bankrekening reislust
Beeld: Pexels

Karina (43) is gescheiden en moeder van dochter Sanne (11). Ze werkt in de communicatie.

“Mijn ex en ik zijn 22 jaar samen geweest. We waren allebei gek op reizen. Sinds onze studententijd trokken we de wereld over met een rugzak en de Lonely Planet. Van India en Indonesië tot Iran en Egypte, we wilden alles zien. Eén keer hebben we een wereldreis van een jaar gemaakt, dat was geweldig.
 

Dreumes in Cambodja

Toen Sanne werd geboren, gaven we het reizen niet op: ze ging als baby mee in de rugdrager naar Zuid-Afrika en klauterde als dreumes door de tempels van Angkor Wat in Cambodja. Later vonden we de vliegtickets te prijzig worden en waren we gedwongen dichter bij huis vakantie te vieren.

Kamperen paste het beste bij ons; we begonnen met een simpel koepeltentje, maar met de jaren groeide de uitrusting.  Opeens hadden we een koffer op het dak, een bungalowtent met een uitklapbare picknicktafel en gingen er een minikoelkast en barbecue mee in de auto. Iedere zomer was het weer een enorme toestand om de auto zo efficiënt mogelijk in te pakken, waarbij de ergernissen niet van de lucht waren. We verlangden allebei terug naar het ongecompliceerde backpackersbestaan, maar dat wilden we niet aan elkaar toegeven.

 

Wennen aan het gezinsleven

Ondertussen liep onze relatie de nodige deuken op. Mijn ex kon maar niet wennen aan het gezinsleven. Hij vond dat Sanne voor mij altijd op de eerste plaats kwam. En vond ik het ooit aantrekkelijk dat hij altijd het voortouw nam, nu begon het me steeds meer te storen. Daarnaast waren er voortdurend irritaties over geldzaken en het huishouden.

Sinds onze studietijd betaalden we altijd alles fiftyfifty en dat bleven we doen, ook toen hij veel meer ging verdienen dan ik. Als er een nieuw apparaat aangeschaft moest worden, of de bank aan vernieuwing toe was, kon ik vaak niet meebetalen. Mijn ex klaagde dat hij opdraaide voor alle grote uitgaven, waardoor ik het gevoel had tekort te schieten in mijn aandeel in de vaste lasten.

Vorig jaar zomer liep onze relatie stuk. Het gedoe over geld, de strijd over de huishouding en de opvoeding van Sanne – we kwamen er niet meer uit. Voor relatietherapie bleek het te laat. 
 

Lees ook
5 vakantietips voor alleenstaande ouders >

 

Eigen regels bepalen

Voor het eerst in 22 jaar gingen we niet samen op vakantie. Ik moest mezelf echt opnieuw uitvinden: wat vind ik nou leuk, waar word ik blij van? Maar ook: waar geef ik wel of niet geld aan uit? Ik wilde altijd met vrienden afspreken op vakantie, hij wilde het liefste met zijn drietjes zijn. Hij gaf met gemak geld uit aan de nieuwste kampeergadgets of eten in een chic restaurant, maar Sanne mocht niet iedere dag een ijsje of een croissantje, dat vond hij overdreven.

Nu had ik opeens de ruimte om mijn eigen regels te bepalen. Ik besloot met een vriendin en haar dochter acht dagen vakantie te vieren in een all-inclusive-hotel met zwembad in Griekenland. Zoiets had ik nog nooit gedaan, maar ik ontdekte hoe prettig ik het vond gewoon bij het eerste beste restaurantje neer te kunnen ploffen, ook al werd het niet aangeraden op Tripadvisor. Maar vooral hoe ontspannen het was zelf te kunnen bepalen wat ik ging doen en hoeveel geld ik uitgaf. De keerzijde was wel dat Sanne na onze vakantie twee weken met haar vader ging kamperen: ik had haar nog nooit zo lang hoeven missen.

 

Hij een luxe appartement, ik een flat

Mijn ex en ik verkochten ons huis en wonen nu allebei ergens anders, hij in een luxe appartement, ik op een kleine flat. Dat stak in het begin wel even, maar ik heb er vrede mee. Dat ik voor het eerst in jaren weer mijn eigen beslissingen kan maken is me meer waard dan een groot huis.

Deze zomer delen we de vakantie in tweeën, Sanne gaat drie weken naar Thailand met haar vader, die wel het geld heeft om zo ver weg te gaan. Ik vond het altijd prettig mijn vakanties niet te ver vooruit te plannen, maar als moeder alleen is dat anders. Helemaal als je geen auto hebt. Het lijkt het me niks drie weken bij een gelukkig gezinnetje aan te haken als vijfde wiel aan de wagen. Dan ga ik liever alleen met Sanne. Ik overweeg een vakantie te boeken bij een reisorganisatie voor alleenstaande ouders, dan zijn er voor Sanne genoeg andere kinderen om leuke dingen mee te doen en kan ik ’s avonds een drankje doen met andere single moeders en, wie weet, leuke vaders.

Ik verdien € 2000 per maand en ontvang € 1800 vakantiegeld per jaar. Ik ben nooit goed geweest met geld, kreeg ook niet het goede voorbeeld: mijn vader moffelde rekeningen altijd in laatjes. Ik hoorde mijn ouders vaak ruziën over geld. Als ik het heb, geef ik het uit, dan doe ik leuke dingen.

