Juf Floor verbaast zich: ‘En zo creëren we een watjes-maatschappij’

juf floor Eigen beeld

Floor was 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje en Abel. Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki en Feline. Op haar werk had ze te maken met kinderen en hun ouders. Maar wie moest ze nou eigenlijk wat leren? Met een knipoog en een boodschap schrijft Floor over haar belevenissen op school in deze column. Je volgt haar op Instagram.

Lees verder onder de advertentie

Eind oktober… het regent. Ik fiets om 08:00 ‘s morgens over straat. Mijn jas tot mijn kin dicht geritst, capuchon op om de regen op mijn hoofd min om meer te vermijden. Niet dat het echt werkt. Door de wind priemen de druppels in mijn gezicht.

Als ik bij het stoplicht kom staat deze op rood. Ik stop en kijk naast me. Daar staat een moeder van school, met haar super-de-luxe bakfiets. Er zit een kap over de bak waar de regendruppels op vallen en daarna keurig van de zijkant af lopen. Ik kijk door het raampje van de kap en zie ze zitten, haar kinderen.

Lees verder onder de advertentie

Lekker droog

Een kleuter die bij mij op school zit, een peuter en een groter kind van een jaar of 8. Ze lijken zich niet bewust van de regen, de peuter heeft de ogen dicht en sabbelt op een speentje, met een fleece dekentje over zijn beentjes, Jellycat bunny in zijn handjes. De kleuter zit met een tablet op schoot, compleet verdronken in het verhaal van Bluey. Ook een dekentje op schoot. Het grotere kind heeft mama’s telefoon vast en kijkt ook iets belangrijks, aan zijn gezicht te zien. Mama zit op haar zadel en is drijfnat. Maar ze is tevreden want haar kinderen klagen niet. Ze heeft zelfs voor haar kinderen een slingertje met kerstlampjes onder de kap van de Urban Arrow gehangen om het daar extra gezellig te maken.

Lees verder onder de advertentie

Flashback

Het stoplicht gaat op groen en moeder zoeft weg op haar bakfiets, op naar school waar haar kinderen krukdroog en warm de klas in lopen zo. Ik trap me een ongeluk tegen weer en wind en vraag me af wat er gebeurd is in vijftien jaar tijd. Ik krijg een flashback naar toen mijn zoon 5 was… Hij fietste naar school op een fietsje waar hij 4 rondjes per meter trapte, en als het regende ook. Ik fietste wel met hem mee tot groep 7, dat was mijn ‘goede moederdaad’. Met natte broek kwam hij op school, maar dat droogde wel weer, zei ik dan. En ook toen hij naar de middelbare school ging, werd er elke ochtend gefietst, weer of geen weer. Maar er werd niet geklaagd want hij was het wel gewend.

Lees verder onder de advertentie

Het was niet anders

Flashback naar veertig jaar geleden, ik woonde aan de ene kant van het dorp en mijn school was aan de andere kant van het dorp. Ik fietste vanaf groep 5 alleen naar school, zonder moeder. Haar goede moederdaad was dat ze bij mijn vertrek in haar badjas vanuit de keukendeur mij nog na riep: “Wel oversteken bij de klaar-overs hè?” “Jaaaaa!” riep ik dan, om dat vervolgens stiekem niet te doen. Zeker als het regende en ik tot op het bot nat aankwam bij de klaar-over koos ik dus mooi even voor snel. Ik kwam geregeld drijfnat aan op school, en moest het er maar mee doen. Het was niet anders.

Lees verder onder de advertentie

Hoe moet dat met de prinsjes en prinsesjes van deze tijd die straks naar een middelbare school gaan die ze niet altijd voor het kiezen hebben, en die dan opeens dertig minuten fietsen van huis af ligt? Dan gaan ze zich ziekmelden waarschijnlijk, want in de regen fietsen? Daar hebben ze nog nooooit van gehoord. En zo creëren we een watjes-maatschappij. Maar wel met droge kleren…

Meer lezen over de belevenissen in de klas van Juf Floor? Je vindt haar andere columns hier.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail