Beeld: Canva
Chantal was panisch dat vriendin Hester haar niet meer aardig zou vinden.
Chantal, moeder van een dochter (4): “Ze was een vriendin van wie ik dacht: die blijft voor altijd in mijn leven. We kenden elkaar al sinds de basisschool, ik kon gevoelsmatig niet zonder Hester. Als ik terugkijk op onze vriendschap, had ik al eerder kunnen zien dat ik vaak bezig was haar naar de mond te praten. Ik wilde zo graag dat ze mijn vriendin bleef, misschien wel juist op momenten dat ze me kleineerde. Want dat is wat ze deed, al zag ik dat misschien eerst niet zo. Ik had niet in de gaten dat ik haar de hele tijd wilde pleasen. Haar als vriendin hebben was gewoon heel vertrouwd en dat moest zo blijven.
Iedere keer dat Hesters relaties op de klippen liepen, stond ik voor haar klaar. Ze hoefde maar te bellen of ik was er, zoals vriendinnen dat doen. Regelmatig logeerde ze bij mij en mijn ex-man. Met mijn eigen relatieproblemen kon ik eigenlijk nooit echt bij haar terecht. Mijn ex en ik hebben elkaar een paar keer bedrogen, maar Hester zag mij altijd als de boeman. Alles wat ik deed was veel erger dan zijn acties. Ze zei dat ik erover loog tegen hem, terwijl ze wist dat ik juist zelf alles had opgebiecht en hij het probeerde te verzwijgen. Ze koos duidelijk partij voor mijn ex en veroordeelde mij als persoon.
Dat ze me niet steunde, deed me veel verdriet. Ik had zoveel voor haar gedaan en voelde me gekrenkt dat ze me afviel. En toch probeerde ik er steeds weer voor te zorgen dat ze me nog aardig vond, want ik was bang dat onze vriendschap stuk zou gaan. Ik ging steevast over mijn eigen grenzen heen.
Pas toen ik besloot de relatie met mijn ex definitief te beëindigen, gingen mijn ogen open. Ik was verliefd op een ander en dat nam Hester me kwalijk. Dat ik ook heel veel verdriet had van mijn stukgelopen huwelijk en de moeilijke beslissing, wilde ze niet horen. Ik mocht niet huilen van haar, want het was toch mijn eigen keuze? Ze gaf me continu het gevoel dat ik zeurde als ik mijn gevoelens wilde delen.
Het besef dat ik van Hester geen steun zou krijgen in mijn scheiding, en ook eigenlijk nooit had gehad, was ontzettend pijnlijk. Ik heb in zak en as gezeten. Mijn beeld was altijd: in een hechte, langdurige vriendschap ben je er voor de ander, ongeacht wat iemand doet. Dat beeld ging stuk. Haar afkeuring zorgde bij mij voor paniekaanvallen en hyperventilatie, zoveel last had ik ervan. Deze vriendschap was niet goed voor mij, besloot ik.
Nu weet ik: in de basis van een vriendschap moet er vertrouwen en wederzijds respect zijn, en moet je jezelf kunnen zijn. Ik ben door Hester een stuk voorzichtiger geworden in nieuwe contacten. Ik wil eerst rustig zien hoe iemand echt is, voordat ik me openstel.”
Nadat Jet haar vriendin Helen jarenlang in vertrouwen had genomen over haar relatieproblemen, bleek Helen herhaaldelijk het bed te hebben gedeeld met haar ex. Je leest het verhaal hier.
Dit artikel las je eerder in de Kek Mama Mombracing Special.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Estavana Polman en Rafael van der Vaart zijn inmiddels ruim tien jaar samen. Dat betekent niet dat het er thuis altijd even gezellig aan toegaat. Estavana vertelt openhartig dat ze soms flink discussiëren, maar één ding staat voor haar buiten kijf: de liefde overheerst.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
