Beelden: Gabi van den Broek en Kiki Reijners
Anne-Claire Fleer (30) is samen met Rick (33) en moeder van Amelie (bijna 6 maanden). Als bodypaint-kunstenaar beschildert ze lichamen.
“Met mijn aktetas op hoge hakken een mannenwereld veroveren: ik zag het helemaal voor me toen ik startte als IT adviseur. Maar na een jaar belandde ik in een burn-out – met werkweken van tachtig uur rende ik mezelf voorbij. Om rust te vinden pakte ik een oude hobby op: tekenen en schilderen.
Via een vriendin kwam ik in aanraking met bodypainting. Zij was fotograaf, haar zus naaktmodel en we besloten onze krachten te bundelen. Die eerste keer voelde onwennig – hoe beschilder ik een lichaam? Met een kwast, mijn handen? – maar een paar uur later stond ik versteld. Abstracte, kleurrijke kunst op de huid, opgebouwd uit verschillende lagen en daardoor heel dynamisch. Vlak erna schilderde ik op een evenement nog een naaktmodel en deelde ik mijn werk via social media. Daarna is het balletje gaan rollen.
Veel vrouwen die zich voor een sessie aanmelden hebben iets heftigs meegemaakt: borstkanker, eetstoornissen, misbruik. Ze zien hun lichaam als iets zwaks en willen er weer verliefd op worden. Of ze zijn al door dat proces heengegaan en willen dat vieren. Ik ontmoet ook veel moeders die hun striae of uitgezakte borsten hebben geaccepteerd of trots zijn dat ze na meerdere miskramen een kind op de wereld hebben gezet.
“De sessies zijn vaak emotioneel, ik jank gerust een potje mee”
Iedereen kijkt met verwondering naar de kleuren en vormen op hun huid. Daardoor laten ze hun onzekerheden los – en beginnen de tranen te stromen. Ik jank gerust een potje mee, want veel verhalen zijn aangrijpend. Iemand droeg bijvoorbeeld al twintig jaar een pruik, maar behalve haar dochters wist niemand dat. Bij mij werd ze voor het eerst kaal geportretteerd. Dat gaf haar zoveel vertrouwen dat ze haar omgeving over haar ziekte durfde te vertellen. Fantastisch toch?
Lees ook: ‘Ik probeerde mijn buik na de bevalling te verhullen met ruimvallende shirts’ >
Na het schilderen maak ik foto’s zodat de ervaring een blijvende herinnering wordt. Vooral de closeups vind ik gaaf – je ziet niet waar het lichaam eindigt en het schilderij begint. Als mensen me complimenteren met mijn ‘toffe abstracte kunst’, zeg ik: ‘Kijk eens goed, het is een lichaam.’ Dan schieten de wenkbrauwen omhoog. In het begin dachten familie en vrienden: waarom zou je willen betalen voor klodders verf op je lijf? Maar dat sloeg om in bewondering toen ze zagen wat de impact was.
Amelie moet haar eerste kleurpotloden nog krijgen, maar ik zie nu al haar zesde verjaardagsfeestje voor me: in een T-shirt bodypainten met vriendinnen. Voor de lol, maar ook om haar te leren dat haar lichaam iets positiefs is. Want hoe je er ook uitziet, je mag er zijn.”
Dit portret staat in Kek Mama 04-2022.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
