Eline’s buren hadden blijkbaar problemen met haar kinderen. In plaats van dat gewoon aan te geven, besloten ze het op een ander manier aan te kaarten.
Eline, getrouwd, moeder van drie jongens (3, 5 en 7): “Ik dacht eerst dat het een uitnodiging was. Of gewoon een kaartje. In ieder geval iets leuks. Daar ga je toch een beetje vanuit als je een blanco envelop met een postzegel erop vindt, netjes op de mat onder de brievenbus. Nou. Niet dus.
Ik scheurde ‘m open aan het aanrecht, met een half oog op mijn kinderen die al om 07:12 uur ruzie stonden te maken over een bal (uiteraard). En toen las ik het. ‘Beste buren, wij als jullie buren ervaren regelmatig geluidsoverlast van de kinderen in de vroege ochtend, met name in het weekend. Wij verzoeken u vriendelijk om uw kinderen pas na 11:00 uur buiten te laten spelen om de herrie te beperken.’
Ik las het nog een keer. En nog een keer. En toen dacht ik alleen maar: dit meen je niet.
Allereerst: anoniem. Dus iemand heeft de moeite genomen om een brief te typen, te printen, in een envelop te stoppen, een postzegel te plakken (!!!) en hem op de post te doen… maar aanbellen? Ho maar. Sorry hoor, maar hoe laf wil je het hebben?
Kom gewoon langs. Geef het aan, dan kunnen we praten. Dan kan ik het uitleggen. Dan zijn we volwassen mensen. Maar dit? Dit voelt een beetje alsof ik terug ben op de middelbare school en iemand me een briefje stuurt via-via. En ik word er nogal recalcitrant van, want ik krijg nu de neiging om mijn kinderen om 6:00 uur ’s ochtends naar buiten te sturen met pannen en pollepels.
En dan die tijd. ‘Pas na 11:00 uur buiten laten spelen.’ Pardon? Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar mijn kinderen hebben nog nooit van uitslapen gehoord. Sterker nog: die zijn vaak al voor 06:00 fully charged en klaar voor de dag. Om 11:00 uur heb ik er al een hele dag opzitten.
Kijk, ik snap heus dat het soms lawaaiig is. Echt. Ik woon er zelf middenin. Er wordt gerend. Gelachen. Gevallen. Gehuild. Nog harder gelachen. Dat is hoe kinderen zijn. We hebben geen nachtelijke rave in de tuin. Geen drumstel om 07:00 uur. Gewoon… spelende kinderen. En blijkbaar zijn er dus “meerdere buren” die daar last van hebben. Ook zo’n lekkere vage zin, trouwens.
Ik erger me nog niet eens het meest aan de klacht. Daar kunnen we het over hebben. Maar de manier. Dat iemand dus blijkbaar al een tijdje irritatie voelt, dat opkropt en dan besluit: ik ga een anonieme brief sturen. Met een postzegel. Serieus? Dat je mij niet eens de kans geeft om normaal te reageren of rekening te houden.
Kom gewoon langs. Ik ben echt niet onredelijk. Als iemand zegt: “Hé, zondag om 07:00 uur is het wel heel vroeg”, dan kan ik best kijken of we het iets rustiger kunnen houden. Maar 11:00 uur? In het weekend? Met kinderen? In een woonwijk? Dat is geen verzoek, dat is een utopie. Dan moet je maar in een hutje op de hei gaan wonen.
Als je ergens last van hebt: praat met elkaar. We zijn buren, geen anonieme penvrienden. En geloof me: een gesprek aan de deur is misschien even ongemakkelijk… maar nog altijd minder ongemakkelijk dan dat ik nu bij elke buur denk: zou jij het zijn geweest? En niemand meer normaal aan kan kijken. Het liefst stuur ik een foto van de brief in de buurtgroepsapp met erbij: ‘Bedankt lafbek, doen we niks mee!’. Maar dat vindt mijn man niet kunnen. Pfff.”
Dominique en Steven dachten even een leuk avontuurtje in bad aan te gaan, maar dat pakte nogal anders uit. Je leest het hier.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Boomer-ouders waren praktisch ingesteld, niet bezig met ‘overprikkeling’ of schermtijd en vooral met het idee dat kinderen gewoon moesten meedraaien in het gezin.
Ze lijken het toonbeeld van een onbezorgd leven: altijd goed gekleed en stralend op foto’s. Demi en Maxime de Boer hebben dat glamoureuze zusjesimago al jaren bij zich. Maar achter die zorgvuldig vastgelegde momenten schuilt een familieverhaal dat, net als bij zoveel anderen, minder strak in de lak zit.
Tussen TikTok-trends over verboden voedingsmiddelen, de ene na de andere health-hype en gadgets die je slaap, stappen en stressniveau tot op de seconde bijhouden, voelt gezond leven soms als een fulltime project. Alsof je altijd net iets beter, schoner of bewuster zou moeten eten. Met zoveel tegenstrijdige informatie online is het best een uitdaging om […]
In huize Jelies is het vaak een kwestie van geven en nemen, maar soms ook gewoon van doorduwen en afwachten. Vooral als de plannen van de één sneller gaan dan die van de ander, kan een simpel gesprek zomaar uitgroeien tot een mini-onderhandeling.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
