Beeld: Shutterstock
Geen zin om de boel schoon te maken? Volgens blogger Colleen Dilthey Thomas is dat een heel legitieme reden om bijna geen vinger uit te steken in het huishouden. ‘Ik word niet wakker om de bedden op te gaan maken.’
Colleen en haar man zouden zich best een schoonmaakster kunnen veroorloven. En in hun huishouden, met vier kinderen, zou dat ook geen overbodige luxe zijn. ‘Maar het punt is: vóórdat zo’n schoonmaakster langs komt, moet ik alsnog heel veel opruimen’, zegt ze. ‘Zij stofzuigt namelijk niet rond boxershorts en poppenkleertjes, of wel?’
Met vier kinderen is het huis van Colleen nooit spic en span. ‘Het is heus geen zwijnenstal’, zegt ze, ‘maar je zult waarschijnlijk altijd een aantal borden in onze gootsteen vinden. Speelgoed ligt verspreid over de vloer in de woonkamer. En op de badkamervloer ligt wasgoed.’
Lees ook: 5x oerhandige schoonmaaktips >
Op zich heeft Colleen er alle tijd voor om schoon te maken. ‘Mijn drie zoons zitten fulltime op school, mijn dochter gaat naar de opvang en ik werk niet. Maar ik heb gewoon geen zin om de hele dag bezig te zijn met het huishouden. Ik word niet wakker om bedden op te maken en om ervoor te zorgen dat de vloer glanst.’
Nu ze zelf een gezin heeft, denkt Colleen regelmatig terug aan haar eigen kindertijd. ‘Ik had een Barbiehuis dat nooit werd opgeruimd en ik heb er jaren mee gespeeld. Dat is wat ik me van mijn jeugd herinner en ik wil dat mijn kinderen dat later ook doen.’ In haar gang heeft ze een bordje opgehangen met de spreuk: sorry voor de zooi, maar mijn kinderen maken hier herinneringen. ‘Heel cheesy’, geeft ze toe, ‘maar het is waar. Zij hebben er niets aan dat ik me een slag in de rondte werk om ervoor te zorgen dat hun kamers en de rest van het huis er perfect uitzien.’
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
