Beeld: Kek Mama
Er zijn momenten in het leven waarop je wenst dat er een luik in de vloer zit waar je even doorheen kunt verdwijnen. Dit was voor Kaylee zo’n moment, toen iemand begon over gezinsuitbreiding en zij iets heel gênants zei.
Kaylee, samen met haar vriend, moeder van twee dochters: “Ik stond op het schoolplein te praten met wat moeders van school. Over niks. Koetjes en kalfjes, smalltalk, hoe je het noemen wilt. Gewoon, een praatje maken. Dat doe ik graag, ik vind het heel gezellig dat allebei mijn dochters tegenwoordig naar school gaan.
Er kwam nog een moeder bij staan, mij relatief onbekend. Haar dochter zat sinds kort bij mijn dochter in de klas, we hadden elkaar nog niet echt gesproken. Het gesprek kabbelde voort en plots zei ze: ‘Wij krijgen trouwens binnenkort gezinsuitbreiding!’ Mijn reactie? ‘Nou, wat leuk, ik dacht het al te zien!’ Haar gezicht betrok direct. ‘We krijgen binnenkort een puppy…’
Ik. Kon. Wel. Door. De. Grond. Zakken. Echt, ik wenste dat de grond onder me ter plekke zou opensplijten en mij voor altijd zou doen verdwijnen. Die blik in haar ogen. Wáárom zei ik dat?! Ik werd knalrood en het zweet brak me uit. In plaats van dat ik gewoon mijn excuses aanbood en toegaf dat dat heel dom was om te zeggen, begon ik allerlei domme dingen te blaten, wat het alleen maar erger maakte.
Ik begon hard te lachen, op het hysterische af en riep hard: ‘Oh, ja, natuurlijk, dat is ook gezinsuitbreiding!’ Dat je tegenwoordig alles gezinsuitbreiding noemt. Dat honden ook net kinderen zijn. Dat ik zelf ook ooit een hond had. Dat honden ook buikjes hebben. Geen idee. Ik zei allemaal dingen die ik niet had moeten zeggen. De andere moeders stonden erbij en keken ernaar.
Zij bleef aardig. Veel te aardig. Wat het ook alleen maar erger maakte. Ik maak me er nog altijd druk om en het is weken geleden. Ik voel nog altijd schaamte als ik eraan denk en ik heb haar niet meer aan durven spreken. Waarom zei ik dat?! Terwijl ik juist helemaal team ‘nooit iemand vragen of ze zwanger is’ ben. Nóóit. Maar ik kan je verzekeren dat ik ook nooit – NOOIT – meer meer zeg dat ik het “al zag” of iets anders in die trant, als het gaat over wat voor gezinsuitbreiding dan ook.”
Over gênante momenten gesproken, Annelies kan er ook wat van. Het moment dat Annelies wenste dat haar telefoon gewoon zichzelf zou verbranden van plaatsvervangende schaamte? Je leest het hier.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Francine, die haar zoon niet meer van de opvang durft te halen, uit angst voor wat voor wangedrag hij nu […]
Sabine (41) werkte fulltime, sportte fanatiek en danste door de woonkamer met haar dochters. Tot Long COVID haar leven stillegde. Wat volgde was een zware periode van overleven, rouw en ontdekken hoe ze het moederschap opnieuw vorm moest geven.
Er zijn van die momenten waarop je naar je kind kijkt en ineens denkt: wow, dit is anders dan vroeger. Kinderen die hun grenzen aangeven. Die durven praten. Die zichzelf serieus nemen. En dat is prachtig.
De realityserie Grote Gezinnen Emigreren is terug met een tweede seizoen op SBS6. In het programma worden opnieuw de emigratie-avonturen gevolgd van de grote gezinnen Jelies en Gnodde, waarbij vooral de familie Jelies de aandacht trekt.
Je eigen baby is natuurlijk het allermooiste kind van de hele wereld. Maar toen Brenda beviel van haar zoontje, dacht haar moeder heel anders over haar kersverse kleinkind.
Er is een trend gaande. Wolletjes. Zo worden kledingstukken en dekentjes van wol genoemd door de moeders die zich erg met deze trend bezighouden.
