Beeld: Canva
Kinderen zijn eerlijk. Niet een beetje eerlijk, maar pijnlijk, ongefilterd en altijd op het moment dat je dat het allerminst kunt gebruiken.
Janine: “Ik zat met mijn dochter in de trein, tegenover elkaar, zij met bungelende benen en ik met een koffie to go. We speelden fluisterend het spelletje “wie ziet de meeste gele jassen”. Tot er een oudere dame instapte.
Het was een deftige dame. Haar hakjes tikten op de vloer, ze droeg een lange wollen jas en op haar hoofd… ja. Op haar hoofd droeg ze iets wat officieel waarschijnlijk een muts was, maar emotioneel veel meer weghad van een opgezet dier met een zwaar verleden. Geen hip faux fur gevalletje uit een boetiek in de Jordaan, maar iets dat verdacht veel leek op een stinkdier die jaren geleden met pensioen was gegaan op een stoffige zolder. Ik dacht het. Mijn dochter zei het. En hoe.
‘Kijk mama!’ riep ze luidkeels en wijzend, met de oprechte verbazing die alleen kinderen hebben. ‘Ze heeft een egel op haar hoofd!’ De grond zakte onder mijn voeten vandaan. De hele coupé keek op. Alle ogen gingen eerst naar mijn dochter en daarna, in slow motion, naar de dame met de egel. Ik voelde mijn ziel mijn lichaam verlaten.
De dame keek op. Recht mijn kant op. Ik zocht wanhopig naar een verklaring die zowel opvoedkundig verantwoord als sociaal reddend was. ‘Ze bedoelt dat uw muts heel… eh… levendig is’, was het enige dat ik kon opbrengen. Mijn dochter knikte enthousiast: ‘Ja, alsof hij zo weg kan lopen!’
Om mee heen hoorde ik wat gegrinnik, maar de dame kon er niet om lachen. Geen glimlach, geen snuifje relativering. Ze trok haar neus op, draaide haar hoofd weg, waardoor de egel een beetje meedraaide, en keek demonstratief uit het raam.
Ik probeerde mijn dochter nog uit te leggen dat we sommige dingen wel mogen denken, maar niet hardop hoeven te zeggen. Ze keek me oprecht verbaasd aan. ‘Maar mama’, fluisterde ze, ‘het ís toch zo?’ Terechte opmerking. Slecht moment.
Mijn dochter zwaaide nog lief naar de dame toen we uitstapten. En naar de egel. Ze zwaaiden niet terug.”
Ook Inge kon wel door de grond zakken toen haar dochter in de supermarkt riep: ‘Kijk mama, twee Minions!’ Je leest het hier.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Rianne Arendsen (34) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
In de tweede aflevering van ADHAZES, de podcast van André en Roxeanne Hazes, blikt Roxeanne terug op hoe ze haar zwangerschap van Fender beleefde na een eerdere miskraam.
Soms denk je dat je het puberleven onder controle hebt… tot je ineens een woedende ouder in je inbox vindt. Met woorden als schade, tapijt en camerabeelden. En voor je het weet zit je met een Tikkie van 390 euro en een zoon die zich van geen kwaad bewust is.
Dat het moederschap je verandert, wist Ella zelf ook al wel. Maar dat ze haar beste vriendin niet meer zou herkennen nu ze een baby heeft, lag niet in de lijn der verwachting.
