Beeld: Instagram
Het mooiste nieuws, met een randje. Barbara Sloesen is moeder geworden.
De actrice deelde de geboorte van haar eerste kindje samen met haar partner Joost en liet daarbij niet alleen het geluk, maar ook de kwetsbaarheid van de afgelopen dagen zien.
Het babynieuws maakte Barbara bekend met de woorden:
“Eindelijk op de wereld: Shaffy Jaapie Hofman-Sloesen”, begint Sloesen. Dat hun zoon er is, voelt als een klein wonder. De eerste week na de geboorte bleek namelijk allesbehalve zorgeloos. Barbara vertelt openhartig over de intense periode die ze doormaakten: “Na de zwaarste week uit ons leven, waarin we tussen hoop en vrees op de intensive care hebben geleefd, mogen we nu intens genieten van onze strijder.”
De dankbaarheid richting het medisch team is groot, iets wat Barbara duidelijk wil benoemen: “We willen uit de grond van ons hart al het personeel van het Amsterdam UMC bedanken, dat deze nachtmerrie draaglijk heeft gemaakt en ervoor heeft gezorgd dat we nu mogen dromen.”
Nu is het tijd om op adem te komen en zich volledig terug te trekken in hun eigen bubbel. “Voor nu trekken we ons thuis met z’n drieën even terug: staren naar Shaffy, knuffelen en om 4.30 uur niet meer nadenken over wat de rest van de wereld aan het doen is. We zijn verliefd.”
Tekst gaat verder onder de post
Onder haar bericht stroomden de reacties van volgers, collega’s en bekende vrienden binnen. Hartjes, tranen en woorden als “kippenvel” , “wat een vechter” en “zo ontzettend blij voor jullie” domineren de comments. Veel volgers spreken hun bewondering uit voor Barbara’s eerlijkheid en sturen het kersverse gezin liefde, kracht en licht na zo’n heftige start.
Eerder was de actrice al openhartig over het vruchtbaarheidstraject. Je leest er hier meer over.
Bron: Instagram @barbarasloesen
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
