Beeld: Instagram
Qmusic-nieuwslezeres Anne-Marie Rozing beviel op 27 april van een gezonde zoon. Aan Mattie en Marieke vertelt ze nu hoe de bevalling verliep: “Ik moest allerlei capriolen uithalen.”
“Hoe klein zijn de oogjes deze ochtend”, vraagt Marieke Elsinga, die zelf alles van het ouderschap en slapeloze nachten weet. “Nou, ik zal jou vertellen…”, begint Anne-Marie, “deze nacht viel ons ongelooflijk mee. Hij heeft een paar uur doorgeslapen, ik heb de haren al gewassen, de kolfbeha is aan. Dus ik zit er best wel goed bij eigenlijk.” Dat vraagt om meer details.
Hoe, wat en waar is de kleine man ter wereld gekomen, vragen ze zich af. “Koningsdag was echt de dag dat het zich aandiende. Maar die nachten daarvoor waren hels, toen had ik eigenlijk al weeën. En niet geslapen. Dus dat is zeg maar een heel goed begin om een bevalling in te gaan”, grapt ze. “En dan moet het klapstuk nog komen.”
En toen was het zaterdag, Koningsdag, en dus de dag dat haar woonplaats Amsterdam vol feestvierende mensen stond. “De deur stond open naar de auto, ik denk dat het 30 meter lopen was, en ik zag allemaal oranje mensen voorbijtrekken. Het ging gewoon niet. Ik klapte steeds in elkaar. Ik zie die mensen en ik denk: ik ga hier zo op straat nog een keer een kind werpen”, vertelt ze. “Het was zo’n rare gewaarwording. Je zit helemaal in je eigen wereld, maar de rest van de wereld gaat gewoon door.”
Spoiler: ze hebben het ziekenhuis gehaald, waar een pittige bevalling begon. “Ik ga jullie de details besparen, maar het kwam er uiteindelijk op neer dat hij niet helemaal goed lag, dus hij moest terugdraaien en daar moest ik allerlei capriolen voor uithalen en krachten ergens vandaan toveren waarvan ik niet wist dat ik ze had. Zo moest ik vijf kwartier op handen en knieën in een ziekenhuisbed liggen om te zorgen dat hij draaide. Nou, precies niks uitgehaald.”
Het hele gesprek zie je in onderstaande video.
Tekst gaat verder onder de video.
Uiteindelijk kwam Jules gezond en wel ter wereld. “Op 27 april is onze lieve Jules geboren. We zijn heel trots, dankbaar, tikkie moe, gelukkig en noem het allemaal maar op. Het is een kleine grote schat”, schreef ze drie dagen geleden op Instagram, met de eerste foto’s van het kersverse gezinnetje erbij.
Tijdens haar verlof vertelde Anne-Marie Rozing openhartig over de weg naar een kindje toe, want dat was niet vanzelfsprekend. Je leest het hier.
Bron: QMusic
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Niet praten na een ruzie, je kind vergelijken met anderen of nooit toegeven dat je fout zat. Voor veel boomerouders waren bepaalde opvoedgewoontes heel normaal. Volgens deskundigen kunnen sommige daarvan nog jaren doorwerken in de relatie met hun volwassen kinderen.
