Of je je kind nu na een zwangerschap van zes of twintig weken verliest, de pijn is hetzelfde, vindt moeder Jenny Albers. Op Facebook schrijft ze er een mooie, aangrijpende post over.
Jenny noemde haar vroege miskraam lange tijd een ‘medisch ongeluk toen ze ‘slechts’ zes weken zwanger was’. En nadat ze haar andere kindje na twintig weken zwangerschap verloor, troostte ze zichzelf met de gedachte dat het nóg erger is om je kind na veertig weken te verliezen.
‘Maar daar gaat het al mis’, schrijft ze. ‘Je kunt zwangerschappen niet met elkaar vergelijken op basis van de duur ervan. De ene zwangerschap is niet belangrijker dan de andere. Of je je kind nu vroeg of laat verliest, je voelt als moeder hetzelfde gemis: je mist de eerste ontmoeting met je kind, de mijlpalen en de alledaagse herinneringen.’
Lees ook
Opvoedtantes Els en Do over onbegrip bij een doodgeboren baby >
Ze vervolgt: ‘De hartslag van de baby was er al, of dat nu een dag, een maand of langer was. De liefde tussen moeder en kind begon al te groeien vanaf het moment dat je de positieve zwangerschapstest voor je had. Het maakt niet uit of een zwangerschap ‘slechts’ een paar weken duurde, het gaat erom dat je van de baby hield. En liefde kan niet in weken worden gemeten.’
Anouk (37) dacht dat ze inmiddels wel wat gewend was van haar dochter Maud. Vragen over poep, piemels en waarom papa wél een baard mocht maar zij geen glitterjurk naar de supermarkt: prima. Daar draaide ze haar hand niet meer voor om. Maar na zwemles, in een kleedkamer vol halfnaakte mensen en zoekgeraakte onderbroeken, besloot […]
Een naam kiezen voor je baby is al lastig genoeg, maar Suzes vierjarige dochter Saar had er ook nog zo haar eigen ideeën over.
Anne woont met haar gezin diep in de bossen van Zweden. De dichtstbijzijnde buren – en zelfs de brievenbus – zijn zes kilometer verderop. Water komt uit eigen bron, stroom van zonnepanelen en telefoonbereik is er vrijwel niet. Een vrij leven, maar vergis je niet: het is ook keihard werken.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze […]
