Beeld: Getty Images
Heb jij een of meerdere stuiterballen in huis rondrennen in de vorm van zoons? Dan is dit onderzoek misschien even slikken. Uit een Amerikaanse studie blijkt namelijk dat ouders van jongens sneller ouder worden dan ouders van dochters.
Volgens wetenschappers – die maar liefst 13.000 ouders onderzochten – gaat je cognitieve gezondheid (lees: geheugen, concentratie, denkvermogen) net iets sneller achteruit als je zoons hebt in plaats van dochters. Vooral moeders bleken kwetsbaarder: zij zouden zelfs een iets verhoogde kans hebben op hart- en vaatproblemen of dementie op latere leeftijd.
Volgens de onderzoekers is het effect waarschijnlijk niet biologisch, maar sociaal. Ze denken dat het te maken heeft met hoe zoons en dochters zich in de loop der jaren gedragen tegenover hun ouders.
En tja, als je 18 jaar lang achter een druktemaker aan rent dat werkelijk alles als klimrek ziet en zich zonder angst met volle overgave overal in (of af) stort, dan voel je je op je 50e waarschijnlijk eerder 80.
Voordat je je nu zorgen gaat maken om je jongensmama-status: er zijn ook voordelen. Volgens hetzelfde onderzoek scheiden ouders met zoons minder vaak. En een stabiel huwelijk wordt dan weer gelinkt aan betere hersengezondheid op latere leeftijd. Komt het toch nog goed.
Laten we eerlijk zijn: of je nou een jongen of meisje opvoedt, het ouderschap is sowieso topsport. En hoewel deze studie interessant is, is het maar één stukje van de puzzel. Want ja, kinderen houden je jong en slopen je tegelijkertijd – dat weten we allemaal.
Iemand die het gezinsleven niet trok, ongeacht zoons of dochters, is Marthe. Zij ging apart wonen van haar gezin. Haar verhaal lees je hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
