‘Beloon je dochter met een sticker wanneer ze niet huilt’, adviseerden onze eigenwijze opvoedtantes Els en Do een wanhopige moeder in Kek Mama 9. Dát schoot lezeres Sandra (33) in het verkeerde keelgat.
Lees verder onder de advertentie
Els en Do reageerden met hun advies op de hulpkreet van een moeder die niet wist hoe ze moest omgaan met haar vierjarige dochter, die ’s ochtends huilt bij het afscheid op school.
Sandra, zelf moeder van een zoon van bijna vier: “Doorgaans lees ik het opvoedadvies van Els en Do met veel plezier. Het is lekker nuchter, met de nodige humor en meestal heel verhelderend. Maar toen ik dit las, gingen mijn nekharen overeind staan. Je kind belonen als het niet huilt? Dat is in mijn ogen het slechtste wat je als ouder kunt doen. Dat meisje zit blijkbaar ergens mee. Heb daar aandacht voor en neem het vooral serieus.”
Lees verder onder de advertentie
Psychotherapeut
Zelf zit Sandra in een langlopend traject bij de psychotherapeut, doordat ze vroeger thuis ook geprezen werd wanneer ze haar emoties verdrong, haar rug rechtte, en doorging. “‘Kom op’, zei mijn moeder wanneer iets tegenzat, ‘het komt wel goed. Je hebt toch een leuk leven?’ Waarmee ze mijn gevoel nooit erkende.”
Lees verder onder de advertentie
Sandra was begin twintig, toen ze hyperventilatie kreeg. Haar jongere broer ontwikkelde een paniekstoornis. “Het kostte me jaren aan therapie, om er uiteindelijk via psychotherapie achter te komen dat het feit dat ik vroeger nooit ben erkend in mijn emoties, me nu problemen oplevert.” Zo mag ze zich niet slecht voelen van zichzelf, vertelt Sandra. “Er is altijd een stemmetje dat zegt dat ik me aanstel.”
Moedig je dochter juist aan, zegt ze tegen de moeder in het verhaal, ‘zo zou ik het zelf ook doen’. “Geef haar autonomie: zeg dat ze het zelf kan. Heb net zo lang geduld, totdat ze echt zelf voelt dat ze school leuk vindt, en geen masker opzet omdat mama het niet aankan als haar dochter huilt, of omdat ze dan een sticker verdient.”
Lees verder onder de advertentie
Sandra is niet boos, benadrukt ze. Niet op haar moeder, en niet om het advies van Els en Do. “Vroeger wisten ze niet beter. Tegenwoordig denken we veel meer na over wat onze opvoeding doet met onze kinderen. En word er dán nog maar eens wijs uit; door de talloze opvoedtheorieën ziet toch iedereen door de bomen het bos niet meer?”
Vroeger dacht ik dat kinderen vooral schattig waren. Met een beetje knutselen en koekjes bakken kwam je vast een heel eind (ha ha ha). Dus riep ik altijd dat ik een rijke vent aan de haak zou slaan, kinderen zou krijgen en huisvrouw zou worden.
Nathalie (35) is alleenstaand moeder van twee kinderen (7 en 5) en werkt sinds vijftien jaar bij de Haagse politie. Eerst als agent op straat, nu loopt ze stage als brigadier bij de recherche.
Maartje (48) is getrouwd en moeder van twee kinderen (13 en 10). Ze werkt als traumachirurg voor het mobiel medisch team van het Amsterdam UMC, waaronder de traumahelikopter.
Professionaliteit, dat wil je uitstralen als je je op de werkvloer begeeft, maar die kan soms verraderlijk glad zijn. En daar lig je dan, languit op die vloer. Met je professionaliteit.
Wat als je wordt uitgenodigd voor een kerstdiner, en dan onverwacht een rekening gepresenteerd krijgt? Het overkwam Eva (33) en ze weet niet wat ze ermee aan moet.
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.