Beeld: Shutterstock
Het is papa voor en papa na: als je kind in de fase zit dat hij één favoriete ouder heeft, kan dat knap lastig zijn. Moeder en blogger Stacey Hohman McClain maakt het mee met haar peuterzoon en vraagt zich af wat ze verkeerd doet.
De eerste weken na zijn geboorte was Stacey alles voor haar zoon. ‘Hij draaide zijn hoofd naar mij als iemand hem vasthield, hij wilde alleen maar mij.’ Als mensen zeiden hoeveel hun zoon op zijn vader leek, stoorde haar dat niet. ‘Hij leek misschien wel op z’n vader, maar hij was een moederskindje, wist ik.’
Tot hun zoon een peuter werd. ‘Alles veranderde. Hij wilde alleen nog maar bij z’n vader zijn – ik kwam in het geheel niet meer voor. Papa moest hem uit bed halen, papa moest met hem spelen, het was papa voor en papa na.’
Kort nadat hun zoon twee werd, moest Stacey voor werk een paar dagen weg. ‘Ik stelde me voor hoe blij hij zou zijn als ik weer terugkwam, maar hij gunde me geen blik waardig toen ik de gang weer instapte. Wat deed ik in hemelsnaam verkeerd?’
Lees ook:
Als je kind de voorkeur geeft aan één ouder: ‘Ik voelde me afgewezen’ >
Stacey besloot advies te winnen bij haar moeder. ‘Die zei: hij heeft jou en zijn vader nodig – beide soorten ouders. Ik weet dat ze gelijk heeft, maar het doet nog steeds pijn. Het is oneerlijk: ik heb hem gedragen en negen maanden van misselijkheid, pijnlijke ribben en een bevalling doorstaan.’
Tot haar zoon bijdraait, geniet Stacey zoveel mogelijk van de momenten die ze met haar zoon heeft. ‘Als hij op mijn schoot klimt of naar me lacht, smelt ik. En dan denk ik: vooruit, ik zou honderd keer opnieuw afgewezen kunnen worden om die momenten met hem te hebben.’
Bron: Scary Mommy.
Meer persoonlijke verhalen lezen? Volg ons op Facebook.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
