column-malu-zwanger-zijn-missen

Nu Kek Mama’s Malu 36 weken zwanger is, komt langzaam het besef dat het er bijna opzit - iets waar ze best moeite mee heeft.

Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen: soms wil ik helemaal geen afscheid nemen van mijn buik. Natuurlijk kan ik niet wachten om onze zoon voor het eerst vast te houden, maar ik ga het 'zwanger zijn' echt missen.

 

'Een bevestiging van mijn grootste droom'

Dat gezellige gevoel zodra de baby begint te bewegen, de wildvreemde mensen die je vertederd aankijken, vragen hoe het met je gaat en je willen helpen met het dragen van zware tassen. Die fijne jurken waarin je buik zo lekker uitkomt en zelfs al die keren dat ik maar met moeite uit bed kan rollen. Of als een jekko op zoek moet naar een wc omdat ik anders in m’n broek plas. Waarom ik hier lastig afscheid van kan nemen? Geen idee, maar ik denk dat deze momenten steeds weer een bevestiging zijn van dat mijn grootste droom uitkomt - zelfs na acht maanden nog onwerkelijk als ik het op papier zie staan.

 

Lees ook
Column Malu: ‘Zelfs tijdens je zwangerschap bemoeit de moedermaffia zich al met je’ >

 

'Beangstigend'

En toegegeven: ik vind het ook beangstigend dat ik niet weet wat er komen gaat. Mijn oudtante zei ooit: 'Je kunt je op alles voorbereiden, behalve op een bevalling. En op een kind.' Ik ben nou niet bepaald een control freak, maar van de een op andere dag verantwoordelijk zijn voor een levend wezen is toch wel een ding. Alsof je samen zonder parachute van een kilometers hoge berg afspringt in de hoop dat je netjes op twee benen landt, zoiets. 

 

'Als dat alles is, soit'

Bovendien scheelt het dat mijn zwangerschap (tot nu toe) volgens het boekje verloopt. Ik heb flink geklaagd de afgelopen tijd, maar nu het einde nadert geef ik de hormonen de schuld. Want als ik verhalen van anderen hoor, héb ik namelijk helemaal niets te klagen. Ik ben misschien wat sneller moe, was misselijk in het begin, heb af en toe een emotionele uitspatting en kan mijn lievelingsjeans niet meer aan, maar soit. Als dat alles is, doe ik het zo allemaal over. En dan zonder gepuf en gesteun - bespaar ik De Vriend meteen een bonk stress. 

 

'Daar doe ik het natuurlijk voor'

Voor nu neem ik een paar weken rust. Proberen te genieten van de laatste loodjes en flink duimen dat m’n enkels door de warmte niet op standje ontploffen komen te staan. Én natuurlijk kijk ik uit naar het allermooiste, meest magische moment van de zwangerschap: voor het eerst oog in oog staan met onze jongen. Want hoe fijn mijn zwangerschap ook verliep, daar doe ik het natuurlijk voor. 

 

Malu geniet van haar zwangerschapsverlof. Dit was (voorlopig) haar laatste column.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Tijd voor jezelf Krista Okma
Beeld: Unsplash

Je kunt natuurlijk de hele dag door rennen, maar je kunt ook even stoppen en aan jezelf denken. Daar word je namelijk blijer van.

PEDAGOOG KRISTA OKMA: “Vroeger brachten vrouwen weliswaar meer tijd door met hun kinderen, maar ze waren niet per se meer met de kinderen bezig dan de moeders van nu. Het huishouden kostte toen meer energie en tijd, omdat vrouwen nu meer hulpmiddelen hebben. Ze werken meer, maar spenderen ook meer qualitytime met hun kinderen dan vroeger. En dat is belangrijker: het gaat meer om de echte contactmomenten; om dat wat je doet, en niet om hoeveel en hoe vaak. Dat betekent niet dat je per se wekelijks naar de dierentuin of een pretpark moet. Even oprechte interesse tonen door vragen te stellen is al heel veel waard; zo ervaar je dat je een goede band hebt met je kind. Het prettige bijeffect is dat je kind je weet te vinden als er wat is.
 

