bankrekening verhuizen dorp stad
Beeld: Unsplash

Leona is diëtiste, woont samen met Mo en is moeder van de vijfjarige Zena. Twee jaar geleden verhuisde ze van de grote stad naar een dorp.

“Ik groeide op in een gehucht aan de Lek: zo’n slaapdorp dat Tommy Wieringa zo mooi beschrijft in zijn boek Joe Speedboot. In de zomer plukten we kersen, in de winter schaatsten we over de uiterwaarden. De groenteboer liep op klompen, de drogist gaf je Kokindjes. Er bestonden nog geen buiten- en binnenkinderen: we waren allemaal een buitenkind. Kortom: ik beleefde een heerlijke kindertijd. Een jeugd die ik mijn dochter ook gunde.

 

De wereld leek kleiner te worden

In plaats daarvan woonden we driehoog zonder balkon aan een van de drukste straten van Rotterdam. De eerste tijd ging dat prima. Mo en ik sleepten Zena overal mee naartoe: we hadden een abonnement op Blijdorp, pakten een terrasje of gingen naar onze volkstuin. Maar naarmate onze dochter groter werd, leek de wereld kleiner te worden. Op straat konden we haar geen seconde alleen laten. Op warme dagen keken we jaloers naar de barbecuende buren, die wél een tuin hadden. We vroegen ons ook steeds vaker af wat we zelf nog in de stad te zoeken hadden. Hoe vaak gingen we eigenlijk spontaan naar de film? We hadden een tophypotheek om in een stad te wonen waarvan we de geneugten nauwelijks nog proefden.

 

Verhuizen naar een dorp

Toen Zena twee was besloten we ons huis te koop te zetten. Het was binnen twee weken verkocht met zeventienduizend euro winst. Een paar dagen later hadden we een optie op een dijkhuisje in een dorp drie kwartier rijden van Rotterdam. En maar tien minuten van Mo’s werk – hij is controller bij een zorginstelling. Honderd vierkante meter meer voor dezelfde prijs, met uitzicht op de uiterwaarden en een tuin van zestig meter diep. Ik zie nóg de verbijstering op het gezicht van mijn beste vriendin. ‘Besef je wel dat jij inmiddels allang geen dorpsmeisje meer bent maar echt een stadsmens?’, vroeg ze. ‘En dat je half-Marokkaanse dochter de komende twintig jaar zal horen: goh, wat spreek jij goed Nederlands?’ Ik vond haar beeld van de gemiddelde dorpsbewoner nogal bekrompen en haalde mijn schouders op. En ik wilde ook niks horen over de andere nadelen. Oké, bij die afstand van drie kwartier hadden we de file niet meegerekend. Oké, ik zou mijn vrienden minder vaak zien. We zouden het allemaal wel overleven.

 

Er was maar één moeder die ook werkte

Anderhalve maand later trokken we in ons nieuwe huis. De winst van ons oude huis stopten we in een nieuwe woonkeuken. We genoten van de laatste zomerdagen op ons bloedeigen terras, keken naar Zena die in haar zandbakje speelde en waren iedere dag dankbaar dat we de Bugaboo nooit meer drie trappen omhoog hoefden te sjouwen. Maar toen brak de herfst aan en kwam een einde aan mijn drie maanden zorgverlof. Op mijn allereerste werkdag kwam ik ’s middags meteen een uur te laat bij de gastouder om Zena op te halen. De file was gigantisch geweest. In de klas van mijn dochter had iedereen een thuisblijfmoeder. Er was maar één mama die ook werkte. Ik heb er niks op tegen als vrouwen ervoor kiezen thuis te blijven met de kinderen, maar andersom hoefde ik op weinig begrip te rekenen als ik geen tijd had voor de knutselochtend of het wekelijkse koffiemoment.

 

Heimwee

Van de dorpsrust werd ik ook nerveus. Ik ging op een mooie dag eens met een tijdschrift in het park liggen. Plotseling realiseerde ik me dat ik de enige was: het park gebruiken ze hier om eendjes te voeren of om van A naar B te fietsen, niet om te chillen. Ineens kreeg ik heimwee naar het stadsleven: naar de Turk om de hoek met wie ik altijd een praatje maakte, naar de roti van ons favoriete Surinaamse eethuis, ik miste zelfs de irritante tramgeluiden. Op een avond deelde ik mijn twijfels met Mo die wél zijn draai had gevonden. ‘Laten we het nog één jaar aankijken’, stelde hij voor. ‘Maar dan moet je wel je best doen er iets van te maken.’ Dat deed ik. We nodigden de buren uit voor etentjes, ik formeerde een hardloopgroepje met een paar andere moeders. Best leuk, maar de heimwee waaide niet over. En toen zagen we een tv-reportage over het Oude Westen, een buurt in Rotterdam die de laatste jaren enorm is opgeknapt en waar Mo’s ouders nog altijd wonen. ‘Zie je, daar kun je ook stoepranden’, begon ik, voorzichtig. ‘Wat zou je moéder blij zijn als we...’

 

Lees ook
Bankrekening: 'Ik kan niet wachten tot we weer naar Nederland verhuizen' >

 

Terug naar Rotterdam

Kortom: twee jaar na ons vertrek waren we terug in Rotterdam. We wonen tot ons nieuwbouwhuis af is in een huurhuis. Het dijkhuis hebben we met tienduizend euro verlies verkocht – de prijs van de nieuwe keuken reken ik maar even niet mee. We zijn dit jaar niet op vakantie geweest, een vloer van betongiet zit er straks niet in. Ik vind het allemaal prima. We hoeven geen kinderopvang meer te betalen omdat Zena twee middagen per week naar opa en oma gaat. We hebben onze tweede auto verkocht nu ik weer op de fiets naar mijn werk kan. En Zena miste in het begin haar vriendinnetjes, maar is inmiddels weer helemaal gewend.

