Beeld: Canva
Pesten begint soms met een grapje. Eén opmerking, een bijnaam, een duwtje. En voor je het weet bepaalt de groep wie erbij hoort en wie niet.
De psychologische horrorfilm The Plague laat op een beklemmende manier zien hoe zo’n groepsproces kan ontsporen. Een film die je als ouder waarschijnlijk niet zomaar vergeet.
Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek is in Nederland één op de twintig jongeren slachtoffer van pesten. Dat zijn gemiddeld één of twee leerlingen per klas. Online ligt het aantal nog hoger: daar gaat het om één op de acht jongeren. De gevolgen van pesten kunnen bovendien nog lang doorwerken.
The Plague duikt precies in dat onderwerp. De film volgt een waterpoloteam dat op trainingskamp gaat in aanloop naar een belangrijke wedstrijd. Joel Edgerton speelt coach Wags, die ziet hoe de verhoudingen binnen de groep steeds verder verschuiven.
Centraal staat Eli, gespeeld door Kenny Rasmussen. De jongen wordt door de rest van het team buitengesloten omdat hij volgens hen de ‘pest’ heeft. De andere jongens mogen hem niet aanraken. Wat begint als een zelfbedachte regel van een groep jongens heeft steeds grotere gevolgen.
Wanneer Ben, gespeeld door Everett Blunck, het opneemt voor Eli, verandert ook zijn eigen positie binnen de groep. Daarmee laat de film zien hoe snel de rollen kunnen omdraaien en hoe moeilijk het is om uit een eenmaal ontstane groepsdynamiek te stappen. De sfeer wordt nog beklemmender door de locatie. Het verlaten olympische zwembad in Boekarest vormt het decor voor het verhaal en geeft de film een troosteloze uitstraling.
Wie denkt dat een peptalk van een coach vooral motiverend werkt, kan zich bij The Plague op iets anders voorbereiden. De scène waarin Wags probeert Ben moed in te spreken over zijn positie binnen de groep, is volgens de beschrijving een van de meest ongemakkelijke momenten van de film.
De trailer bekijk je hieronder
De film wordt vergeleken met Lord of the Flies en ook de invloed van filmmaker David Cronenberg is terug te zien. De sociale verhoudingen lijken zelfs letterlijk hun weerslag te hebben op de jongens.
Voor regisseur Charlie Polinger is het onderwerp behoorlijk persoonlijk. De filmmaker haalde inspiratie uit zijn eigen jeugd nadat hij oude dagboeken terugvond die hij schreef toen hij twaalf was. Op een sportkamp maakte hij destijds zelf mee hoe een jongen met puistjes door de andere kinderen werd bestempeld als iemand die de pest zou hebben.
“Niemand geloofde echt wat we hadden verzonnen”, aldus Polinger. “Maar toch volgde iedereen onze zelfverzonnen regels. Het was een wreed spel, waarin we iemand die een klein beetje anders was volledig sociaal buitensloten en tot een bedreiging voor ons allemaal bombardeerden.”
Polinger liet zich daarnaast inspireren door films als Carrie, Raw en Black Swan. Ook daarin spelen sociale druk, uitsluiting en angst een belangrijke rol. De regisseur ontdekte daarbij dat verhalen over jongens van deze leeftijd volgens hem vaak een andere invalshoek hebben.
“Ik realiseerde mij opeens dat de meeste verhalen over vrouwelijke slachtoffers gaan”, stelt de regisseur. “Films over jongens op deze leeftijd gaan vaak over kameraadschap of nostalgie. Masculien gedrag wordt over het algemeen niet gekoppeld aan kwetsbaarheid, en dat is juist een van de belangrijke bestanddelen voor een geslaagde horrorfilm.”
Helaas hebben kids geen instructieboekje dat piept wanneer er iets mis is. Als je goed kijkt, zijn er aanwijzingen dat er iets niet pluis is. Kijk naar plotselinge gedragsveranderingen, teruggetrokkenheid, of onverklaarbare blauwe plekken. Wees alert en blijf in gesprek met je kind.
Dit is niet het moment om je kop in het zand te steken. Praten, praten, praten is de sleutel. Laat je kind weten dat je er bent, schakel de school in, en laat je stem horen. En geloof ons, twee woorden: zero tolerance. Hoe herken je dat je kind pest? Je leest het hier.
Bron: The Plague
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.
