Beeld: Canva Pro
Drie zussen, tegelijkertijd zwanger, hoe groot is die kans? Niet groot, maar het overkwam Melinde en haar zussen toch. ‘Ultiem geluk.’
Melinde (35), getrouwd en moeder van twee kinderen, zwanger van de derde: “Het meest bizarre moment in mijn leven. Mijn zussen en ik zijn al ons hele leven heel close, maar dat we zó op elkaar waren ingespeeld, hadden wij ook niet verwacht.
We gingen die dag gewoon lunchen, gewoon een doodnormale dag, zo leek. Ik was negen weken zwanger en had net de eerste echo gehad. Deze had ik mee, ik wilde mijn zussen verrassen. Maar we zaten amper, hadden nog niet eens besteld, toen mijn oudere zus riep: ‘Ik ben zwanger!’
‘Ik ook!’ riep ik verbijsterd, precies tegelijkertijd met ons jongste zusje. Wat?! We keken elkaar beduusd aan. ‘Hoezo jij ook?!’ vroeg ik aan mijn zusje. Ze moest keihard lachen om hoe verwijtend dit had geklonken. Zo bedoelde ik het natuurlijk helemaal niet. We waren echt allemaal even in shock.
Mijn zus bleek net de twaalf weken echo te hebben gehad, ook zij had een echo mee en vond dit het uitgelezen moment om ons het nieuws te vertellen, net als ikzelf dus. Zij was dus drie weken verder dan ik. Ons jongste zusje was bijna acht weken, dus iets minder ver dan ik. Zij had het nog niet willen vertellen voor de eerste echo, maar kon nu natuurlijk niet achterblijven. Na de shock waren we alle drie door het dolle. Samen zwanger! Dat is toch wel het ultieme geluk.
Later zou blijken dat we ook nog allemaal een meisje verwachten, dat is toch ook wonderlijk? Deze nichtjes worden beste vriendinnen, net als hun mama’s, dat kan niet anders.”
Zwangerschappen gaan gepaard met zwangerschapscravings. Jullie raarste cravings zetten we op een rijtje, je leest ze hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
