'Ik parkeer voor de deur en dan gaat het licht uit. Zomaar opeens, van het ene op het andere moment is het op. Ik kan niet meer.' Kek Mama columnist Anke schrijft eerlijk over haar PTSS.

Ik race van school naar clubjes, vlecht de haren van mijn dochter in een prachtige kerstkapsel, ren van kerstborrel naar supermarkt naar kerstdiner, koop nieuwe kleren voor de kinderen en app met vriendinnen dat we binnenkort echt bij gaan praten. Zeg dat ik wel kom helpen verhuizen, maar niet de hele dag, want ik heb nog werk. Ik heb altijd nog werk. Smeer broodjes voor de kinderen, snij appels voor mee naar school. Eén met schil en één zonder. Allebei in het juiste bakje, anders lusten ze het niet. Met een boterham in mijn mond ren ik de trap af naar de volgende werkafspraak.

 

Niet zo zeuren

Alles kan, nooit doe ik moeilijk, altijd ben ik flexibel. Soms moet ik opeens huilen als er een nieuwe afspraak in mijn agenda verschijnt. Dan veeg ik mijn tranen weg, lach mezelf hartelijk uit en ga weer door. Niet zo zeuren, vrouw. Alle andere mensen kunnen het ook. En ik kan het ook. Steeds vaker nachten van vijf uur, of vier. Soms drie. Omdat er altijd iets te doen is of iemand die even wil praten. Omdat ik Pauw nog wil zien of moet twitteren over iets wat misgaat in de wereld omdat ik dat niet aan kan zien.

 

Het is op

Ik zit in mijn auto, gehaast van de ene afspraak naar de andere en tussendoor even snel boodschappen doen. Ik hoor een felle tik in de deur van mijn auto. Het raampje gaat automatisch open en daarna niet meer dicht. Ik duw op knopjes, stop om aan het raam te trekken, maar niets helpt. Met open raam rijd ik naar huis. Ik parkeer voor de deur en dan gaat het licht uit. Zomaar opeens, van het ene op het andere moment is het op. Ik kan niet meer. Lig dagenlang in bed. Soms ben ik uren aan het huilen. Soms ben ik onbereikbaar en reageer ik nergens op. Af en toe slaap ik. De hele tijd wil ik dood. Het voelt alsof ik in een woeste zee ben waarin ik steeds kopje onder ga. Soms kom ik kort boven en kan ik even douchen, of zoals nu: een column schrijven. Daarna verdwijn ik weer.

Om mij heen start een hulpsysteem op. Vrienden sturen elkaar berichtjes. Er komt iemand langs met boodschappen. Iemand belt de huisarts. Die belt een psycholoog. De psycholoog belt mij en niet veel later de psychiater. Niemand kan wat doen. Rust, is het devies. En het uitzitten. En vooral geen domme dingen doen.

 

Monster

Terwijl: die domme dingen heb ik al gedaan. Die domme dingen waren doorrennen terwijl ik aan alles voelde dat dat niet meer ging. Ik ben namelijk ziek. Of nou ja, ziek…ik heb een beperking, zoals dat heet. Een posttraumatische stressstoornis, PTSS. Al bijna dertig jaar. Daar heb ik lang niet altijd last van, maar soms wel. Het is een monster dat af en toe opeens de kop opsteekt. Het maakt me kwetsbaar. Soms val ik opeens uit elkaar. Daarna puzzel ik mezelf weer ineen. Meestal binnen een dag. Dit keer duurt het langer. Al bijna een week.

 

Ik schaam me dood

En ik schaam me dood. Een psychische ziekte hebben voelt als zwakte. Alsof ik niet genoeg mijn best doe. Andere mensen kunnen het toch ook? Waarom ik dan niet. Dat is ook waarom ik te lang doorliep. Omdat ik weigerde toe te geven dat ik soms dingen niet kan die andere mensen wel kunnen. Maar dit is hoe het is: sommige mensen gaan regelmatig door hun rug. Mijn PTSS maakt dat ik soms ‘door mijn hoofd ga’. Bij allebei is het enige wat helpt: rust. Dus die neem ik even.

