Bron: Canva
Amelia (30) is getrouwd met Liam (36), moeder van Mees (6) en Lucy (4). Ze vertelt over haar leven met twee jonge kinderen en hoe ze alles (meestal) draaiende houdt. Deze keer vertelt ze hoe ze zich tijdens haar zwangerschap allergisch voelde voor haar man.
“Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was van Mees, was ik in de wolken. Het idee dat er een mini-versie van ons zou komen, voelde als een droom die uitkwam. Je weet wel, die roze wolk waarin alles en iedereen gelukkig is. Maar toen de hormonen eenmaal toesloegen, bleek die roze wolk eerder een donderwolk. Ineens kon ik mijn man, die ik normaal zo leuk vond, nauwelijks meer uitstaan. Hoe hij ademhaalde, hoe hij at, zelfs de geur van zijn favoriete aftershave. En geloof me, die vond ik heerlijk. Alles werkte me op de zenuwen. Ja, dat deed een beetje pijn. Had ik het echt over mijn eigen man die ik altijd zo leuk vond?
Mijn man Liam is de liefste man op aarde. Sinds ik hem heb ontmoet voel ik mij de gelukkigste vrouw op de wereld. In de eerste jaren had ik nooit ergens last van – zelfs niet van die kleine irritaties die iedereen weleens heeft bij zijn partner. Maar toen ik zwanger was veranderde dat ineens. Ik had geen idee waar dit gevoel vandaan kwam. Het was alsof ik ineens allergisch was voor mijn man.
Het begon met kleine dingetjes. Als hij ’s avonds voorstelde om samen een film te kijken, voelde ik meteen een soort irritatie opkomen. En niet zomaar een beetje – alsof ik wilde roepen: Nee! Laat me met rust! Maar het werd erger. Zijn schoenen in de gang? Irritant. Hoe hij zijn popcorn at? Om gek van te worden. Hoe hij rustig zijn koffie roerde? Gewoon te veel. Op een avond had ik een moment dat ik hem bijna wilde vragen om ergens anders te gaan slapen. Dat was niet bepaald mijn meest charmante moment, maar de hormonen hadden het duidelijk overgenomen.
Op een avond kon ik mijn gevoel niet meer wegstoppen. Liam en ik hebben altijd een open relatie gehad – in de zin dat we over alles kunnen praten. Maar hoe vertel je iemand dat je hem tijdelijk niet meer uit kunt staan? Nou, met veel voorzichtigheid en zijn favoriete avondmaal erbij. Ik vertelde hem hoe ik worstelde met mijn eigen gevoelens en hoe alles me ineens mateloos irriteerde. Ik hield mijn hart vast, want ik was bang dat hij boos of gekwetst zou zijn. Maar in plaats daarvan bleef hij rustig. ‘Dat komt gewoon door de hormonen’, zei hij. ‘Wil je dat ik voorlopig buiten ga eten en ademhalen?’ En toen moest ik lachen. Gelukkig begreep hij dat het niet persoonlijk was en dat maakte alles een stuk makkelijker.
Na het gesprek besloten we wat meer ruimte te nemen. Liam ging wat vaker een rondje lopen, zodat ik even op adem kon komen. Hij deed ook meer in huis, zoals koken en boodschappen doen. We hielden letterlijk meer afstand. Hij kwam niet meer automatisch naast me op de bank zitten, maar hing lekker in zijn eigen hoek. Dat voelde veel relaxter. Het hielp ook dat hij niks van me verwachtte. Geen romantische etentjes of knuffels als ik daar geen zin in had. In plaats daarvan zorgde hij gewoon voor me, zonder druk. Dat liet me zien hoe lief hij eigenlijk is – zelfs toen ik niet bepaald mijn gezelligste zelf was. Hoe hij hiermee omging, gaf me de rust die ik nodig had om weer mezelf te worden.
De aantrekkingskracht, die kwam echt niet zomaar terug. Het duurde even voordat ik me weer normaal voelde en de vonk er weer was. Maar wat ik ontdekte, was dat liefde ook is dat je elkaar steunt, zelfs als je even niet op een roze wolk zit. Hij stond voor me klaar tijdens mijn misselijke buien, hield mijn haar vast, liep mee naar doktersafspraken en bleef alles positief zien. En juist dat maakte me op een hele andere manier weer dol op hem.
Langzaam maar zeker begon ik Liam weer met andere ogen te zien. Zijn geduld, zijn humor en hoe hij altijd maar dan ook altijd naast me staat, no matter what. Hij stond voor me klaar tijdens mijn misselijkheid, hield mijn haar vast boven het toilet, ging mee naar doktersafspraken en bleef alles positief zien. Dat zorgde ervoor dat ik hem weer ging waarderen. De liefde en aantrekkingskracht kwamen niet meteen terug, maar wel stukje bij beetje. En weet je? Tegen de tijd dat Mees er was, voelde alles weer goed. Misschien zelfs beter dan daarvoor, omdat we samen door zo’n gekke periode waren gegaan. Elke dag groeit mijn liefde weer voor hem, vooral als ik zie wat een geweldige vader en partner hij is.”
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Alsof het gemis van Jade Kops nog niet groot genoeg was, krijgt haar familie opnieuw een zware klap te verwerken. Via Instagram maakt haar zus Amber bekend dat ook hun opa is overleden. Nog geen paar maanden nadat ze afscheid moesten nemen van Jade, volgt opnieuw een ingrijpend verlies.
Een relatie die goed voelt, geeft energie in plaats van energie te kosten. Het zijn de mensen bij wie je jezelf kunt zijn, bij wie je je gezien voelt en bij wie je na een gesprek vaak net iets lichter de deur uitloopt. Zulke verbindingen zijn waardevol, maar ontstaan niet vanzelf.
Je neemt je voor om dit jaar écht alleen het hoognodige mee te nemen. Tot je jezelf betrapt terwijl je een vierde bikini, een spelletjeskast voor de kinderen en “voor de zekerheid” nóg een vest in je koffer stopt.
Een samengesteld gezin vormen is altijd spannend. Ook voor Ellen Callebout, de partner van Studio 100-baas Gert Verhulst. In de Vlaamse podcast Peter Van de Veire & De Zandloper vertelt ze over het moment waarop ze Viktor en Marie Verhulst voor het eerst ontmoette.
Achter de bravoure en de muziek schuilt ook een vader die zijn zoon mist. In de nieuwste aflevering van de documentaire Lil Kleine: Terug spreekt Lil Kleine openhartig over de moeilijke band met zijn zoontje Lío.
