Fotografie: Kiki Rigters
Toen de relatie tussen Kim Feenstra en Maria Tailors broer stukliep, betekende dat niet het einde van de band tussen de twee vrouwen. Integendeel: als vriendinnen én alleenstaande moeders zijn ze hechter dan ooit.
Ze gaan samen op vakantie, voeden elkaars kinderen op alsof het de normaalste zaak van de wereld is en springen bij waar een partner dat anders misschien zou doen. Voor buitenstaanders levert dat soms de nodige verwarring op, maar voor Kim en Maria voelt het juist heel vanzelfsprekend.
Kim: “Het alleenstaande moederschap gaat ons allebei vrij makkelijk af. Er is eigenlijk niets wat wij niet zelf kunnen.”
Maria: “We zijn een heel hechte familie. Toen Kim en mijn broer uit elkaar gingen, was dat natuurlijk super verdrietig, want je hoopt dat ze voor altijd samenblijven. Maar wij hadden al eens naar elkaar uitgesproken: mocht het ooit mislopen, dan blijven we in ieder geval voor onze band vechten. Onze relatie staat los van wat er tussen hen is gebeurd. Het belangrijkste is dat de kindjes samen opgroeien en altijd familie blijven.”
Kim: “Tussen Maria en mij is het nooit ingewikkeld geweest, omdat we veel met elkaar praten en onze gevoelens goed ventileren. We kunnen het best weleens oneens zijn, maar we respecteren elkaar heel erg en vinden onze onderlinge band belangrijker dan ons ego.”
Maria: “Ik denk dat wij vrouwen vaak al een beetje vooruitwerken als het gaat om afscheid nemen in relaties, dus misschien had ik de grootste shock al een beetje verwerkt. We wilden wat we samen hebben heel graag in stand houden, we zijn immers ook vriendinnen.”
Kim: “Ook los van de kinderen zien we elkaar veel. Als we dan weer eens met z’n allen op vakantie zijn geweest, zeggen we daarna: ‘Oké, en nu gaan we weer even lekker iets met z’n tweeën plannen, zonder die Gremlins.’ We kunnen niet zonder ze, maar het is ook heerlijk om samen weg te gaan.”
Maria: “Mensen vinden het vaak verwarrend als wij met z’n vijven op vakantie zijn. Want Brooklyn lijkt natuurlijk heel erg op Kim, maar hij is bruin en ik ben dat ook. En Amelle lijkt heel erg op mij, maar ze heeft wel blond haar en Kims kleur ogen.”
Kim: “Ze vragen zich dan af: zijn die twee lesbisch en allebei om beurten zwanger geweest? Meestal denken ze dat Brooklyn van haar is en dat die twee blonde kinderen van mij zijn.”
Maria: “Omdat we op vakantie samen moederen over alle kinderen, vinden mensen dat extra verwarrend. Mijn kinderen voelen zich soms heel vrij om alles te zeggen en te doen. Dan breekt Kim weleens in en zegt: ‘Dat mag jij niet zeggen, je moeder is heel lief voor je, dus dit pikken we niet.’ En dan denk ik: oh dit is precies het stukje aanvulling dat ik nodig had. Normaal heb je daar een partner voor, maar als je alles alleen doet, is het ook weleens fijn dat iemand het voor je opneemt als je een brutaal kind hebt. Iemand die zegt: ‘Je doet het goed als moeder.’”
Tekst gaat verder onder de foto.
Kim: “Ik ben, denk ik, iets strenger, om een brutaal kind kan ik wel boos worden. Onze zoons en dochter zijn geen kinderen die je continu heel pedagogisch verantwoord moet benaderen. Wij hebben pittige karakters, hun vaders hebben pittige karakters en wij hebben dus ook pittige kinderen, die weten wat ze willen. Ze zijn niet snel ergens van onder de indruk en laten zich niet zomaar in een hoek drukken. We praten daar veel over met z’n tweeën: pakken we het wel goed aan? En vaak kunnen we er samen ook om lachen en het relativeren.”
Maria: “We zijn net een gezin, alleen dan geen stelletje.”
Eerder vertelde Kim ook openhartig over haar kinderwens, die ze nog altijd heeft. Je leest het hier.
Je leest het hele interview in de nieuwe Kek Mama die nu in de winkel ligt. Of je bestelt ‘em hier via Bol.com!
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