Mijn vriendin had gelijk, ik ben een stadsmens. Gelukkige ouders hebben gelukkige kinderen, weet ik nu. Dit weekend komt een vriendinnetje van Zena uit het dorp bij ons logeren. Ik denk dat we gaan chillen in het park.”

 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

BN'er-moeders op Instagram

Van stedentrips tot klussen: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Prachtige foto


Het gouden uurtje meepakken


Wandelen met papa

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Trots aan de wandel met papa 💙 #inlove #dadandson #otis @jonkarthaus #perfectsaturday

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Ah, daar is de make up

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Oooow ok.... daar is mijn Make Up! #trendsetter #wenkies

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op



Lees ook
Dit plaatsten BN'er-moeders deze week op Instagram >

 


Aan het klussen

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Klussen klussen klussen💪🏻🙌🏻 #familiehuis #verbouwen

Een bericht gedeeld door Marly Van der Velden (@marlyvd) op


Nieuw familielid

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Verliefd! 🖤🐾🖤 @luckysmit1

Een bericht gedeeld door Nicolette van Dam (@nicolettevandam1) op


Genieten in New York

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Onwijs aan het genieten in NY! The big 🍏 Samen met m’n lieve zus @jettekevanlexmond

Een bericht gedeeld door Lieke van Lexmond (@liekevanlexmond) op


En softijs in Tokio

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Softijs in Japan is niet gewoon🍦Zoals met alles in dit land masteren ze alles tot in perfectie. De baguette is hier beter dan in Frankrijk, de pizza beter in Italië en de vis bij de supermarkt verser dan bij onze viswinkel. Dit ijsje is van rauwe melk gemaakt maar ze hebben ook smaken zoals cheesecake. De smaak en structuur is off the ying yang. Ik heb hier softijs gegeten met 35% vet wat het zou moeten classificeren als slagroom. Het soms bijna stressvol hoeveel goed eten er is. Je kan nooit alles eten🤦🏻‍♀️ Maar ik zal proberen zoveel mogelijk te eten en te laten zien aan je. Binnenkort op @24kitchen_nl 😘 #japan #softserve #cheesecake #milk #tokyo #icecream

Een bericht gedeeld door Miljuschka (@miljuschka) op

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

column-malu
Beeld: Marco Kolanus

De kinderarts van het consultatiebureau vindt dat Mack qua spierkracht achterloopt ten opzichte van andere baby’s, maar als ze ons vervolgens naar de fysio doorverwijst, blijkt er niets met ‘m aan de hand…

Ik schrik me kapot als we op het consultatiebureau een brief vol ingewikkelde Latijnse benamingen in onze handen gedrukt krijgen. “Extra oefeningen heeft-ie echt nodig hoor”, zegt de arts. “Dat nekje wiebelt mij te veel. En trouwens, vanuit liggende positie neemt hij z’n hoofd nog niet mee en dat zou hij wel al moeten kunnen.” Mijn vraag of dit niet te maken heeft met het feit dat Mack met 37 weken geboren is, wuift ze vluchtig weg.

 

Goed, fysio. ‘Kan vast geen kwaad’, denk ik maar zodra we weglopen.

 

'Te lage spierspanning'

Eenmaal thuis kom ik er na wat speurwerk achter dat de niet-te-ontcijferen termen in de verwijsbrief zoveel betekenen als ‘slappe baby’ en ‘te lage spierspanning’. En toegegeven: ik hoef nog net niet aan de zuurstof. Mankeert hij nu iets ernstigs? Moeten we hem dagelijks uitputten met lastige oefeningen? En wat nu als hij op z’n eerste verjaardag nog niet zelfstandig kan zitten? Gelukkig heb ik een vriend die, ook al zou ons complete appartementencomplex in de hens vliegen, de kalmte bewaart: hij stelt me gerust en maakt een afspraak met een fysiotherapeut in de buurt.

 

Vakantiefoto's op Facebook

Een paar dagen later zitten we met Mack bij Eline. Ze stelt zich voor, vertelt wat ze doet, waar ze vandaan komt (wat ik overigens al lang weet, want een uur eerder bladerde ik nog door haar vakantiefoto’s op Facebook - ik móet immers weten wie er aan de ledematen van m’n kind gaat sjorren…) en legt Mack op de behandeltafel. Na nog geen drie minuten stelt ze ons gerust: “Geen zorgen, ik zie niets geks bij ‘m. Hij doet het prima.”

 

Lees ook
Alles wat je wilt weten over de bezoekjes aan het consultatiebureau >

 

'Geef 'm de tijd'

Hoor ik dit nu goed? Niets geks? Prima? En waar kwam dat ‘slappe baby’- en ‘lage spierspanning’-verhaal dan vandaan? Eline legt uit: “Je moet Mack even de tijd geven om te doen wat je van ‘m vraagt en die tijd hebben ze op het consultatiebureau nu eenmaal niet. Na één keer tillen denken ze misschien dat-ie het niet kan, maar kijk: hij tilt z’n hoofd gewoon op hoor, zonder hulp.”

 

Bezorgd voor niets

Vriend knikt tevreden en ik haal opgelucht adem. En als Eline vervolgens oppert een brief naar het consultatiebureau te sturen met daarin háár bevindingen, kan mijn dag helemaal niet meer stuk. Zie je wel: dagenlang bezorgd voor niets. Maar goed, ook daar ben je moeder voor…

 

Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels bijna vijf maanden oud.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >