Beeld: 123RF
Beeld: 123RF

Sinds ze samen met haar man een eigen bedrijf heeft, ligt Maartje (35) wakker van de zorgen. Ze is moeder van Ollie (6) en Max (5) en zwanger van de derde.

“Precies een jaar geleden, op een zonnige herfstdag, stonden we met de hele familie in de tuin van mijn schoonouders, glas champagne in de hand. Die ochtend waren de handtekeningen gezet: Jan en ik waren officieel eigenaar geworden van de meubelzaak die mijn schoonvader dertig jaar geleden was begonnen. We waren uitgelaten van blijdschap.
 

'Wanneer stópt hij er nu eens mee?'

Je hoort vaak dat kinderen zich onder druk gezet voelen om een familiebedrijf voort te zetten, maar daarvan was bij ons geen sprake. Mijn man Jan had zich de jaren ervoor al gestort op de webwinkel, en dat had zijn vruchten afgeworpen. Ikzelf stond al een paar jaar parttime in de winkel. Het was eerder zo dat we ons afvroegen: wanneer stópt die ouwe er nu eens mee? De winkel voelde als een tweede thuis, ook voor onze zoons Ollie en Max, die er al een paar lampen hebben laten sneuvelen tijdens verstoppertje spelen.

Realistisch waren we ook. Wij verkopen betaalbaar design, maar kunnen niet op tegen de betaalbaarheid van grote woonwarenhuizen. Het bedrijf maakte bescheiden winst, maar om het van mijn schoonvader over te nemen, moesten we een lening bij de bank afsluiten. Daarvoor moest ons huis als onderpand fungeren. Ook hebben we Jans broer uit moeten kopen. Hij had immers ook recht op een deel van de aandelen.
 

Onverwachte kosten

Nu denk ik steeds vaker dat mijn zwager een slimme beslissing nam door niet in de zaak te stappen. Die zat deze zomer met zijn gezin op Curaçao aan een cocktail te nippen. Wij konden niet op vakantie omdat een van onze vaste medewerkers ernstig ziek werd. Omdat we zijn loon moesten doorbetalen, konden we geen vakantiekracht betalen.

Naast de lening aan de bank moesten we ook de kosten van het opknappen van de winkel afbetalen. Dat hadden we ingecalculeerd, maar wat we niet hadden voorzien, was dat een van onze grootste leveranciers failliet zou gaan. Dat had tot gevolg dat de helft van de winkel leeg kwam te staan. We houden van minimalistisch, maar je moet wel wat te kiezen hebben. En toen viel er tijdens de eerste herfststorm van dit jaar ook nog een boom tegen onze gevelruit.
 

'Ons hele leven staat in teken van de zaak'

Nu is alsnog gebeurd wat we zo graag wilden voorkomen: dat ons hele leven in het teken van de zaak is komen te staan. Ik heb onlangs mijn andere parttimebaan als secretaresse moeten opgeven om vaker in de winkel te kunnen staan. De kinderen gingen twee dagen naar de naschoolse opvang, maar dat kunnen we nu even niet betalen. Opa en oma passen tegenwoordig op en eten op die dagen ook met ons mee. Het nadeel daarvan is dat het dan onmogelijk is om het níet over de winkel te hebben.

Mijn schoonvader voelt zich enorm bezwaard, die ziet meteen aan zijn zoon of het een goede of slechte dag was. Laatst bood hij zelfs aan de hypotheek van hun huis open te breken om de overwaarde te gelde te maken en die in de zaak te investeren. Dat hebben we geweigerd: ondernemen is risico’s nemen, en die dragen wij als eigenaar nu zelf. Dat betekent: nog meer budgetteren. Ollie wilde graag op voetbal maar daar moet hij nog even mee wachten. De schoonmaakster hebben we ook opgezegd.

Financieel komt het slecht uit dat er een derde kind op komst is. Ik heb serieus overwogen de zwangerschap te laten afbreken, maar mijn man wist me over te halen dat niet te doen. Hij weet hoezeer ik verlang naar een derde kind. En we zijn niet het enige gezin in Nederland met drie kinderen en geldzorgen.
 

'Het komt wel goed met ons'

Dat we open praten over onze financiën, brengt ook veel moois. Toen mijn man tijdens een meubelbeurs in het buitenland aan een fabrikant vertelde dat het sappelen was, bood hij ons zijn meubels aan in ruil voor een veel lagere marge dan hij normaal rekent. ‘Als het weer beter gaat, gaan we wel weer om de tafel zitten’, zei hij.

Een andere meevaller is dat ik recht heb op een zwangerschapsuitkering omdat ik in de zaak van mijn man werk. Die € 4000 netto voor zestien weken verlof kunnen we goed gebruiken om onze schuld weer wat naar beneden te brengen. Hopelijk daalt mijn bloeddruk ook: de verloskundige drukt me op het hart het echt rustiger aan te doen. Dat lukt me de laatste weken steeds beter. Elke dag trek ik me tien minuten terug op het kantoortje achterin de zaak om te mediteren met behulp van een app. Het helpt me om doemgedachten op afstand te houden. Bijvoorbeeld dat we straks met zijn vijven op straat staan omdat we de lening niet op tijd konden aflossen.

Vorige week stapte er een vrouw onze winkel binnen die recht op een hoekbank afliep en zei: ‘Die neem ik’. Het was het duurste meubelstuk dat we verkopen en ze rekende ook nog in één keer af. Ik was zo opgelucht dat ik mijn tranen niet kon bedwingen. Die avond vierden we de verkoop met taart. En ik sliep voor het eerst in maanden de hele nacht aan één stuk. Het komt wel goed met ons.”


Dit artikel staat in Kek Mama 12-2017.


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

BN'er-moeders op Instagram

Van weekendboodschappen tot aan huiswerk: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Kusje

 

Zò trots en zò gek op dit heerlijke jochie, #LUX ❤️

Een bericht gedeeld door Bettina Holwerda (@bettina_holwerda) op


Lievelingsplek

 

Mijn lievelingsplekje. #brabant #mijnthuis #familie #❤️

Een bericht gedeeld door Vivian Reijs - VIVONLINE (@vivianreijs_vivonline) op


Hard aan het werk

 

Hier wordt een boekbespreking voorbereid. #lampje

Een bericht gedeeld door Georgina Verbaan (@gverbaan) op


Zou het genoeg zijn?

 

Lees ook
Boodschappen doen met drie kinderen: zo doe je dat in 15 minuten >


'Spontane foto'

 

Zie hier het resultaat van het maken van een ‘spontane foto’ 😂❤️

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Wijze woorden

 

✨door Rupi Kaur via @mothermusemag

Een bericht gedeeld door Romy Boomsma 🌿 (@romyboomsma) op


Prachtige foto

 

 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

harde werker en moeder
Beeld: Pexels

Als advocaat staat blogger Candace Alnaji vrouwen bij die gediscrimineerd worden op de arbeidsmarkt omdat ze zwanger zijn of kinderen hebben. ‘Hun kansen worden ontnomen omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen.’

‘Maar je kunt heel goed én een harde werker én moeder zijn’, schrijft ze op Scary Mommy.
 

Identiteit

Candace las een essay van een zwangere vrouw, waarin zij uitlegde dat zij zichzelf geen ‘moeder’ zou gaan noemen. De reden: ze wilde niet dat haar identiteit als moeder de rest van haar leven zou overschaduwen. ‘Inmiddels heeft ze een baby en beschrijft ze zichzelf in haar blogs nog steeds niet als moeder’, zegt Candace. ‘Daar is niets mis mee - iedereen moet zichzelf op zijn eigen manier uiten. Maar als ik een blog schrijf, zal ik mezelf altijd moeder noemen.’

 

Lees ook:
'Het moederschap staat gelijk aan 2,5 fulltime baan' >

 

Discriminatie

Candace is advocaat op het gebied van arbeidsdiscriminatie. ‘Voordat ik kinderen kreeg’, vertelt ze, ‘vertegenwoordigde ik moeders. Zij werden door hun werkgevers gediscrimineerd op basis van hun status als moeder. Ze werden lastig gevallen omdat ze een miskraam hadden of omdat ze leden aan een postnatale depressie.’ Sinds Candace zelf kinderen heeft, kan ze hun pijn en frustratie heel goed voorstellen. ‘Veel moeders worden hun kansen ontnomen – gewoon omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen en vervolgens blijven werken.’
 

‘Moeder én goede werker’

Volgens Candace is het belangrijk om de huidige en toekomstige generatie vrouwen te laten zien dat je heel goed een moeder én iets anders kunt zijn. ‘Het moederschap vormt een heel groot deel van je identiteit’, legt ze uit, ‘maar daarnaast kun je ook een goede werker zijn. We hebben vrouwen nodig die zeggen: ‘Ik ben advocaat en ook een moeder. Ik ben verpleegster en ook een moeder.’ Dus of ik nou tachtig of twaalf uur per week werk, ik zal in mijn blogs altijd schrijven dat ik een advocaat, schrijfster én moeder ben.’


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >