Beeld: Shutterstock
Zodra je eerste kind een jaar of twee is, vraagt je omgeving zich af wanneer de tweede komt. Moeder en blogger Sa’iyda Shabazz ergert zich daaraan. Zij heeft maar één kind, met een reden.
‘Niet elk kind heeft een broer of zus nodig om gelukkig te zijn’, schrijft ze op haar blog.
‘Voor de meeste gezinnen zijn meerdere kinderen altijd de norm geweest’, zegt Sa’iyda. ‘Maar ik ben zelf enig kind en ik heb een enig kind, en ik kan met het me niet anders voorstellen.’ Als jong meisje kreeg Sa’iyda van haar ouders de volledige vrijheid. ‘Ik hoefde de schijnwerpers niet te delen met een broer of zus. Ik kon zoveel danslessen krijgen als ik wilde, kon naar de universiteit die ik wilde – mijn ouders hoefden alleen voor mij te betalen. Soms miste ik een broer of zus, maar het was ook heerlijk dat ik alles kon doen wat ik wilde.’
Lees ook:
Waarom drie kinderen opvoeden makkelijker is dan één kind >
Sa’iyda dacht altijd dat ze zelf meerdere kinderen zou krijgen. ‘Maar het leven loopt zoals het loopt. Ik ben nu een alleenstaande moeder en heb één kind – en het is prima zo. De eerste jaren met hem waren pittig. Daardoor was ik bekaf – niet de meest ideale situatie om een tweede kind te verwelkomen.’ De band met haar zoon is heel goed. ‘We zijn twee handen op één buik. Hij is alles voor me.’
Regelmatig krijgt Sa’iyda opmerkingen over het feit dat ze maar één kind heeft. ‘Laatst vond een vreemde bij de bushalte dat mijn zoon een broertje nodig heeft. Van binnen kookte ik, maar ik vertelde haar beleefd dat niet elk kind een broer of zus nodig heeft om gelukkig te zijn. Ik zei dat ik ook enig kind was en dat mijn ouders mij niets beters hadden kunnen wensen.’ Ook vindt Sa’iyda dat de hoeveelheid kinderen niets zegt over hoe je als ouder bent. ‘Je hoeft niet meerdere kinderen te hebben om jezelf als ouder te bewijzen. Mijn zoon daagt me uit – wat zeg ik, hij is soms zo wild dat ik het gevoel heb dat ik vijf kinderen heb.’
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Estavana Polman en Rafael van der Vaart zijn inmiddels ruim tien jaar samen. Dat betekent niet dat het er thuis altijd even gezellig aan toegaat. Estavana vertelt openhartig dat ze soms flink discussiëren, maar één ding staat voor haar buiten kijf: de liefde overheerst.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