 

Anke Laterveer (36) is schrijver, columnist en cabaretier. Samen met haar kinderen Jakob (7) en Hannah (6) woont ze in Haarlem. 

BN'er-moeders op Instagram

Van het Jeugdjournaal kijken tot ontbijt op bed: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Lekker bankhangen

 

Eindelijk, languit op de bank! #jeugdjournaal #bankhangen #mijnzoon❤️ @mees_kingston

Een bericht gedeeld door Bridget (@bridgetmaasland) op

 

Zou die ook eieren leggen?

 

🤔

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op

 

De beste leraar

 

Kan best zwaar zijn, zo'n modellenleven

 

Setlife #modelforaday #SammyRose

Een bericht gedeeld door Marly Van der Velden (@marlyvd) op

 

Alsof het niks is

 

Next level @lisaamil . #tweewaggies #alsoftniksis

Een bericht gedeeld door Tess Milne (@tessmilne_) op

 

Ontbijt op bed

 

Lees ook
Fotoserie: 8x Moederdag fails >

 

Kleine meisjes worden groot

 

So proud❤️ #vallenenopstaan #waarismijnbabygebleven #grotemeid💗

Een bericht gedeeld door Estavana Polman (@estavana) op

 

De beste selfie

 

Onze beste selfie EVER 🐻❤

Een bericht gedeeld door Liza Sips (@lizasips) op

 

Hallo dames...

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

geen slechte moeder
Beeld: Unsplash

Iedereen die kinderen heeft, vraagt zich wel eens af: ben ik wel een goede moeder? Blogger Chaunie Brusie is klaar met die twijfels. ‘Ik ben een moeder die haar best doet. En dat is genoeg.’

‘De druk die we onszelf als moeder opleggen, is enorm’, schrijft ze op Babble.
 

Hele lijst

‘Elke avond kan ik een lijstje maken van situaties waaruit blijkt dat ik geen goede moeder ben’, vertelt Chaunie. ‘Ik strijk niet, zet mijn kinderen voor de televisie in plaats van met ze te spelen en breng veel te veel tijd door op mijn telefoon. Des te meer ik stil sta bij alles waarin ik niet goed ben, des te slechter ik als moeder lijk te zijn.'
 

Lees ook:
'Schreeuw jij tegen je kind? Dan ben je heus geen slechte moeder' >

 

Teveel druk

Volgens Chaunie leggen moeders zichzelf een enorme druk op. Ze moeten een goede moeder zijn en een goed mens, omdat de maatschappij dat van ze verwacht. ‘Maar als je aan kinderen begint’, zegt ze, ‘vertelt niemand je hoe je met die druk moet omgaan. We krijgen allerlei praktische tips aangereikt, zoals speciale pyjama’s waardoor je kinderen beter zouden moeten slapen, maar op het mentale vlak staan we er alleen voor. Ons idee ‘Ik ben een slechte moeder omdat ik X, Y of Z doe’, staat snel gelijk aan ‘Ik ben een slecht persoon.’ En dat is een heel moeilijke cirkel om te doorbreken.’
 

‘We doen ons best’

Chaunie vindt dat je eerst genoeg van jezelf moet houden om je kinderen lief te kunnen hebben. En dat betekent dat je de ‘slechte-moeder-gedachten’ in de ban moet doen. ‘We zijn geen ‘slechte’ moeders als we de kinderen even snel in bed stoppen of ongeduldig worden’, zegt ze. ‘En zelfs niet, zoals mijn middelste kind waarschijnlijk nooit zal vergeten, als je hun verjaardag overslaat om zonder hen op reis te gaan naar Mexico. Wij moeders doen ons best. En dat is echt genoeg.'

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >