Twee jaar geleden bracht een Malinese vrouw maar liefst negen baby’s ter wereld. Het was wereldnieuws toen. Inmiddels viert de negenling hun tweede verjaardag.
Lees verder onder de advertentie
De jongens heten Mohammed VI, Oumar, Elhadji en Bah. De meisjes Kadidia, Fatouma, Hawa, Adama en Oumou. En allemaal bliezen ze twee kaarsjes uit. Dat werd uiteraard gevierd met taart, veel familie en foto’s op Instagram.
In deze video zie je hoe de verjaardag werd gevierd en hoe het de familie vergaat.
De zwangerschap van de 26-jarige Halima Cisse was vorig jaar groot nieuws. Na 30 weken zwangerschap beviel de Malinese vrouw via een keizersnede van vijf meisjes en vier jongens. Het Guinness World Record stond eerder op een achtling. In 2009 bracht de Amerikaanse Nadya Suleman acht baby’s ter wereld. Zij overleefden allemaal en zijn inmiddels dertien jaar oud. Er werden eerder negenlingen geboren, in Australië in 1971 en in Maleisië in 1999. Alleen werd geen van die kindjes ouder dan een dag.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.