Waar Malu’s zoon recentelijk alleen huilde bij honger of slaap, piept hij nu ook als-ie z’n zin niet krijgt. ‘Ik kan soms maar één ding denken: waar zijn de opvoedgoeroes?’
“Tot een paar weken geleden bestond het moederschap voor mijn gevoel louter uit mijn kind in leven houden: ik gaf ‘m eten als-ie honger had, bracht hem naar bed als hij moe was, verschoonde z’n luier, troostte ‘m als hij verdrietig was en knuffelde hem urenlang bij huidhonger. En ik moet zeggen, Mack deed het daar prima op. Hij was tevreden en op een enkele onverklaarbare jengelbui na, was het een modelkind.
Maar toen kwam hij er van de een op andere dag achter dat-ie zijn ouders moeiteloos kan bespelen door theatraal te gaan huilen. Of nou ja, piepen vooral. Tillen? Armen omhoog en piepen. Drinken? Wijzen naar z’n beker en piepen. En ineens was mijn kind zo’n baby waarvan ik vroeger altijd zei: zo gaat die van mij niet worden.
Lees ook
Dit is volgens moeder Annie de beste opvoedtip ooit >
Het opvoeden is nu duidelijk echt begonnen. Via internet ga ik op zoek naar de beste tips, maar die spreken elkaar allemaal tegen. Want terwijl de ene opvoedgoeroe zegt dat je kind met één jaar echt nog niet weet wat wel en niet mag – dus je ‘m gewoon lekker z’n zin moet geven – roept de ander weer dat je toch echt je grenzen al moet aangeven. Schiet mij maar lek…
Na urenlang tevergeefs online speuren, is er gelukkig altijd nog De Vriend die mij met z’n nuchtere kijk op dingen weer uit de paniekmodus helpt. ‘Maak je niet druk schat, al die andere ouders doen allemaal ook maar wat.’ En daar heeft hij natuurlijk groot gelijk in.”
Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels elf maanden oud.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.