1001 kritieke dagen

De hoeveelheid aandacht en de frequentie is afhankelijk van de behoefte van het kind. Krijgt het te weinig, dan zal het op een negatieve manier om aandacht vragen. Sommige kinderen worden dan opstandig, anderen trekken zich juist terug. Vooral de eerste jaren is het belangrijk. We spreken ook wel over de ‘1001 kritieke dagen’ waarin de veilige basis wordt gelegd voor alle levensfasen die nog komen.

Het zijn die echte contactmomenten die het ouderschap leuk maken. Samen een boekje lezen, door de kamer dansen, voetballen. Het is belangrijk om daarvan te genieten. Daar heb je zelf ook wat aan en je krijgt er energie van. Bovendien vaar je op die momenten als het ouderschap even niet zo leuk is.”
 

Lees ook
Psycholoog Najla Edriouch: 'Sociale activiteiten mogen geen moetjes zijn' >
 

TIP VAN KRISTA:

‘WEES EEN IMPERFECTE OUDER’

“Stress mag er zijn, het hoeft niet te worden weggestopt voor kinderen. Ouders mogen zichzelf na een drukke werkdag daarom best wat ruimte geven om even te landen. Zo gek is dat niet; kinderen moeten immers ook bijkomen na een lange dag. Help ze even op weg om iets te gaan doen en ga dan op de bank zitten. Een cliché, maar waar: een ouder kan er niet voor het kind zijn als hij of zij niet goed voor zichzelf zorgt. Door zelf niet perfect te zijn geef je je kind ook de ruimte om fouten te maken. En er is geen betere plek om daarmee te oefenen dan thuis.”

 

Dit verhaal is er één van een interviewserie in Kek Mama 10-2018.


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

bankrekening vastgoed
Beeld: Unsplash

Dionne (40) is ondernemer, getrouwd en moeder van drie zoons (13, 12 en 9). Ze is graag onafhankelijk en vindt geld verdienen heerlijk.

Dionne (40) is ondernemer, getrouwd en moeder van drie zoons (13, 12 en 9): “Als kind haalde ik kersttakken uit het bos, die ik vervolgens in de buurt aan de deur verkocht. Later verkocht ik pruiken. In mijn studententijd stond ik meer achter de bar dan dat ik in de collegebankjes zat. Ik werkte hele nachten in een illegaal casino.
 

Je eigen broek kunnen ophouden

Van huis uit kreeg ik mee dat je je eigen broek moet kunnen ophouden; er was voldoende geld, maar we kregen nooit iets voor niks. Toen we onze zoons kregen, was dat voor mij geen reden om minder te gaan werken. Wel besloot ik mijn salesbaan bij een telecombedrijf op te geven om te gaan ondernemen. Ik begon met interieurprojecten waarbij mijn jaar kunstacademie van pas kwam – in Rotterdam mocht ik de winkels in een van de armste buurten herinrichten. Intussen had mijn man een financiële klapper gemaakt met de verkoop van een tijdschrift, waarmee hij ineens miljonair was. We besloten ons huis te verkopen en een jaar door Australië en Nieuw-Zeeland te reizen met een camper.
 

Zwemschool

Terug in Nederland kochten we een oude villa waar iedereen in de omgeving zijn neus voor ophaalde. Letterlijk: op de begane grond was er een binnenzwembad dat naar chloor stonk. Maar ik zag mijn kans schoon, verbouwde het voor 15.000 euro en startte er een zwemschool. Nu, een paar jaar later, heb ik 23 man personeel in dienst en zwemmen er wekelijks 450 kinderen in ons eigen bad en in de zwembaden die we huren voor onze lessen. Ik ben er eerlijk in: het had net zo goed een schoenenzaak kunnen zijn, maar het zwembad was er toch al. Mij ging het er vooral om dat het beter verdiende dan die interieurklussen. Dat doet het. Op de rekening van de zwemschool staat nu ongeveer 30.000 euro: na aftrek van de personeelskosten en de huur van andere baden blijft er maandelijks zo’n 15.000 euro bruto salaris voor mij over. Het is míjn toko, mijn man bemoeit zich er totaal niet mee.
 

