‘Laat maar huilen’, is het advies dat Kek Mama’s Malu geregeld krijgt als ze vertelt dat haar pasgeboren zoon niet in z’n eigen bedje wil slapen. Tot op de dag van vandaag lukt het haar niet.
Als ik de verhalen moet geloven, had je vroeger een turflijst zodra een baby begon te krijsen in bed: schone luier? Check. Flesje gehad? Check. Temperatuur goed? Check. Dan was er weinig aan de hand en kon je ‘m best laten uitrazen…
In deze tijd lijken de meningen nogal uiteen te lopen. Want waar de een zegt dat het prima is om je kind te laten gillen, goed voor de longetjes zelfs, lees ik op verschillende fora zelfs termen als ‘kindermishandeling’. Zelf zou ik het niet zo sterk willen stellen, maar ik ben wel van het direct troosten, oppakken of bij ons leggen: mijn baby laten huilen vind ik hartverscheurend.
Lees ook
Willeke (33) slaapt met haar hele gezin in één bed >
Misschien gooi ik hierdoor wel mijn eigen glazen in. En misschien duurt het hierdoor wel jaren voordat hij in zijn eigen bed wil slapen, maar soit. Hij wordt heerlijk rustig zodra hij bij ons ligt, dus als hij op welk moment dan ook naar deze geborgenheid verlangt (wat ik overigens niet gek vind na negen maanden in de baarmoeder), wil ik hem dat geven. Ook als ons dat even ‘niet zo goed’ uitkomt – je kunt een baby de eerste maanden immers niet genoeg verwennen.
Hiermee wil ik natuurlijk niet zeggen dat onze aanpak de juiste is, want het mooie aan het ouderschap vind ik dat iedereen het op z’n eigen manier doet. Geen kind is hetzelfde. En daarbij: onze zoon wil op z’n achttiende vast niet meer lekker naast ons liggen, dus we genieten er nu maar van. Voor zolang het nog duurt ;).
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je kent het wel: jij kijkt naar een woonkamer vol rondslingerend speelgoed, was die al drie dagen op een stoel ligt en een aanrecht dat zichzelf blijkbaar ook niet gaat opruimen. Ondertussen loopt hij er doodleuk langs.