Het is pas echt vakantie als je de auto vol kinderstoeltjes op een Spaans parkeerpleintje wurmt en het niemand iets uitmaakt. In Santa Eulalia zie je ouders net zo stuntelen als jij. Uitpuffen in de schaduw, sandalen in het grind, kind dat direct wil spelen met een schepje. Zo voelt het er dus: niet instagram-perfect, wél heel relaxed.
Wie twijfelt over een vakantie naar Ibiza met jonge kinderen, verwacht vast drukte. Maar Santa Eulalia heeft iets anders, een heel eigen ritme. In de supermarkt groet iedereen je kind, en bij het strand is er altijd plek voor een plastic zwemband en een zandtaart. Slaaptijd? Je loopt gewoon langs de boulevard, ijsje in de ene hand, slappe ninja-pop in de andere.
Zelfs in augustus zit je hier met een kleedje op het strand zonder dat je buren bijna in je handdoek liggen. Geen schreeuwende partybussen, geen luide muziek tot diep in de nacht. De sfeer draait om samen zijn met je kinderen, niet om cocktails bij het zwembad.
Het valt meteen op: gezinnen met een buggy, opa’s op bankjes, kinderen die tikkertje doen op de boulevard. Terwijl jij een kopje koffie drinkt, spelen ze gewoon zelf, niemand die zich druk lijkt te maken. Het verkeer rijdt kalm, geen haast. Oversteken voelt ineens heel overzichtelijk.
In de middag sluit de bakker gewoon even. Dan voelt het dorp bijna leeg, alsof alles even mag pauzeren. Restaurants nemen de tijd, bedienend personeel lacht wat makkelijker. Zelfs de supermarkt is geen gevecht om de laatste stokbroden, ook niet vlak voor slaaptijd.
Die eerste avond dacht ik nog: waar is iedereen? Maar kinderen slapen gewoon op tijd, ouders drinken rustig hun wijntje. Het is meer buurtsfeer dan vakantiehype. Je merkt pas hoe fijn dat is als je niet hoeft te roepen waar je kind gebleven is.
De promenade is autoluw, echt zo’n plek waar je met een gerust hart fietst of wandelt terwijl de jongste af en toe op een stenen muurtje klautert. Aan het eind wacht de kleine jachthaven, vol bootjes en altijd wel ergens een kat die op een touw balanceert.
Na school barst het van de lokale kinderen bij de speeltuin aan het strand. Het voelt een beetje alsof je in een aflevering van een Spaanstalige versie van Zappelin bent beland. Onze oudste probeerde zijn Spaans uit op een jongetje dat direct zijn schepje wilde ruilen.
Bij de riviermonding liggen waterfietsen klaar. Zelfs dreumesen kijken gefascineerd naar de eenden, terwijl de oudere kinderen gillen als ze per ongeluk een beetje nat worden tijdens het trappen.
In het centrum zijn er galeries die ’s middags simpele kunstworkshops voor kinderen organiseren. Geen gedoe, gewoon met een schort en een klodder verf aan de slag. Het resultaat mee in je boodschappentas, naast de appels van de supermarkt.
Woensdagmiddag is marktdag. Kinderen neuzen langs de kraampjes, serieus op zoek naar armbandjes en mini-castagnetten. Je loopt regelmatig met een nieuwe ‘schat’ terug naar de auto, en stiekem neem je zelf een zakje churros mee voor na bedtijd.
Aan een plastic tafel met vlekken van de vorige kinderen teken je ineens weer samen een dino. Dat dus. In Santa Eulalia schuiven ze je gewoon een bak kleurpotloden toe. Worden geen rare blikken geworpen als er een krijtje op de grond rolt.
Echt fijn: van die terrasjes vlakbij het strand waar je je cappuccino afmaakt en de kinderen handen vol zand over hun voeten gooien. Ze rennen tussen de tafeltjes door, niemand die fronst. Opa’s op het bankje, moeders aan het roddelen, kinderen vol in beeld, maar nooit in de weg.
Bij de pizzeria in het centrum groeten ze je kroost alsof ze erbij horen. Er wordt een extra lepel gehaald als er eentje valt, en de serveerster trekt gekke bekken als de jongste zijn pizza uit elkaar peutert. Iedereen lacht. De rekening blijft ook rustig.
Boodschappen doen met hongerige kinderen is een sport op zich. In Santa Eulalia sta je in een supermarkt waar de appels net zo glimmen als thuis en de olijven niet uit een vaag potje komen. Alles ligt overzichtelijk, en zelfs de melk herken je. Even snel langs voor een broodje werkt hier dus echt.
Langs het strand springt er iets op: openbare toiletten die niet verstopt liggen achter een hek, plus verschoningsruimtes waar je niet hoeft te stunten met een hydrofiele doek. Voor ouders een soort geheime superkracht.
IJs en snacks haal je gewoon bij zo’n tentje in de schaduw, geen lange rijen, niemand duwt. Je laat de kinderen kiezen tussen een raket of een lokaal waterijsje; het is zo geregeld.
Na een geschaafde knie kwamen we bij de apotheek in het centrum. Niet alleen een pleister, maar meteen een flesje water voor de schrik en rustig uitleggen wat te doen bij de zon op je hoofd. Meer dan een loket, eerder een buur.
Op zaterdagochtend zaten we op een bankje bij de boulevard. Geen scooterraces die je gesprek onderbreken, alleen af en toe een voorbijrollende buggy. De paden zijn overzichtelijk genoeg dat je je kinderen gewoon laat vooruitfietsen zonder hartkloppingen.
Het strand loopt hier echt langzaam af. Vijf meter het water in, en onze jongste staat nog steeds tot de knieën in het zand te roeren met een schepnetje. Geen hoge golven, geen drukte. Zes schelpen in één hand, natte haren, grote grijns.
’s Middags hoor je soms wat muziek bij een strandbar, maar nooit dreunend door alles heen. Je zit gewoon samen te picknicken en je verstaat elkaar. Onze oudste ving een krabbetje, de jongste stond schouderophalend te kijken, allebei dicht bij ons, niks kwijt in de massa.
En aan het einde van de dag wandel je terug naar je appartement. Even langs de supermarkt voor wat yoghurt. Kinderen met zanderige voeten, jij de sleutel in je hand. Onrustig verkeer bestaat hier niet echt. Iedereen lijkt net iets meer tijd te hebben voor elkaar.
Na de lunch zoeken de kinderen automatisch de speeltuin bij het strand op. Kleine klimrekken met uitzicht op de zee, altijd een paar lokale kinderen erbij. Even rennen, hup schoenen uit, zand tussen de tenen. Terwijl jij met een koffie op een bankje zit, komen de eerste “mag ik spelen?”-vragen al vanzelf.
Iets later lopen we samen naar het ijszaakje op de boulevard. Veel keuze, niet alles hoeft tegelijk, dus één bolletje kiezen. Het hoort bij de routine hier. De warme lucht, een beetje geknoei, iedereen tevreden.
Afkoelen in zee doet iedereen anders: de een springt er meteen in, de ander bouwt eerst een dam. Moeders in luchtige jurken, vaders met een opgerolde broekspijp, kinderen die je na vijf minuten uit het oog verliest omdat ze met nieuwe vriendjes een kuil graven.
Het fijne hier: niemand kijkt ergens van op wanneer je na de siësta half slapend in de schaduw verschijnt, nog met natte haren van het zwemmen. Als de zon zakt loopt het hele dorp langzaam richting de boulevard. Soms sluit een ander gezin spontaan aan. De kinderen vergeten na een uur hun eigen handdoek.
Het Spaanse avontuur van de familie Jelies blijft nieuwe hoofdstukken opleveren. Terwijl het gezin druk bezig is met het leven onder de Spaanse zon, werden ze deze week zelfs twee keer verrast.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Annelien, wiens zoon niet mee mag als schoolreisje, als straf voor iets wat op school is voorgevallen.
Iedere relatie heeft wel eens een moment waarop je denkt: oké, en nu? Of het nou je partner is, je moeder, je vriendin of die ene collega die je normaal prima trekt behalve tijdens Teams-meetings, relaties kunnen ingewikkeld zijn.
Veel mensen vragen zich weleens af of hun partner hen over jaren nog steeds aantrekkelijk zal vinden. Zeker na kinderen, stress, ouder worden of lichamelijke veranderingen kan die onzekerheid behoorlijk groot worden.
Een rit met de ambulance en een bezoek aan de kinderafdeling: voor Mieke en Nick uit Meer Dan Verwacht was het dinsdag even alle hens aan dek.
Het WK komt eraan en dat betekent: oranje shirts uit de kast, bitterballen in de airfryer en bij sommige stellen blijkbaar ook wat extra spanning in de slaapkamer. Uit de Nationale WK seks-survey van EasyToys blijkt namelijk dat voetbal niet alleen op het veld voor opwinding zorgt.
