Tiffany ging viral met gender dissapointment: ‘Toen ik hoorde dat ik jongens kreeg, brak mijn hart’

gender disappointment Beeld: Canva

Een gezonde baby, tien vingers, tien tenen: wat wil je nog meer? Nou, stiekem misschien toch een meisje. Een moeder vertelt openhartig hoe verdrietig ze was toen ze ontdekte dat ze in verwachting was van een zoon. Haar eerlijke verhaal gaat viraal en maakt behoorlijk wat los.

Lees verder onder de advertentie

Laten we eerlijk zijn: sommige moeders dromen al hun hele leven van een dochter. Samen tutten, jurkjes shoppen en later misschien wel eindeloos kletsen over het leven. Anderen zien zichzelf juist langs de lijn van het voetbalveld staan om hun zoon aan te moedigen. Maar wat als de werkelijkheid anders loopt dan dat plaatje in je hoofd?

Lees verder onder de advertentie

Dagenlang huilen

Moeder Tiffany weet er alles van. In een inmiddels viraal gegane video op Instagram vertelt ze openhartig over haar gender disappointment: het verdriet dat je kunt voelen als je baby niet het geslacht heeft waarop je had gehoopt.

Bij een ontroerende video waarin haar zoontje in haar armen rent, schrijft ze: ‘Dit is een moeder die dagenlang heeft gehuild toen ze ontdekte dat ze zwanger was van een jongen. Dat gebeurde bij allebei haar zoons.’ Ai. Dat is nogal een bekentenis. Zeker op social media, waar iedereen er natuurlijk meteen iets van vindt.

Lees verder onder de advertentie

Droom van een dochter

Tiffany legt uit dat haar verdriet veel dieper zat dan een voorkeur voor roze rompertjes of speelgoedpoppen. ‘Dit vind ik ontzettend moeilijk om te delen. Natuurlijk wist ik dat een baby een zegen is. Maar toen ik hoorde dat ik jongens kreeg, brak mijn hart. Het verdriet voelde ondragelijk. Ik voelde me alleen en schaamde me enorm.’

Lees verder onder de advertentie

Volgens Tiffany wordt gender disappointment vaak verkeerd begrepen. ‘Mensen denken dat het gaat om iets oppervlakkigs, zoals Barbiepoppen of dinosaurussen. Maar voor mij ging het om het loslaten van een droom die ik al sinds mijn jeugd had: een bijzondere moeder-dochterband’, schrijft ze op Instagram. Die droom bleek behoorlijk hardnekkig.

‘Wat moest ik een jongen leren?’

Tiffany kon zich simpelweg niet voorstellen hoe het zou zijn om jongens op te voeden. Haar ervaringen met neefjes, die totaal andere interesses hadden dan zij, hielpen daar niet bepaald bij. ‘Ik had helemaal geen beeld bij het moederschap van jongens. Wat wist ik nou van het man-zijn? Wat zou ik hun kunnen leren?’, schrijft ze.

Lees verder onder de advertentie

Daar kwam nog iets verdrietigs bij: vlak voordat ze voor het eerst zwanger werd, verloor Tiffany haar moeder. Het gemis van die bijzondere moeder-dochterband maakte haar verlangen naar een eigen dochter alleen maar groter. ‘Ik vroeg me af: aan wie moet ik straks al mijn vrouwelijke wijsheden doorgeven? Met wie kan ik mijn geheimen delen?’

Ook na de geboorte van haar zoons verdween dat verdriet niet meteen, zo schrijft ze. ‘Want het verdriet ging helemaal niet over mijn jongens. Het ging over het meisje van wie ik bang was dat ze nooit zou komen.’

Dolgelukkige jongensmoeder

Gelukkig is er ook een andere kant aan het verhaal. Inmiddels geniet Tiffany volop van het leven met haar zoons. Juist daarom besloot ze haar gevoelens te delen. ‘Als je dit leest en hetzelfde voelt, weet dan dat je niet alleen bent. Je verdriet is echt en mag er zijn. Misschien verdwijnt het niet zo snel als je hoopt. Maar als ik mezelf nu in deze video zie, ben ik zo trots.’

Lees verder onder de advertentie

Ze vervolgt in haar Instagram-bericht: ‘Ik ben een moeder die haar verdriet heeft gevoeld en overwonnen. Inmiddels ben ik een volledig aanwezige, betrokken en dolgelukkige jongensmoeder. Dat kun jij ook worden.’

Kritiek

Dat Tiffany haar verhaal zo openhartig deelt, wordt haar niet door iedereen in dank afgenomen. Onder de video stromen de reacties binnen. Die zijn lang niet allemaal even gezellig. ‘Een beetje teleurstelling is normaal, maar als je verdriet echt ondraaglijk is, wordt het misschien tijd voor therapie’, schrijft iemand.

Lees verder onder de advertentie

Een andere moeder reageert vanuit haar eigen verdriet: ‘Mijn eerste kindje, een zoon, overleed toen ik 22 weken zwanger was. Ik kan me niet voorstellen dat je dagenlang huilt omdat je een gezonde baby krijgt.’

Ook klinkt er kritiek op het idee dat het geslacht van een kind bepaalt hoe de opvoeding eruitziet. ‘Kunnen we niet gewoon blij zijn met een gezonde baby, ongeacht het geslacht? Er zijn zoveel mensen die dolgraag een kindje zouden willen. Bovendien bepaalt het geslacht helemaal niet wat je kind leuk vindt of hoe zijn leven eruitziet’, schrijft een volger.

Iemand anders schrijft: ‘Ik hoop dat je zoons deze video en de tekst erbij nooit te zien krijgen.’ Oef.

Steun

Toch krijgt Tiffany ook ontzettend veel bijval. Honderden moeders herkennen haar gevoelens en zijn blij dat iemand eindelijk hardop zegt wat zij zelf misschien niet durfden uitspreken.

‘Ik was niet verdrietig omdat ik een jongen kreeg, maar omdat ik nooit de moeder-dochterband zou ervaren die ik zelf met mijn moeder had. Wat je voelt, is heel begrijpelijk’, reageert een moeder onder de video.

Een ander schrijft: ‘Ik zit hier op dit moment middenin. Sinds ik weet dat ik een jongen krijg, voel ik me ontzettend schuldig over mijn emoties. Ik had mezelf nooit voorgesteld als moeder van een zoon. Dit verhaal had ik echt even nodig.’

Teleurgesteld zijn

Het blijft een gevoelig onderwerp. Want natuurlijk weet iedere moeder dat een gezond kindje het allerbelangrijkste is. Maar betekent dat ook dat je nooit even verdrietig mag zijn omdat je afscheid moet nemen van een toekomstbeeld?

Misschien kunnen die twee gevoelens best naast elkaar bestaan. Dolblij zijn met je baby én moeten wennen aan het idee dat je gezin er anders uitziet dan je altijd had gedroomd. Eén ding is zeker: het moederschap loopt zelden precies zoals je van tevoren had bedacht. Soms blijkt juist dat onverwachte avontuur uiteindelijk het allermooiste.

Lees verder onder de advertentie

Teleurgesteld over het geslacht van je baby? Dit is waarom je je écht niet schuldig hoeft te voelen. Je leest het hier.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Facebook Twitter Whatsapp E-mail