De koffers staan net in de hoek van het appartement, de kinderen draaien rondjes op de koele tegels. Buiten klinkt geen herrie, alleen het klakken van sandalen in de straat. Je bent vroeg wakker, want zo gaat dat met kinderen op vakantie.
Even lopen naar de bakker, buggy mee, de peuter aan de hand. De straten liggen er nog stil bij. Een kat glijdt langs een muur, je hoeft nergens langs te wringen. Bij de bakker kiest de peuter een broodje uit, zonder geduw of gedrang. Het voelt alsof niemand haast heeft, ook jij niet. Juist die rust maakt september op Zakynthos zo fijn.
Een paar dagen later, als je voor het eerst met de badhanddoeken naar het strand loopt, snap je het helemaal. Het lijkt wel alsof alles in een lager tempo gaat. Dit is precies waar je op hoopte bij een vakantie op Zakynthos met kleine kinderen.
Op het strand rol je de handdoeken uit. Geen stoelendans om een plekje, gewoon kiezen waar het zand nog ongestoord is. De jongste peutert rozijntjes uit een bakje, af en toe waait er een parasol om, maar niemand raakt in paniek. Kinderen rennen met zandemmertjes heen en weer. Je kunt even je ogen dicht doen, zonder bang te zijn dat je ze uit het oog verliest. Er is ruimte voor hun eigen spel, ruimte voor de koffie. Niemand die zich aan je stoort, niemand die haastig over je handdoek springt.
’s Ochtends is het strand een paradijs voor gezinnen. Geen rijen buggy’s bij de strandtent. Je sjouwt een paar opblaasdieren en een tas vol zandvormpjes naar beneden, kiest een stukje schaduw uit onder een boom. Kinderen bouwen dijken aan de waterlijn, hun slippers slingeren ergens in het zand. Ze hoeven niet opzij voor een groep strandgangers die hun handdoek er nog even bij wurmen.
Het valt al snel op dat je niet steeds hoeft op te letten waar iedereen is. Op drukke stranden in eigen land sta je vaak drie keer per uur te tellen of niemand kwijt is. Hier is het overzichtelijk en zijn er gewoon minder mensen. De oudste loopt gerust naar het water, je laat de spullen liggen terwijl je meeloopt. Niemand die zich eraan stoort als de strandtas even blijft staan.
Geen twintig minuten wachten bij een wc, peuter op de heup, met natte voeten. Hier maken kinderen rustig zandtaartjes, zonder gestommel om hen heen. Het geeft een soort kalmte die je thuis niet snel vindt.
’s Avonds wandel je naar het dorp. De restaurants zijn open, tafels nog vrij, geen wachtrijen bij de ingang. Je wordt welkom geheten, er wordt direct een kinderstoel neergezet. Je hoeft niet om je heen te kijken of je iemand in de weg zit met de buggy. De bediening lacht, vraagt de kinderen oprecht wat ze willen drinken.
Je neemt de tijd om te bestellen. De kinderen kiezen hun eten, iemand laat een vork vallen en niemand kijkt raar op. Je zit niet met het zweet op je rug of het gevoel dat je snel weg moet. Het is niet stil, maar er is geen achtergrondlawaai dat alles overneemt. Soms blijf je langer zitten dan gepland. Een extra koffie, de kinderen krijgen een ijsje. Er wordt geknoeid, niemand kijkt op of om. Je merkt dat je niet opvalt, en dat is eigenlijk best prettig.
’s Middags wandel je over de boulevard. De stoep is breed, je hoeft niet te slalommen tussen mensen. De peuter wijst naar vissersboten, de baby soest in slaap in de buggy. Soms groet een oudere Griek je, zonder haast.
Op de markt ruikt het naar zeep en honing. Er wordt gelachen om de kinderen, bij een kraampje krijgen ze een stukje koek toegestopt. Niemand dringt voor, er is ruimte om te kijken. Soms blijf je hangen voor een praatje, zelfs als je niets koopt. De jongste raakt gefascineerd door de olijven, de oudste laat een broodje vallen en de marktkoopman haalt zijn schouders op.
Na een paar rondjes valt de kleinste in slaap. Geen chaos van mensen die langs je heen duwen, geen stress om het tempo. Je slentert rustig door, met een zak abrikozen aan de kinderwagen.
Op een ochtend besluit je zomaar: vandaag zoeken we een baaitje waar we nog nooit zijn geweest. Inpakken, auto in, alles past. Op de parkeerplaats geen gezoek naar een plekje, alleen wat andere gezinnen die net hun stoeltjes uitklappen.
Op het kiezelstrand leg je de spullen neer, kinderen rennen naar het water. Ze zoeken schelpen, turen naar visjes. Je drinkt koffie uit een thermos, de lucht ruikt zout. Je hoeft hier niet steeds te corrigeren: er is ruimte om gewoon lekker te spelen zonder bang te zijn dat de kinderen verdwijnen in de drukte.
Picknick aan het water, niemand die zich ergert aan gekruimel. Het enige wat je hoort is het ritselen van een plastic zak en af en toe het geplons van een kind dat voeten natmaakt. Je blijft tot iedereen genoeg heeft van nog een keer zwemmen. Op de terugweg stop je spontaan bij een uitzichtpunt, gewoon omdat het kan.
Het verschil met de zomer is groot. Geen busladingen toeristen, geen lange rijen bij de bakker of supermarkt. Je hoeft niet te plannen om een tafeltje te krijgen, zelfs niet bij populaire stranden.
De lokale bewoners lijken wat meer tijd te hebben. Ze maken makkelijker een praatje, geven aandacht aan de kinderen. In de supermarkt mag de jongste de tomaten wegen, zonder dat iemand ongeduldig wacht.
Zelfs bij bekende plekken zoals Navagio hoef je niet in colonne naar het uitzichtpunt. Er is ruimte om te genieten, tijd voor een ijsje zonder gestress. ’s Avonds bij de haven zie je vooral gezinnen en stelletjes die buiten zitten. De kinderen rennen achter elkaar aan, niemand lijkt haast te hebben.
Misschien is het vooral dat je nergens hoeft te vechten om plek, maar juist dat je tijd hebt voor de dingen die thuis snel ondergesneeuwd raken. Geen grootse avonturen, maar kleine momenten waarin je samen bent. En als de zon ondergaat, is iedereen nog net zo ontspannen als toen de dag begon.
Het Spaanse avontuur van de familie Jelies blijft nieuwe hoofdstukken opleveren. Terwijl het gezin druk bezig is met het leven onder de Spaanse zon, werden ze deze week zelfs twee keer verrast.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Annelien, wiens zoon niet mee mag als schoolreisje, als straf voor iets wat op school is voorgevallen.
Iedere relatie heeft wel eens een moment waarop je denkt: oké, en nu? Of het nou je partner is, je moeder, je vriendin of die ene collega die je normaal prima trekt behalve tijdens Teams-meetings, relaties kunnen ingewikkeld zijn.
Veel mensen vragen zich weleens af of hun partner hen over jaren nog steeds aantrekkelijk zal vinden. Zeker na kinderen, stress, ouder worden of lichamelijke veranderingen kan die onzekerheid behoorlijk groot worden.
Een rit met de ambulance en een bezoek aan de kinderafdeling: voor Mieke en Nick uit Meer Dan Verwacht was het dinsdag even alle hens aan dek.
Het WK komt eraan en dat betekent: oranje shirts uit de kast, bitterballen in de airfryer en bij sommige stellen blijkbaar ook wat extra spanning in de slaapkamer. Uit de Nationale WK seks-survey van EasyToys blijkt namelijk dat voetbal niet alleen op het veld voor opwinding zorgt.
