'Ik parkeer voor de deur en dan gaat het licht uit. Zomaar opeens, van het ene op het andere moment is het op. Ik kan niet meer.' Kek Mama columnist Anke schrijft eerlijk over haar PTSS.

Ik race van school naar clubjes, vlecht de haren van mijn dochter in een prachtige kerstkapsel, ren van kerstborrel naar supermarkt naar kerstdiner, koop nieuwe kleren voor de kinderen en app met vriendinnen dat we binnenkort echt bij gaan praten. Zeg dat ik wel kom helpen verhuizen, maar niet de hele dag, want ik heb nog werk. Ik heb altijd nog werk. Smeer broodjes voor de kinderen, snij appels voor mee naar school. Eén met schil en één zonder. Allebei in het juiste bakje, anders lusten ze het niet. Met een boterham in mijn mond ren ik de trap af naar de volgende werkafspraak.

 

Niet zo zeuren

Alles kan, nooit doe ik moeilijk, altijd ben ik flexibel. Soms moet ik opeens huilen als er een nieuwe afspraak in mijn agenda verschijnt. Dan veeg ik mijn tranen weg, lach mezelf hartelijk uit en ga weer door. Niet zo zeuren, vrouw. Alle andere mensen kunnen het ook. En ik kan het ook. Steeds vaker nachten van vijf uur, of vier. Soms drie. Omdat er altijd iets te doen is of iemand die even wil praten. Omdat ik Pauw nog wil zien of moet twitteren over iets wat misgaat in de wereld omdat ik dat niet aan kan zien.

 

Het is op

Ik zit in mijn auto, gehaast van de ene afspraak naar de andere en tussendoor even snel boodschappen doen. Ik hoor een felle tik in de deur van mijn auto. Het raampje gaat automatisch open en daarna niet meer dicht. Ik duw op knopjes, stop om aan het raam te trekken, maar niets helpt. Met open raam rijd ik naar huis. Ik parkeer voor de deur en dan gaat het licht uit. Zomaar opeens, van het ene op het andere moment is het op. Ik kan niet meer. Lig dagenlang in bed. Soms ben ik uren aan het huilen. Soms ben ik onbereikbaar en reageer ik nergens op. Af en toe slaap ik. De hele tijd wil ik dood. Het voelt alsof ik in een woeste zee ben waarin ik steeds kopje onder ga. Soms kom ik kort boven en kan ik even douchen, of zoals nu: een column schrijven. Daarna verdwijn ik weer.

Om mij heen start een hulpsysteem op. Vrienden sturen elkaar berichtjes. Er komt iemand langs met boodschappen. Iemand belt de huisarts. Die belt een psycholoog. De psycholoog belt mij en niet veel later de psychiater. Niemand kan wat doen. Rust, is het devies. En het uitzitten. En vooral geen domme dingen doen.

 

Monster

Terwijl: die domme dingen heb ik al gedaan. Die domme dingen waren doorrennen terwijl ik aan alles voelde dat dat niet meer ging. Ik ben namelijk ziek. Of nou ja, ziek…ik heb een beperking, zoals dat heet. Een posttraumatische stressstoornis, PTSS. Al bijna dertig jaar. Daar heb ik lang niet altijd last van, maar soms wel. Het is een monster dat af en toe opeens de kop opsteekt. Het maakt me kwetsbaar. Soms val ik opeens uit elkaar. Daarna puzzel ik mezelf weer ineen. Meestal binnen een dag. Dit keer duurt het langer. Al bijna een week.

 

Ik schaam me dood

En ik schaam me dood. Een psychische ziekte hebben voelt als zwakte. Alsof ik niet genoeg mijn best doe. Andere mensen kunnen het toch ook? Waarom ik dan niet. Dat is ook waarom ik te lang doorliep. Omdat ik weigerde toe te geven dat ik soms dingen niet kan die andere mensen wel kunnen. Maar dit is hoe het is: sommige mensen gaan regelmatig door hun rug. Mijn PTSS maakt dat ik soms ‘door mijn hoofd ga’. Bij allebei is het enige wat helpt: rust. Dus die neem ik even.

 

Anke Laterveer (36) is schrijver, columnist en cabaretier. Samen met haar kinderen Jakob (7) en Hannah (6) woont ze in Haarlem. 

BN'er-moeders op Instagram

Van groupies, een onesie tot Valentijnsdag met voetbal: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Goeiemorgen...


 

Lief


 

Prachtige foto


 

Samen de wereld ontdekken


 

Jubileum


 

Op standje lam dan maar...


 

Maandag onesiedag


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

oude-versleten-bank-koesteren

Lauren Eberspacher belooft haar partner dat ze ooit die mooie witte bank uit de woonmagazines zullen kopen. Maar zolang er nog kinderen door het huis springen, kunnen ze hier alleen van dromen.

Op Facebook schrijft ze een ode aan de witte bank (én aan haar oude, versleten exemplaar).

 

Sapvlekken

'Lieve man', zo begint Lauren haar bericht. 'Je weet wel, die witte bank uit dat woonmagazine, ooit gaan we hiervoor sparen en kopen we er een. En hij zal schoon zijn. Niet vies van de sapvlekken, appelschillen en melk. Oh, en wanneer er mensen op bezoek komen, hoeven we niet al het speelgoed eraf te gooien: geen barbiearmpjes die in onze rug porren. We gaan gewoon met z'n allen zitten en genieten van het comfort van onze witte bank.'

 

Lees ook
Moet je zien: man stuurt z'n vrouw 'uitdagende' foto's terwijl hij schoonmaakt >

 

'Prachtige stof'

De moeder vervolgt: 'Op een dag voelen we aan de prachtige stof waar we jarenlang van hebben gedroomd en voor hebben gespaard. En dan zullen we de vlekken missen, want geen vlekken betekent dat onze kinderen niet zo klein meer zijn. De armleuningen zijn stevig en de kussens lekker donzig. Ik weet zeker dat het zo comfortabel zal zijn als we dachten, maar toch zullen we terugdenken aan de momenten dat onze kinderen van onze bank afsprongen, deden alsof ze superhelden waren of 'op avontuur' gingen. Ik denk dat we op die dag onze versleten bank missen.'

 

'De mooiste jaren van ons leven'

Daarom wil Laura haar oude bank koesteren, nu het nog kan. 'Laten we de vlekken blijven schrobben en de dekens blijven gebruiken. Laten we blijven knuffelen met onze kinderen en kijken hoe ze op avontuur gaan in onze woonkamer. Omdat de jaren die we met deze versleten bank hebben, ongetwijfeld de meest kostbare, vermoeiende en mooiste jaren van ons leven zullen zijn.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >