Mariëtte Middelbeek is chef redactie van Kek Mama en auteur. Samen met haar man Erik heeft ze twee kinderen: zoon Casper (4) en dochter Nora (2).
Lees verder onder de advertentie
Het was half acht ’s avonds. Ik had net de haard aangezet omdat de herfst zijn intrede had gedaan, toen Erik handenwrijvend binnenkwam. Boven was het stil en de avondvraag ‘werken of Netflix’ diende zich aan. Aangezien Erik zijn laptop openklapte, vermoedde ik het eerste. “Weet je welke dag het vandaag is?” vroeg hij echter, half grijnzend. Ik keek op. “Eh… maandag?”
Lees verder onder de advertentie
De Dag Van Het Boekingssysteem
Plechtig antwoordde hij: “Het is De Dag Van Het Boekingssysteem.” Net toen ik wilde informeren wat dat mocht voorstellen, draaide Erik het scherm van zijn computer naar me toe. Ik zag het logo en werd bevangen door dezelfde koorts. “Nu!” riep ik. “We moeten nu boeken! Wacht, ik zoek de nummers op.”
In vliegende vaart rende ik naar boven, waar de plattegrond al voor het grijpen lag. De juiste nummers hadden we al omcirkeld en eenmaal beneden las ik ze voor zodat Erik ze kon intypen. We wilden namelijk wel de beste tent zien te bemachtigen.
Want daar ging het allemaal om. Het boekingssysteem betrof het systeem van de camping waar wij nog maar een paar maanden eerder onze zomervakantie hadden doorgebracht. Ja, een camping. Zo’n plek waarvan ik had gezworen er nooit meer te verblijven. Ik ben namelijk niet gemaakt om te kamperen. Heus, ik zie de romantiek in van boerencampinkjes en koken op een kneuterig gasstel om vervolgens te smoren in een snikhete tent met die ene %&**$#&-mug. Gore douchehokjes en verstopte wc’s, dat werk. Niets ten nadele van de vakanties van vroeger – ik bewaar er oprecht fijne jeugdherinneringen aan – maar in mijn volwassen leven betekenden vakanties ofwel een villa in een zuidelijk land met fijn en veel eten, ofwel de wereld zien in de vorm van safari, bounty-eiland of verre rotsformaties.
Lees verder onder de advertentie
En nu zaten Erik en ik dus tentnummers in te voeren bij het boeken van een camping waar wij pas over 282 nachtjes slapen zouden verblijven. (Die tentnummers, die zijn van glampingtenten. Met eigen badkamer. De romantiek van gore douchehokjes gaat me een tikje te ver.) Even bekeek ik ons van een afstandje en dacht: wat is er met ons gebeurd dat wij een zomervakantie boeken op het moment dat we vroeger zoetjesaan aan het kerstdiner gingen denken? Het antwoord is simpel: ouderschap. Ouderschap maakt dat wij uit ons dak gaan van een pierenbad op kruipafstand, en – o gruwel – een minidisco. Dat wij vorig jaar 2x € 9,95 uitgaven aan een piepklein miniknuffeltje, maar ja, het was de mascotte van de camping.
Soms, als ik Casper naar bed breng, staart dat knuffeltje me aan. Dan moet ik een beetje lachen om mezelf. Met m’n dure villa.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Lady Gaga en haar verloofde Michael Polansky hebben hun eerste kind verwelkomd, werd vorige week bekend. Nu blijkt dat ze al maanden geleden is bevallen.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.