Nu Kek Mama’s Malu 36 weken zwanger is, komt langzaam het besef dat het er bijna opzit – iets waar ze best moeite mee heeft.
Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen: soms wil ik helemaal geen afscheid nemen van mijn buik. Natuurlijk kan ik niet wachten om onze zoon voor het eerst vast te houden, maar ik ga het ‘zwanger zijn’ echt missen.
Dat gezellige gevoel zodra de baby begint te bewegen, de wildvreemde mensen die je vertederd aankijken, vragen hoe het met je gaat en je willen helpen met het dragen van zware tassen. Die fijne jurken waarin je buik zo lekker uitkomt en zelfs al die keren dat ik maar met moeite uit bed kan rollen. Of als een jekko op zoek moet naar een wc omdat ik anders in m’n broek plas. Waarom ik hier lastig afscheid van kan nemen? Geen idee, maar ik denk dat deze momenten steeds weer een bevestiging zijn van dat mijn grootste droom uitkomt – zelfs na acht maanden nog onwerkelijk als ik het op papier zie staan.
Lees ook
Column Malu: ‘Zelfs tijdens je zwangerschap bemoeit de moedermaffia zich al met je’ >
En toegegeven: ik vind het ook beangstigend dat ik niet weet wat er komen gaat. Mijn oudtante zei ooit: ‘Je kunt je op alles voorbereiden, behalve op een bevalling. En op een kind.’ Ik ben nou niet bepaald een control freak, maar van de een op andere dag verantwoordelijk zijn voor een levend wezen is toch wel een ding. Alsof je samen zonder parachute van een kilometers hoge berg afspringt in de hoop dat je netjes op twee benen landt, zoiets.
Bovendien scheelt het dat mijn zwangerschap (tot nu toe) volgens het boekje verloopt. Ik heb flink geklaagd de afgelopen tijd, maar nu het einde nadert geef ik de hormonen de schuld. Want als ik verhalen van anderen hoor, héb ik namelijk helemaal niets te klagen. Ik ben misschien wat sneller moe, was misselijk in het begin, heb af en toe een emotionele uitspatting en kan mijn lievelingsjeans niet meer aan, maar soit. Als dat alles is, doe ik het zo allemaal over. En dan zonder gepuf en gesteun – bespaar ik De Vriend meteen een bonk stress.
Voor nu neem ik een paar weken rust. Proberen te genieten van de laatste loodjes en flink duimen dat m’n enkels door de warmte niet op standje ontploffen komen te staan. Én natuurlijk kijk ik uit naar het allermooiste, meest magische moment van de zwangerschap: voor het eerst oog in oog staan met onze jongen. Want hoe fijn mijn zwangerschap ook verliep, daar doe ik het natuurlijk voor.
Malu geniet van haar zwangerschapsverlof. Dit was (voorlopig) haar laatste column.
Relatie uit, huis leeg, camper volgeladen. Lianne Kooistra (42) trekt de komende tijd met dochter Keetje (3) door Europa. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Denk je aan een gezonde zwangerschap, dan denk je waarschijnlijk meteen aan de moeder. Stoppen met roken en alcohol, gezond eten, genoeg rust: alle adviezen lijken op haar gericht. Maar dat beeld klopt niet meer, blijkt uit een nieuwe Britse studie.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
Ben je op zoek naar een te leuke eyecatcher voor in de kinderkamer? Dan hebben wij dé musthave gespot: een opblaasbare poef in de vorm van Nijntje. En je scoort ‘m ook nog eens voor een leuke prijs.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Opgroeien zonder Google, zonder appjes van je moeder (“Waar ben je?!”) en zonder dat er meteen een volwassene insprong als het lastig werd, het voelt inmiddels bijna nostalgisch. Toch zit er in die ogenschijnlijk simpele jeugd iets waar we nu massaal naar terugverlangen. Want juist in het zelf uitzoeken, aanklooien en soms keihard falen groeide […]