Dat ging ff mis: ‘Ik dacht dat zo’n zacht Nerf-pijltje geen kwaad kon – tot Gijs de trekker overhaalde’

Illustratie bij: Dat ging ff mis: ‘Ik dacht dat zo’n zacht Nerf-pijltje geen kwaad kon – tot Gijs de trekker overhaalde’ Beeld: Canva
Fenne van der Woude
Fenne van der Woude
Leestijd: 3 minuten

Even rustig bij oma zitten terwijl je driejarige zichzelf vermaakt: als ouder teken je ervoor. Dat het speelgoed van Gijs (3) die middag uitgerekend een Nerf-pistool was, vond Yvonne dan ook niet zo’n probleem. Het waren tenslotte maar zachte pijltjes. Wat kon er misgaan? Nou, behoorlijk veel.

Lees verder onder de advertentie

Yvonne is samen met Pim en moeder van Gijs (3): “Gijs was in die periode helemaal gek op zijn Nerf-pistool. Dat ding ging het liefst overal mee naartoe en thuis schoot hij de hele dag op deuren, kussens en alles waarvan hij vond dat het een geschikt doelwit was.

Toen we naar mijn moeder gingen, wilde hij zijn Nerf-pistool natuurlijk meenemen. Prima, dacht ik. Dan had hij in ieder geval iets om mee te spelen terwijl wij rustig konden bijkletsen. Achteraf gezien was dat het moment waarop ik had moeten zeggen: laat dat ding maar thuis.

Het mooie witte tafelkleed

Mijn moeder had het gezellig gemaakt. Koffie, wat lekkers erbij en later kwam er een fles wijn op tafel. Ze had ook haar mooie witte tafelkleed neergelegd. Zo’n kleed waarvan je als moeder van een driejarige eigenlijk bij binnenkomst al denkt: spannend.

Gijs was ondertussen druk aan het spelen. Af en toe vloog er een Nerf-pijltje door de kamer, maar niemand maakte zich daar echt druk om. Op een gegeven moment kwam hij toch steeds dichter bij de tafel. Ik zei nog dat hij voorzichtig moest doen en niet onze kant op mocht schieten.

Eén schot

Pim, mijn moeder en ik waren aan het praten toen Gijs zijn Nerf-pistool weer pakte. Hij richtte, haalde de trekker over en binnen een seconde vloog het pijltje door de kamer. Precies richting de tafel. Het raakte een vol glas rode wijn. Over het spierwitte tafelkleed.

We waren allemaal even stil. Ik denk dat niemand meteen kon geloven hoe één klein schuimrubberen pijltje zo’n ravage kon veroorzaken. De rode wijn trok ondertussen vrolijk verder het witte kleed in.

Paniekmodus aan

Pim sprong meteen op om keukenpapier te halen en ik begon te deppen alsof mijn leven ervan afhing. Mijn moeder riep ondertussen dat ik vooral niet moest wrijven. Op zo’n moment weet je ineens ook helemaal niets meer. Moet er zout op rode wijn? Bruiswater? Eerst koud water?

Dus daar stonden we met z’n drieën om de tafel, allemaal met keukenpapier in onze handen, terwijl Gijs vanaf een veilige afstand naar zijn eigen kunstwerk keek.

Nieuwe huisregel

Alsof ik me nog niet schuldig genoeg voelde, vertelde mijn moeder tijdens onze reddingsactie dat ze het tafelkleed al jaren had en dat het veel emotionele waarde voor haar had. Natuurlijk. Ik kon wel door de grond zakken. Mijn moeder bleef gelukkig een stuk rustiger dan ik.

Sindsdien hebben Pim en ik een nieuwe regel: Nerf-pistolen en gedekte tafels gaan niet samen. Al helemaal niet als er rode wijn op staat.

Bij Yvonne kon oma gelukkig om de ravage lachen, maar zo loopt het niet bij iedereen af. Toen een van Veroniques kinderen tijdens een etentje rode wijn over het witte vloerkleed van haar schoonzus knoeide, kreeg ze een paar dagen later een behoorlijk Tikkie. Hoeveel ze moest betalen? Je leest het hier.

Lees verder onder de advertentie
Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail