Beeld: Canva Pro
Tussen speelplaatsen, klaslokalen en soms zelfs thuis kunnen kinderen het gevoel krijgen dat ze er niet bij horen. Dat lijkt misschien iets tijdelijks, maar de impact kan jarenlang doorwerken. De manier waarop je als kind werd behandeld, vormt vaak hoe je naar jezelf en naar anderen kijkt als volwassene.
Dit zijn elf patronen die daaruit kunnen ontstaan.
1. Ze vermijden afwijzing
Als je vroeger buitengesloten werd, kan dat je zelfbeeld flink beschadigen. Je leert jezelf zien als “niet leuk genoeg”, waardoor je je als volwassene sneller afsluit. Je houdt afstand om pijn te voorkomen, maar daardoor mis je juist de verbinding.
2. Ze voelen zich structureel niet goed genoeg
Als je constant werd vergeleken met anderen, zoals broers, zussen of klasgenoten, kan dat leiden tot een diepgeworteld minderwaardigheidsgevoel. Je innerlijke criticus staat altijd aan en niets voelt ooit écht voldoende.
3. Ze vermijden risico’s
Veel kritiek in je jeugd kan ervoor zorgen dat je bang wordt om fouten te maken. Als volwassene kies je dan eerder voor veiligheid dan groei, waardoor je kansen laat liggen, in werk én relaties.
4. Ze hunkeren naar bevestiging
Als liefde vroeger afhankelijk voelde van prestaties of gedrag, ga je die bevestiging later extern zoeken. Je past je aan, cijfer jezelf weg en probeert anderen tevreden te houden, vaak ten koste van jezelf.
5. Ze zijn overpresteerders
Sommige kinderen kregen juist te veel druk om perfect te zijn. Als volwassene kan dat zich uiten in overpresteren: je koppelt je eigenwaarde aan wat je bereikt en blijft jezelf pushen, met uitputting als gevolg.
6. Ze hebben moeite met emoties uiten
Als je gevoelens vroeger werden weggewuifd, heb je misschien nooit geleerd hoe je ze moet verwerken. Daardoor kan het lastig zijn om je open te stellen of überhaupt te begrijpen wat je voelt.
7. Ze vinden het moeilijk om anderen te vertrouwen
Buitensluiting tast je gevoel van veiligheid aan. Als je hebt geleerd dat mensen je kunnen afwijzen, wordt het lastig om je echt te hechten of iemand dichtbij te laten.
8. Ze durven niet voor zichzelf op te komen
Conflict vermijden voelt veilig, maar zorgt er vaak voor dat je over je eigen grenzen heen laat gaan. Je blijft stil, ook als iets niet goed voelt, op werk of in relaties.
9. Ze kunnen moeilijk complimenten aannemen
Als fouten vroeger werden uitvergroot en successen genegeerd, kan positieve feedback ongemakkelijk voelen. Je wuift het weg of gelooft het simpelweg niet.
10. Ze zijn perfectionistisch
Perfectionisme ontstaat vaak uit de overtuiging dat je alleen goed genoeg bent als je alles foutloos doet. Maar omdat perfectie onhaalbaar is, blijf je gevangen in een frustrerende cyclus.
11. Ze gedragen zich soms superieur
Sommige mensen ontwikkelen juist een tegenovergestelde reactie: ze doen alsof ze beter zijn dan anderen. Dit is vaak een beschermingsmechanisme om onderliggende onzekerheid en oude pijn te maskeren.
Ben je ook benieuwd welke opvoedkeuze misschien gemeen voelt, maar zorgt voor een veerkrachtig kind? Je leest het hier.
Veel mensen vragen zich weleens af of hun partner hen over jaren nog steeds aantrekkelijk zal vinden. Zeker na kinderen, stress, ouder worden of lichamelijke veranderingen kan die onzekerheid behoorlijk groot worden.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Naomi (34), die na een kinderfeestje wel een heel vreemd betaalverzoek kreeg.
Een drankje op z’n tijd, moet kunnen toch? Dat vindt Gioia ook heus wel, maar dat haar vriend nog geregeld kacheltje lam thuis komt na een avondje stappen, begint haar steeds meer tegen te staan.
Heb je de afgelopen tijd geshopt bij Zeeman? Let dan even goed op. De populaire winkelketen roept namelijk kinderkleding terug vanwege een mogelijk verstikkingsrisico.
Sommige mannen maken op Moederdag een uitgebreid ontbijt op bed met croissantjes, cadeautjes en zelfgemaakte knutsels van de kinderen. Andere mannen realiseren zich pas op zondagochtend rond half elf dat het überhaupt Moederdag is en proberen daarna in pure paniek hun relatie te redden.
Simone de Bruijn verwondert zich vaak over kleine dingen in het leven, die ze koppelt aan grotere dingen. Het leven reikt in die zin elke keer weer iets aan. Soms zijn het alledaagse dingen, zoals de vakantieliefdes van haar kinderen. Soms dingen die spelen in de maatschappij, zoals kinderen die het land uit worden gezet. […]