Eén liter energie

Het voordeel van een bedrijf aan huis is dat ik er veel kan zijn voor mijn zoons. We hebben wel een au pair, maar zij is er meer voor het huishouden. En ze haalt de kinderen van school. Voor kletsen op het schoolplein heb ik nooit geduld gehad. Begrijp me niet verkeerd: ik doe er alles aan om een betrokken moeder te zijn. Ik ben al drie keer klassenmoeder geweest, zit in het bestuur van de hockeyclub, ik ben teamcoach. Maar ik zie het zo: ik beschik per dag over één liter energie en ik zorg ervoor dat ik altijd binnen die liter blijf. Daarom ben ik nooit getroffen door een burn-out. Eén keer per week ga ik een kwartier op Facebook, dan like ik even iedereen die ik leuk vind, en dan ga ik er weer af. Mijn agenda is heilig. Als je je niet laat leiden door impulsen, krijg je veel meer gedaan. En als iets of iemand me te veel energie kost, dan stop ik ermee.


Lees ook
Bankrekening: 'Echt leuke dingen kosten geen geld' >

 

Vastgoed

Omdat ik nogal een gat in mijn hand heb – ik geef vooral veel uit aan eten, kleding, koffietjes en verre reizen – besloot ik mijn geld in vastgoed te stoppen, zodat ik er niet bij kan. Ik heb voor 70.000 euro eigen spaargeld en een aanvullende hypotheek van 270.000 euro een woonboot in de stad gekocht, plus een vakantiehuis op de Antillen, die ik beide verhuur aan toeristen. Die twee hypotheken los ik deels af met de opbrengst van de zwemschool.

Voor de inkomsten uit de woonboot heb ik een aparte rekening waar nu 20.000 euro op staat. Daar kom ik in principe niet aan. Verder heb ik nog een privérekening waar 2000 euro op staat en hetzelfde bedrag staat op onze en/of rekening. Over geld praten we thuis zelden, de gesprekken beperken zich tot: ‘De en/of is leeg, zet jij er even 1000 euro op?’
 

Misgegokt

Je zou kunnen zeggen dat het makkelijk praten is als je zo veel heb. Maar we hebben ook mindere tijden gekend. Mijn man heeft weleens misgegokt met bedrijven opzetten. Momenteel heeft hij een sociaal-maatschappelijke functie als bewindvoerder voor de rechtbank tegen een bescheiden salaris. Hij heeft er volkomen vrede mee dat ik nu degene ben die het meeste binnenbrengt.
 

'Primitief'

Mijn kinderen zijn niet verwend. Merkkleding vinden ze stom, ze rijden op oude fietsbarrels, net als wij. Mijn zoons beseffen dat de wereld groter is dan de statige straat waar wij wonen. Vermoedelijk ook omdat ze een en ander hebben meegekregen van de reizen die we hebben gemaakt. Dat doen we altijd ‘primitief’. Toen we zes weken door Indonesië reisden, sliepen we in de meest aftandse hostels; die hebben meer charme dan die non-descripte, dure hotels.

Ik kan mezelf wel aardig te buiten gaan aan kleding: daaraan besteed ik zo’n vijf- à zeshonderd euro per maand. Tegelijkertijd ben ik een koopjesjager. Ik zou nooit van mijn leven een broek van vijfhonderd euro aanschaffen. Dan koop ik er liever tien van vijftig euro voor mijn zoons. Of zes jurkjes voor mezelf.’
 

Jaloezie

Ik vertel nu over mijn werk en inkomen, maar dat doe ik verder nooit. Dat komt ook omdat ik heb gemerkt dat mensen jaloers kunnen zijn. Vooral vrouwen. Als ik op Facebook iets post over ons huis op de Antillen, krijg ik soms als reactie: ‘Waar is de haatknop?’ Dat is dan grappig bedoeld, maar toch. Mannen zeggen eerder: ‘Good for you dat je zo veel winst maakt!’ Ik vind geld verdienen heerlijk omdat ik graag onafhankelijk ben, maar ik kan het ook relativeren. Zolang we alle vijf gezond zijn, kan ons niks gebeuren.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 09-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >