weekend zonder plannen
Beeld: 123RF

Zomaar uit het niets, voor het eerst in haar leven met kinderen zo ongeveer, had Jorinde opeens een Heel Weekend Zonder Plannen. Inclusief een Hele Zondag Zonder Kinderen, ook nog. Zo’n eindeloze zee aan vrijheid en mogelijkheden, dat kan natuurlijk alleen maar ontspanning betekenen.

  1. Je weet wel, een hele dag ongedoucht in joggingbroek lopen met je haar in een knot. Het genot!
     
  2. De kinderen stinkend in hun onesies en dan samen ontbijten om één uur, met knakworsten en bastognekoeken en doen alsof de weegschaal niet bestaat. 
     
  3. Of hoog cholesterol en aderverkalking en een aangeleerd slecht voedingspatroon.
     
  4. Gewoon achter elkaar ‘The end of the fucking world’ uit bingen met de gordijnen dicht en de hond op schoot.
     
  5. Met een glas wijn erbij om twee uur ’s middags. Kan mij het schelen, ik hoef niks!
     
  6. Ja, dát ga ik doen.
     
  7. Lees ik ook eindelijk dat ene boek eens uit. Als ik het nog kan vinden, onder het stof.
     
  8. O ja. Stoffen. En stofzuigen.
     
  9. De badkamervloer plakt (ja, plákt) trouwens ook al drie weken. Of langer.
     
  10. Ondertussen natuurlijk voorál niet opendoen voor aanbellende vriendjes van de kinderen. Voor je het weet zit je weer met een huis vol.
     
  11. Weet je wat? Ik trek voor de zekerheid de Luxaflex aan de voorkant even dicht.
     
  12. Zo. Wij zijn er niet. Zouden we echt veel vaker moeten doen.
     
  13. Zal ik een masker nemen?
     
  14. En mijn wenkbrauwen weer eens epileren? Dat geintje over mijn ‘unibrow’ van oudste had natuurlijk gewoon een kern van waarheid.
     
  15. Nou, die kinderen mogen lekker een cake bakken, en dan veranderen we terwijl die in de oven staat gelijk even hun kamers. Een mand vol Thomas de Trein onder je plank met Star Wars-Lego; mijn jongste heeft een punt dat dat écht geen porem is.
     
  16. Én de woonkamer – wanneer heb ik daar nou voor het laatst echt moeite in gestoken?
     
  17. Hè, gezellig. Rijden we meteen even naar het tuincentrum voor zo’n hippe zebraplant, en langs de bouwmarkt voor de laatste finishing touch aan onze zelfgebouwde boekenkast.
     
  18. En eigenlijk hebben de jongens nieuwe broeken nodig. Het ís uitverkoop in de stad…
     
  19. Zullen we gourmetten, jongens? En daarna spelletjes doen? Net vakantie!
     
  20. Zo komt van dat make-uploze ongedouchte lijf in joggingbroek niks terecht natuurlijk – ik kan zo echt niet over straat.
     
  21. Nou, eerst even koffie.
     
  22. En aankleden dus; doe ik dat hele make-uploze gebeuren morgen wel. En die wijn. En Netflix. Als de kinderen toch een dagje onverwacht met hun vader op pad zijn naar ex-schoonfamilie.
     
  23. Doe ik eerst even die badkamer.
     
  24. O, en dat stoffen enzo, als ik toch bezig ben.
     
  25. Ruim ik ook eindelijk de zolder op; het lijkt er potdorie wel een aflevering uit ‘Mijn leven in puin’.
     
  26. Halen jullie even gourmetvlees, jongens? En vis voor mij? En neem meteen de hond mee!
     
  27. Nee, niet in je onesie!
     
  28. En ja, de hond moet echt mee! Ik laat jou toch ook niet pas plassen om…
     
  29. Wat? Hoe laat is het al?!
     
  30. Nou ja, die plant hoeft niet écht natuurlijk, dit weekend.
     
  31. Of die boekenkast.
     
  32. En die broeken shop ik wel online. Wacht, doe ik meteen even.
     
  33. O, kijk nou, het is al vier uur.
     
  34. Ja dat snap ik ja, dat jullie honger hebben. Zullen we gewoon lekker vroeg gourmetten? Kunnen we de hele avond nog films kijken en spelletjes doen.
     
  35. Hebben jullie nou alleen hamburgers gekocht? En de groenten dan? “Friet is aardappel, dus groente?” Leuk bedacht, mannen.
     
  36. Ik loop wel even naar de supermarkt. Kan ik meteen die wijn voor morgenmiddag halen.
     
  37. Nadat ik dan naar de bouwmarkt ben geweest, natuurlijk. En naar de plantenhal. O, en dat leuke woonwarenhuis, want dat kan perfect, als ik toch geen kinderen heb.
     
  38. Nu al zin in. En dan even borrelen met vriendinnen – ik kom echt te weinig aan de kroeg toe.
     
  39. Moet ik wel wat aan die ongewassen knot doen.
     
  40. En even een cadeautje kopen, want vriendin was jarig.
     
  41. Zou de kapper open zijn op zondag? Kan die meteen wat doen aan die unibrow.
     
  42. Jemig, druk zeg, zo’n weekend zonder plannen. Volgend weekend hebben we gelukkig gewoon weer etentjes. En tenniscompetitie en logeetjes en turnwedstrijden.
     
  43. Kunnen we tenminste even uitrusten.

 

More content below the advertising

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Slaan, duwen, trekken: kinderen doen het bijna dagelijks. Volgens moeder en blogger Acacia Blixen is het heel belangrijk dat een kind 'sorry' leert te zeggen tegen een ander. 'Ouders moeten daarin het goede voorbeeld geven.'

Buiten spelen

De kinderen van Acacia gaan niet naar school, omdat ze er voor kiest ze thuisonderwijs te geven. Haar kinderen spelen regelmatig met vriendjes die ook niet naar school gaan. ‘We zijn een groepje gestart met kinderen van allerlei leeftijden die samen buiten konden spelen, onder toezicht van een ouder. Ik heb toen één ding aangegeven: dat slaan en duwen niet getolereerd wordt en dat als een kind een ander kind pijn doet, hij zijn verontschuldigingen moet aanbieden.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Mijn dochter (5) hoeft niet altijd sorry te zeggen' >

 

Zelf oplossen

In praktijk blijkt dat echter niet zo eenvoudig. Het komt nogal eens voor dat één van de kinderen van Acacia een duw of trap krijgt en dat de boosdoener dan verder gaat alsof er niets gebeurd is. ‘Daar stoor ik me enorm aan’, vertelt ze. ‘Soms zegt de ouder van het kind ‘sorry’, namens zijn zoon of dochter, maar zo’n verontschuldiging is niets waard.’ Volgens Acacia moet je het de kinderen zélf te laten oplossen. 'Dus: niet ‘sorry’ zeggen namens je kind, maar het je kind zelf laten zeggen. En wil hij dat niet, omdat hij geen spijt heeft, dan moet hij weg.’

 

Goede voorbeeld

Acacia vindt daarnaast dat ouders het goede voorbeeld moeten geven. ‘Bied zelf je verontschuldigingen aan als je een fout maakt. Als een kind het gewend is om ‘sorry’ te horen van zijn ouders, dan zullen ze het gemakkelijker vinden om zichzelf te verontschuldigen tegenover hun vriendjes. Geef je als ouder niet het goede voorbeeld, dan leert een kind dat het normaal is dat iemand anders de verantwoordelijkheid voor zijn acties op zich neemt.’
 

Bron: Scary Mommy.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Klik en nog eens klik: in een mum van tijd heb je twee gaatjes in je oren, voor de rest van je leven. Dat lijkt heel vanzelfsprekend voor meisjes, maar volgens Kristen Mae is dat het niet. Zij liet haar dochter zelf bepalen wanneer ze gaatjes in haar oren wilde. 

Traditie

De dochter van Kristen is 9 en heeft sinds een jaar gaatjes in haar oren. Kristen legt op haar blog uit: ‘Veel ouders geven hun dochters oorbellen als ze nog maar een baby of een peuter zijn. Zelf was ik ook een baby toen ik gaatjes kreeg en ik kan me er dus niets van herinneren. Voor sommige ouders is het zelfs een culturele traditie die er gewoon bij hoort. Maar ik heb er heel bewust voor gekozen om onze dochter pas op haar negende gaatjes te geven.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Waarom ik mijn baby echt geen oorbellen geef' >

 

Eigen keuze

Kristen noemt daar een aantal redenen voor. ‘Ten eerste wilde ik haar geen pijn doen op zo’n heel jonge leeftijd. Bovendien vind ik de standaard die tegenwoordig aan uiterlijk wordt gesteld, onzin. Ik wilde haar geen gaatjes geven omdat het maatschappelijk verwacht wordt om die als jong meisje te hebben.’ Daarnaast vond Kristen het heel belangrijk dat het haar dochters eigen keuze zou zijn. ‘Rond haar vijfde begon ze zich af te vragen waarom haar vriendinnetjes wel gaatjes in hun oren hadden en zij niet. Ik vertelde haar waarom ik had gewacht en ze vroeg me of het pijn zou doen. Ze besloot toen dat ze op haar achtste gaatjes wilde. En zo geschiedde.’

Sindsdien is haar dochter supertrots op haar oorbellen. ‘Waarschijnlijk was het ook gewoon oké geweest als we haar op jonge leeftijd gaatjes hadden gegeven’, zegt Kristen. ‘Maar ik ben toch blij dat we hebben gewacht. De dag dat ze haar eigen keuze maakte – ook al gaat het maar om twee piepkleine gaatjes – was de dag dat ze zich onafhankelijk voelde. Voor haar was het een bewuste keuze waar ze voor altijd trots op zal zijn.’

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >