Janine: ”Kijk mama, ze heeft een egel op haar hoofd!’ riep ze door de trein’

Egel Beeld: Canva
Heather Serry
Heather Serry
Leestijd: 3 minuten

Kinderen zijn eerlijk. Niet een beetje eerlijk, maar pijnlijk, ongefilterd en altijd op het moment dat je dat het allerminst kunt gebruiken.

Lees verder onder de advertentie

Janine: “Ik zat met mijn dochter in de trein, tegenover elkaar, zij met bungelende benen en ik met een koffie to go. We speelden fluisterend het spelletje “wie ziet de meeste gele jassen”. Tot er een oudere dame instapte.

Deftige dame

Het was een deftige dame. Haar hakjes tikten op de vloer, ze droeg een lange wollen jas en op haar hoofd… ja. Op haar hoofd droeg ze iets wat officieel waarschijnlijk een muts was, maar emotioneel veel meer weghad van een opgezet dier met een zwaar verleden. Geen hip faux fur gevalletje uit een boetiek in de Jordaan, maar iets dat verdacht veel leek op een stinkdier die jaren geleden met pensioen was gegaan op een stoffige zolder. Ik dacht het. Mijn dochter zei het. En hoe.

Lees verder onder de advertentie

Bijzondere egel

‘Kijk mama!’ riep ze luidkeels en wijzend, met de oprechte verbazing die alleen kinderen hebben. ‘Ze heeft een egel op haar hoofd!’ De grond zakte onder mijn voeten vandaan. De hele coupé keek op. Alle ogen gingen eerst naar mijn dochter en daarna, in slow motion, naar de dame met de egel. Ik voelde mijn ziel mijn lichaam verlaten.

Lees verder onder de advertentie

Levendig

De dame keek op. Recht mijn kant op. Ik zocht wanhopig naar een verklaring die zowel opvoedkundig verantwoord als sociaal reddend was. ‘Ze bedoelt dat uw muts heel… eh… levendig is’, was het enige dat ik kon opbrengen. Mijn dochter knikte enthousiast: ‘Ja, alsof hij zo weg kan lopen!’

Om mee heen hoorde ik wat gegrinnik, maar de dame kon er niet om lachen. Geen glimlach, geen snuifje relativering. Ze trok haar neus op, draaide haar hoofd weg, waardoor de egel een beetje meedraaide, en keek demonstratief uit het raam.

Slecht moment

Ik probeerde mijn dochter nog uit te leggen dat we sommige dingen wel mogen denken, maar niet hardop hoeven te zeggen. Ze keek me oprecht verbaasd aan. ‘Maar mama’, fluisterde ze, ‘het ís toch zo?’ Terechte opmerking. Slecht moment.

Mijn dochter zwaaide nog lief naar de dame toen we uitstapten. En naar de egel. Ze zwaaiden niet terug.”

Ook Inge kon wel door de grond zakken toen haar dochter in de supermarkt riep: ‘Kijk mama, twee Minions!’ Je leest het hier.

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail