Sommigen verklaren haar voor gek, maar Malu is er al weken druk mee: de eerste verjaardag van zoon Mack. En dat terwijl hij net zes maanden is…
‘Schat, dít is een leuke locatie voor Macks verjaardag!’ De wenkbrauwen van m’n vriend nemen direct standje frons aan als ik de foto’s van een idyllisch landhuisje onder z’n neus duw.
Hij is duidelijk nog niet in de feeststemming. Snap ik ook wel, ons kind is per slot van rekening net zes maanden oud, maar zijn eerste verjaardag moet groots. Hysterisch, zelfs. Met als thema jungle, ballonnen, mensen in dierenpakken, een springkussen, suikerspinmachine, popcorn, candybar, clown, schminkers, de hele reutemeteut. Dat dit feest vooral leuk is voor neefjes en nichtjes en Mack zelf hier nog weinig van meekrijgt, kan me niets schelen: zijn eerste verjaardag is bijzonder, die mág gevierd worden.
Stiekem ben ik al weken bezig met de voorbereidingen: m’n notities staan vol met telefoonnummers van catering- en decoratiebedrijven, ik denk al precies te weten hoe het zaaltje eruit komt te zien en weet zelfs al hoe ik de uitnodigingen wil.
Lees ook
Column Malu: ’22 dingen die mensen je niet vertellen over moeder worden’ >
All die tijd zag ik van dat fanatieke voorwerk het kwaad niet in. Tot mijn collega’s en ik vorige week werden getrakteerd op een presentatie over mindset. En nu denk je misschien: wat heeft mindset in godsnaam te maken met de eerste verjaardag van je kind? Nou, ik zal het je uitleggen…
Tijdens die presentatie heb ik twee uur lang fijne dingen gehoord: over hoe je op een andere manier naar je eigen leven kunt kijken en dat ik uiteindelijk degene ben die de realiteit en dus de kwaliteit ervan bepaal. Maar ook dat het zó belangrijk is om in het nu te leven. Dat klinkt misschien wat zweverig, maar we zijn alsmaar bezig met de toekomst: waar je gaat studeren, waar je na je studie wilt werken en hoe je daar vervolgens je doelen hoopt te bereiken. En ik: hoe ik de eerste verjaardag van ons kind wil vieren. Niets verkeerd aan natuurlijk, maar hierdoor vergeet ik soms te genieten van waar ik nú sta in het leven; met een fantastische partner, een fijne baan waar ik me op m’n plek voel en natuurlijk een geweldig kind. Dat nog lang geen één is en tot die tijd nog zoveel nieuwe sprongen gaat maken die ik bewust wil ervaren.
Daarom heb ik besloten de voorbereidingen voor Macks verjaardag weer op te pakken zodra hij een maand of tien is, want dan heb ik nóg tijd zat. En in plaats daarvan, ga ik lekker lang met m’n kind knuffelen – veel leuker dan Googelen naar een geschikte cateraar.
Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels zes maanden oud.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.