We wisten al dat micro- en nanoplastics zich overal in nestelen: van de bodem onder onze voeten tot in ons lichaam. Maar nu blijkt uit nieuw onderzoek dat deze piepkleine plasticdeeltjes ook voorkomen in de placenta, vooral bij te vroeg geboren baby’s.
Lees verder onder de advertentie
Microplastics zijn kleine stukjes plastic, kleiner dan vijf millimeter. Nanoplastics zijn zelfs zó miniscuul dat je ze met het blote oog niet kunt zien. Ze zitten in ons voedsel, in de lucht die we inademen en blijkbaar ook in de organen die tijdens de zwangerschap zo’n cruciale rol spelen.
Lees verder onder de advertentie
Onderzoekers vonden eerder al plasticdeeltjes in onder andere onze hersenen, longen, het bloed en de lever. Maar dit keer richtten ze zich op de placenta. De resultaten? Allesbehalve geruststellend.
Meer plastic bij prematuur geboren baby’s
In totaal werden 175 placenta’s onderzocht, waarvan 75 van baby’s die te vroeg geboren waren. Wat bleek? De hoeveelheid micro- en nanoplastics in die placenta’s lag schrikbarend hoog, veel hoger dan bij voldragen baby’s. Onderzoeksleider Enrico Barrozo legt aanScientias uit: “We ontdekten dat er maar liefst 121,9 keer meer plastic in de placenta zat dan in het bloed. Dat is nogal wat.”
Het feit dat er meer plasticdeeltjes in de placenta’s van prematuur geboren baby’s zaten, verbaasde de onderzoekers. “Je zou verwachten dat hoe langer een zwangerschap duurt, hoe meer plastic zich ophoopt”, zegt Barrozo. “Maar we zagen juist het tegenovergestelde.” Dat roept de vraag op of er andere, onbekende factoren zijn die meespelen.
Schadelijk voor de baby?
Of al dat plastic direct schadelijk is, weten de wetenschappers nog niet zeker. “We hebben meer onderzoek nodig om te begrijpen wat de effecten precies zijn”, vertelt senior onderzoeker Kjersti Aagaard. Toch vermoeden de onderzoekers dat de plasticophoping mogelijk een rol speelt bij vroeggeboortes.
Lees verder onder de advertentie
Mis niks van Kek
Volg ons kanaal en lees als eerste nieuwe verhalen en columns
Kun je het voorkomen?
De grote vraag: kun je als aanstaande moeder iets doen om die ophoping van microplastics tegen te gaan? Een simpel antwoord is er helaas niet. Aagaard geeft wel wat tips: “Vermijd plastic in de keuken, zoals het opwarmen van eten in plastic bakjes in de magnetron. En probeer wegwerpplastics, zoals plastic flesjes, te verminderen.” Maar het echte probleem zit volgens haar in de industrie en de grootschalige productie van plastic.
Lees verder onder de advertentie
Nog veel vragen
Hoe de deeltjes precies in de placenta terechtkomen en waarom ze zich daar ophopen, is nog een raadsel. “We weten dat de placenta fungeert als filter tussen moeder en kind, maar hoe de plastics precies door dat filter heen komen, moeten we nog verder uitzoeken”, zegt Barrozo.
Milou heeft een drukke baan, twee pubers en een agenda die eigenlijk altijd overvol is. Toch verwacht haar broer Thijs dat ze wel even op zijn hond past als hij op vakantie gaat. Wanneer ze voor het eerst nee zegt, reageert hij woedend.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Aukje, die per ongeluk haar twee kinderen heel bruut uit hun Sinterklaasmagie haalde.
Als Angela midden in de nacht wakker schrikt van vreemde geluiden beneden, denkt ze meteen aan een inbreker. Ze maakt haar man Guido wakker en samen besluiten ze voorzichtig te gaan kijken. Maar vlak voordat ze de trap aflopen, gebeurt er iets wat ze totaal niet zien aankomen.
Een gezin met één kind kan helemaal compleet voelen, maar soms blijft er voor Monique Hansler (65) toch een verlangen naar meer. Samen met haar partner Peter kreeg ze zoon Mike (33), maar ze had graag nog een tweede kind gekregen.
Je denkt dat je als moeder inmiddels wel zo’n beetje alles hebt meegemaakt. Van nachtelijke paniekaanvallen tot de meest bizarre situaties waar je kinderen je in weten te slepen. Maar soms gebeurt er iets waardoor je hele gezin compleet op z’n kop staat. En waarbij je achteraf niet weet of je keihard moet lachen, huilen […]