Beeld: Mark Groeneveld
Anouk Hoogendijk brengt een boek uit over slapeloosheid als ouder. In Slaap mama slaap vertelt de oud-voetballer over hoe ze, sinds ze vier jaar geleden moeder werd, nauwelijks meer kan slapen.
De oudste zoon van Anouk, Sonny (4), is een moeilijke slaper, vertelt ze. Daarnaast huilde haar jongste kind Jip (2) veel, waardoor ze nauwelijks de deur uit durfde. Eerst dacht ze dat het een fase was, maar ze slaapt nog steeds niet meer dan vier uur per nacht.
“De afgelopen vier jaar waren heftig, maar ik heb ook zoveel geleerd; vooral over mijzelf”, aldus Anouk. “Ik hoop dat dit boek een steun kan zijn voor ouders in dezelfde situatie.”
Eerder vertelde Anouk al openhartig over de tropenjaren waar ze in zitten. Anouk en haar vriend Pieter waren voorbereid op korte nachten, maar het vele huilen van de jongste, soms uren achtereen, zagen ze niet aankomen. “We wisten uit verhalen wel dat zoiets kan gebeuren, maar onbewust verwacht je blijkbaar toch dat je een ‘makkelijk’ kind krijgt. En dat heb je duidelijk niet zelf in de hand.”
Ook deelde ze dat ze de overgang van één naar twee kinderen lastig vond. Anouk: “Sonny ‘kende’ ik al langer, terwijl ik van Jip niet begreep waaróm hij huilde of wat hij wilde. Dan gaf ik toe aan Sonny, maar voelde ik me aan het eind van de dag weer schuldig tegenover Jip. Kortom: ook al doe ik mijn uiterste best, ik heb constant het gevoel dat ik iemand tekortdoe. Dat vind ik mentaal best zwaar.” Een derde kindje komt er niet. “Ik voel aan alles dat een volgende zwangerschap niet goed zou zijn voor mijn gezondheid.” Lees het hele interview met Anouk hier terug.
Het boek Slaap mama slaap ligt 17 juni in de winkels.
Bron: ANP
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
