Vrolijke opvoedtantes Els en Do beantwoorden jullie opvoedvragen met een knipoog. Deze week: onbegrip bij doodgeboren dochter.

Ik heb twee kinderen van drie en vijf. Vier maanden geleden hebben mijn man en ik een dochtertje gekregen dat dood is geboren. Ik ben intens verdrietig, maar mijn moeder zegt: “Kind, wees blij dat je twee gezonde kinderen hebt.” Ik vind dat hard en voel me door haar in de steek gelaten.

Treuren kostte energie

Uw moeder staat in een traditie van miljoenen jaren. Relatief kort geleden maakte bijna elke moeder mee – als ze zelf niet was gestorven in het kraambed – dat een deel van haar kroost de volwassenheid niet bereikte omdat de medische wetenschap tekortschoot. Het was een gegeven van de natuur, zoals onweer en storm. Het had geen zin er lang over te treuren; dat kostte energie die aan volgende zwangerschappen moest worden besteed. Je mocht niet verzwakken.

Tegenwoordig denken we anders

Over doodgeboren kinderen werd niet meer gepraat. Tante Els heeft een oudere vriendin die op latere leeftijd toevallig ontdekte dat ze in 1943 een ouder zusje had gehad dat was gestorven toen ze acht maanden was. Haar ouders hadden nooit meer over het kindje gesproken – zelfs niet met elkaar.  Dat werd in die tijd gezien als de beste manier om verdriet te verwerken. Tegenwoordig wordt daar anders over gedacht. Blijkbaar is uw moeder van de oude stempel. Dat betekent niet dat ze ongevoelig is voor uw verdriet. Waarschijnlijk denkt ze dat ze u het beste helpt door zo nuchter te reageren. Met deze wetenschap in uw achterhoofd kunt u misschien een gesprek met haar aangaan, zonder verwijten, waarin u samen bespiegelt hoe u uw verdriet het beste kunt hanteren. Wij wensen u veel sterkte.

 

Els en Do zijn geboren voordat de pil was uitgevonden en kwamen ter wereld zonder dat hun ouders daarom hadden gevraagd. Zelf kregen zij heel bewust kinderen en voelen de plicht hen permanent gelukkig te maken. Ze kennen dus twee opvoedingsstijlen van nabij, en blijven onverminderd op zoek naar de gulden middenweg. Mail Els en Do: elsendo@kekmama.nl.

meghan-markle-zwanger

De geruchten gingen al langer, maar nu heeft het paleis het ook echt bevestigd: prins Harry en zijn vrouw Meghan Markle verwachten in de lente van 2019 een baby.

'De hertog en hertogin hebben alle steun die zij sinds hun huwelijk in mei mochten ontvangen van mensen over de hele wereld erg gewaardeerd en zijn verheugd om dit blijde nieuws te kunnen delen met het publiek',  staat op het Instagramaccount van Kensington Palace.

 

Lees ook
Moeders reageren massaal op 'perfecte' foto van net bevallen Kate Middleton >

 

School voor nanny's

De geruchten gingen al maanden en toen een woordvoerder van het Koningshuis zei dat Meghan niet meeging naar Fiji (waar het zikavirus heerst) wist iedereen het zeker: ze móest wel zwanger zijn. Eerder werd ook al dat Meghans moeder Doria Ragland haar zou gaan helpen met de baby. Zij werd gespot terwijl ze een school voor nanny’s bezocht in Londen.

 
 
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
column-malu-chaos-geluk
Beeld: Marco Kolanus

Tegenwoordig vind ik het heerlijk om aan het werk te zijn. Maar voordat ik na mijn zwangerschap weer moest beginnen, schoten er duizenden doemscenario’s door mijn hoofd. 

Een kleine greep: 

 

  1. Zo fijn, weer aan het werk. Even en paar uur zonder poepluiers, spuugdoekjes en babykwijl.
  2. Ik kan niet wachten…
  3. Kijk zelfs uit naar het moment dat ik in alle rust naar de koffieautomaat kan lopen. Nu pas besef ik dat ik die route al die tijd heb ondergewaardeerd…
  4. En het hoogtepunt van de dag: moeten blázen om mijn koffie drinkbaar te krijgen…
  5. Heb ik voor mijn gevoel al eeuwen niet hoeven doen. (Al gaat een lauwe ochtendkop er na drie uur nachtrust evengoed in, daar niet van…)
  6. Ook lekker: dat ik in plaats van die ‘makkelijke’ broek en slobbertrui eindelijk weer iets fatsoenlijks aan kan. Voor melkvlekken hoef ik immers niet bang te zijn.
  7. Wat zei je? Geen vlekken? Ik bestel gewoon op de valreep wat nieuwe outfits!
  8. En hup, een extra laag make-up op, want dat moet ik toch niet hebben: dat collega’s na mijn eerste werkdag tegen elkaar fluisteren dat ik er ‘ietwat uitgeleefd uitzag’….
  9. Nee hoor, ik heb alles onder controle. Dat ‘werkende moeder’-zijn is helemaal mijn ding.
  10. Oppas geregeld, out-of-office uitgeknald: er kan niets meer misgaan.
  11. Al lijkt Mack het toch wel te voelen, dat ik ‘m een paar uur achterlaat: hij slaapt al dagen onrustig. En als ik even naar de keuken loop nadat ik over z’n box heb gehangen, zet-ie het gelijk op een krijsen.
  12. Alsof hij nu al last heeft van verlatingsangst…
  13. Zou dat al kunnen met vier maanden?
  14. Even Googelen.
  15. Ja dus. 
  16. Man, dat moment vergeet hij natuurlijk nooit. Dat ík, z’n moeder notabene, hem van de één op andere dag achterliet bij een vreemde.
  17. Nou ja, vreemde… Het is dan wel z’n oma, maar ik bedoel: mij ziet hij de hele dag door, haar hooguit twee keer per week.
  18. En wat nu als zij ‘m niet stil krijgt als-ie verdrietig is?
  19. Of in blinde paniek een schep te veel door z’n voeding doet en hij vervolgens de hele middag met kramp zit?
  20. Oh. En weet ze trouwens wel hoe je die draagdoek goed omknoopt? Anders slaapt-ie echt niet…
  21. Misschien moet ik wel gewoon fulltime huismoeder zijn. Heb ik van al dat gedoe geen last en kan ik Mack gewoon zélf troosten mocht dat nodig zijn. 
  22. Maar zo’n fijne baan als deze kom ik natuurlijk nooit meer tegen.
  23. En ook die rekeningen betalen zichzelf niet…
  24. Nee. Slecht idee.
  25. Weet je? Ik vraag m’n vriend of-ie Mack naar bed brengt vanavond.
  26. Duik ik in een warm bad, zet een serie op en denk even aan helemaal niets - kijk ik vast weer helemaal anders tegen de wereld aan morgen…

 

Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels bijna vijf maanden oud.