Ik moet het doen met mijn maandsalaris en sta vaak rood aan het eind van de maand. Mijn vaste lasten zijn maandelijks rond de € 1350. De kosten voor Sanne verdelen mijn ex en ik, net als de kinderbijslag. De overwaarde van de verkoop van ons oude huis heb ik voor het grootste deel in de hypotheek van mijn nieuwe woning gestoken. Van een ander deel kon ik het huis laten opknappen. Financieel ben ik erop achteruit gegaan, maar ik voel me zelfstandiger en sterker dan ooit.”

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

schoonmaken weekend
Beeld: Pexels

Het huis opruimen en soppen: wie geen schoonmaakster heeft, moet zelf aan de slag. Blogger Mandy Roussel stelde het zo lang mogelijk uit, tot ze de troep niet langer kon aanzien.
 

‘Maar toen ik alles had schoongemaakt, voelde ik me verschrikkelijk’, schrijft ze op Scary Mommy.

 
Verdwaalde druif

Een vieze douche, stof in alle hoeken en gaten en een verdwaalde druif onder de stoel: Mandy negeerde alle tekenen dat haar huis toe was aan een flinke schoonmaak. Ze vertelt: ‘Hoewel ik er de tijd voor had – we hadden eindelijk eens een weekend zonder verplichtingen – betekende dit nog niet dat ik het ook moest doen. Toch?’
 

Lees ook:
Dit is dé tip voor moeders die rommel in huis zat zijn >

 

Vernietiging

Op vrijdag en zaterdag lukt het haar prima om door de troep heen te kijken. Ze hangt op de bank, neemt haar kinderen mee naar het park en gaat ’s avonds een potje bingewatchen. Ze verheugt zich op een regenachtige zondag voor een Harry Potter-marathon met het hele gezin, maar het loopt anders. ‘Opeens scheen de zon’, zegt Mandy, ‘en zag ik de vernietiging: overal lag speelgoed, borden van het ontbijt en de lunch nog in de woonkamer en door alle kruimels leek het alsof de druif onder de stoel zorgvuldig geplaatst was in het interieur. Ik wist: dit hou ik niet veel langer uit.’

 

‘Waarom doe ik dit?’

Mandy verzamelt moed en begint aan de schoonmaak. ‘Na drie kwartier was ik klaar en voelde ik me verschrikkelijk. Waarom deed ik dit? Waarom kon ik niet gewoon ontspannen?’ Volgens haar zijn er twee redenen: ‘Wij moeders hebben het zo druk, dat we ergens de controle over moeten houden om niet gek te worden. Of misschien is ons leven zo chaotisch dat we orde in huis moeten scheppen om wat rust te vinden. Als ik als moeder een superkracht zou kunnen kiezen, weet ik het wel: het negeren van een vies huis. Maar helaas is die superkracht alleen beschikbaar voor vaders – en ik kan me niet voorstellen dat zij het willen ruilen voor borstvoeden.’

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

foto's social media kinderen
Beeld: Pexels

Van het eerste stapje tot de eerste schooldag: we zijn apetrots op ons kind en posten bijna elke mijlpaal op social media. Blogger Lorna Rose deed dat ook, maar toen haar tweede kind werd geboren ging ze nadenken over de gevolgen.  

‘Wie geeft mij toestemming om informatie over mijn kinderen, laat staan hun privacy, online te zetten?’, schrijft ze op Scary Mommy.

 
Alles vastleggen

Toen Lorna voor het eerst moeder werd, plaatste ze allerlei foto’s van haar zoon op Facebook. ‘Zijn eerste badje, een foto dat hij sliep, de trap op kroop en voor het eerst spaghetti at: ik wilde elk moment vastleggen en het vervolgens delen op Facebook’, vertelt Lorna. ‘Ik wilde mijn moederschap naar de wereld schreeuwen.’

 

Lees ook:
'Kap eens met dat 'mooie' social media-plaatje: geen kind is perfect' >

 

Lelijke pony

Tweeënhalf jaar later werd haar dochter geboren. Na een tijdje merkte Lorna dat ze minder over haar dochter op social media postte. ‘Ik ging erover nadenken: was het omdat dit de tweede ronde van het moederschap was en ik niet de behoefte voelde om het van de daken te schreeuwen? Was het omdat zij een meisje was?’ Lorna realiseerde zich dat ze zelf als kind ook niet op internet stond. ‘Mijn lelijke pony van toen ik 12 jaar oud was en de dikke onderlip die ik als tiener had stonden niet op Facebook, want dat bestond toen niet. En daar ben ik nu opgelucht om. Dus waarom doe ik dat mijn kinderen nu wel aan?’

 

'Denk eerst na'

Lorna kwam tot de conclusie dat het posten van een kwetsbaar moment van haar kinderen, hoe eng of gedenkwaardig ook, niet langer alleen hun gezinsmoment is. ‘Het wordt onderdeel van de Facebook-machine’, zegt ze. ‘Ik heb niet langer controle over wie het ziet, wie het gebruikt en met welk doel.’ Ze wil nog steeds foto’s en video’s delen om verre vrienden en familieleden op de hoogte te houden en steun te ontvangen als het niet goed gaat met haar kinderen. Maar ze denkt nu goed na vóórdat ze iets post: ‘Ik vraag mezelf steeds af: zou dit mijn kind op een dag in verlegenheid kunnen brengen? Of is er een andere manier dan Facebook om steun van mijn omgeving te ontvangen?’

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >