Beeld: Canva
Niet iedereen telt met plezier af naar het nieuwe jaar. Oud en nieuw kan extra confronterend zijn als je net gescheiden bent of ver van huis woont.
Marjolein (36), single, moeder van Lisa (12).
“Zijn bedoeling was om het slechtnieuwsgesprek over de feestdagen heen te tillen. Tijdens de decembermaand wilde Michael nog het sprookje van het gelukkige gezin in stand houden. Maar blijkbaar vielen die twee kerstdagen zonder zijn liefje hem zo zwaar, dat hij op de ochtend van 28 december brak. Hij moest me iets vertellen.
Dat ‘iets’ betekende alle clichés die je maar kunt bedenken om een relatie te verbreken: uit elkaar gegroeid, broer-zusverhouding, verveling, het ‘is dit alles’-gevoel en hij had zijn best gedaan voor onze dochter, maar het werkte niet meer et cetera, et cetera. Daarbij ‘vergat’ Michael de belangrijkste reden te melden: verliefd geworden op een veertien jaar jongere griet uit de sportschool.
Voordat ik wist wat me overkwam, was er een eind aan ons huwelijk gekomen en stopte Michael zijn aftershave en mooiste boxershorts, chino’s en poloshirts in een weekendtas. Ik was te verbouwereerd er iets tegen in te brengen. Ik maakte me eerder druk om mijn strijkwerk: hij propte zijn keurig gestreken kleding wel erg slordig in die tas. Bizar hoe je gedachten werken tijdens een crisis. Ik heb hem niet aan zijn benen getrokken of gesmeekt te blijven, nee. Ik had wel tranen, maar geen hysterische huilbui. Die kwam pas drie uur later, toen onze dochter Lisa bij mijn moeder was en ik alleen op de bank zat. Ik wist me geen raad zonder Michael. Ik hield zielsveel van hem.
Natuurlijk had ik gemerkt dat onze relatie niet meer lekker liep. Maar hoe vreemd is dat? Na vijftien jaar hang je nu eenmaal niet meer iedere dag de slingers op en is het niet elke avond wilde seks. Onze relatie had ook wel vaker een dipje gekend. Net na de geboorte van Lisa bijvoorbeeld, of nadat ik voor de derde keer een miskraam had gehad en we besloten het bij één kind te houden. Daarna was er even wat afstand geweest, maar na een paar weken krabbelden we altijd weer overeind.
Nu was Michael definitief weg, zoveel werd me duidelijk. Ik belde hem ’s middags op omdat ik vol vragen zat, maar hij nam niet op. Noch de volgende dag of de dag erna. Ik kreeg slechts een appje met: ‘Sorry ik wil niet praten. Mijn besluit staat vast, volgende week hoor je mijn advocaat.’ IJskoud. Nu denk ik: ingefluisterd door zijn scharrel. Maar van haar bestaan wist ik toen nog niet.
Oudjaarsavond vierden we altijd bij zijn familie. Zijn moeder maakte verschillende stampotten en we deden met zijn broers en zussen plus aanhang Oudhollandse spellen als sjoelen en blikgooien. Dit jaar had ik daar niks te zoeken. Überhaupt had ik geen zin in vrolijkheid en ploppende champagnekurken. Ik liet Lisa bij mijn ouders logeren en stapte op oudjaarsavond om tien uur in bed met een halve fles prosecco én twee Advil bruistabletten tegen de gierende hoofdpijn en narigheid. Ik sliep als een baby. Dat wel.
Dit jaar ga ik mijn oudjaarsavond heel anders aanpakken. Het is een turbulent jaar geweest met advocatengedoe, hypotheken, ouderschapsplannen en geldgezeur. Komend jaar wil ik dat allemaal achter me laten en hoe kan dat beter beginnen dan met een knalfeest op 31 december? Lisa gaat met Michael en zijn vriendin mee naar het sjoelfestijn van zijn ouders. Ik heb kaarten voor een kinky fetish-party en hoop die nacht in de armen van een woest aantrekkelijke man het nieuwe jaar in te luiden.”
Oud en nieuw met kinderen: opblijven, wakker maken of laten slapen? Je leest het hier.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
