Sara van Gorp is moeder van zoons Ko (9) en Toon (4) en hoofdredacteur van Kek Mama.
De eerste schoolweken veranderde Ko soms ineens van het opgewekt jochie dat hij altijd was in een furieus ventje dat niks meer wilde en gewoon op de grond bleef gillen. Het is maar een keer of twee gebeurd maar indruk maakte het. Zo’n eerste schooltijd, het hakt erin. In elk geval bij mij, amai.
Dus bij Toon was alles meteen in stelling: de eerste twee maanden sowieso geen opvang. En af en toe een dag thuishouden danwel eerder ophalen. Geen overbodige luxe. Toon lag dan wel niet op de grond te gillen: hij viel geregeld in de klas in slaap. Gelukkig heeft hij een dijk van een lieve juf (duizend jaar ervaring, ogen in haar achterhoofd en een uitstekend gevoel voor humor) die precies kon vertellen wanneer de junior beter even thuis kon blijven. En die ook liet weten toen dat niet meer nodig was. Want: Toon was geland. Met zijn handen in z’n zakken banjert hij relaxed het klaslokaal in. Meld zichzelf aan op het digibord en pakt z’n stoeltje voor de kring.
Lees ook
Editorial Sara: ‘Nu moet ik ook twee jongetjesagenda’s bijhouden’ >
Ik moest intussen net zo hard wennen. Want het hele voor-het-eerst-naar-school hadden we met Ko dan al wel gehad, maar met de verhuizing was er ook een nieuwe school. Dus toog ik in de eerste weken naar een jubileumfeest voor ouders. In m’n eentje want ik kende nog geen kip. En nou ben ik op m’n achttiende in Berlijn gaan wonen, ging ik in m’n uppie naar salsa-tenten en heb ik sowieso geen aanleg voor muurbloem zijn maar het was toch, tja, spannend.
Gelukkig was daar die ene heel leuke moeder (die ook nog een grandioos kleding-annex-koffie-zaakje blijkt te hebben) die me meteen welkom liet voelen. En was het uiteindelijk jammer dat ik al vroeg de oppas moest aflossen, anders had ik nog langer staan dansen. Kortom: ik ben ook geland.
In Kek Mama 03-2019 lees je het geestige verhaal over het eerste halfjaar op school met wennen aan klassenapps, rangordes voor hulpmoeders en een timide zoon die ineens blijkt te kunnen vloeken. Het nummer koop je hier.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De kraamweek is bedoeld om bij te komen, te wennen en vooral: ontzorgd te worden. Maar wat als de kraamzorg vooral zelf behoefte heeft aan een dutje?
Na de zoveelste afkeurende blik met kritiek op hun manier van opvoeden van de kraamzorg was de maat vol voor deze moeders.
Het ouderschap zit vol mooie, maar ook angstige momenten. Voor moeder Ezra (41) leek het een doodgewone avond, totdat ze – nogal onverwachts – oog in oog stond met haar peuter.
Actrice Anouk Maas kruipt dit jaar in de huid van Maria Magdalena in The Passion 2026. Voor Maas voelt deze rol extra speciaal. Het komt in een periode waarin haar leven flink is veranderd.
Toen Ariane beviel van haar eerste kind, dacht ze één ding zeker te weten: de kraamweek zou haar redding zijn. Lekker cocoonen met haar baby, de kraamzorg die de boel draaiende hield, thee bracht, de was deed, misschien zelfs een keer een boterham met hagelslag smeerde. Spoiler: het liep iets anders.
Noëlle en haar vriend Ferri verwachten in september hun eerste baby. Dat klinkt in eerste instantie niet als wereldnieuws, alleen Noëlle is zelf niet zwanger, maar haar moeder Angela wel.
