Beeld: Canva Pro
Tussen speelplaatsen, klaslokalen en soms zelfs thuis kunnen kinderen het gevoel krijgen dat ze er niet bij horen. Dat lijkt misschien iets tijdelijks, maar de impact kan jarenlang doorwerken. De manier waarop je als kind werd behandeld, vormt vaak hoe je naar jezelf en naar anderen kijkt als volwassene.
Dit zijn elf patronen die daaruit kunnen ontstaan.
1. Ze vermijden afwijzing
Als je vroeger buitengesloten werd, kan dat je zelfbeeld flink beschadigen. Je leert jezelf zien als “niet leuk genoeg”, waardoor je je als volwassene sneller afsluit. Je houdt afstand om pijn te voorkomen, maar daardoor mis je juist de verbinding.
2. Ze voelen zich structureel niet goed genoeg
Als je constant werd vergeleken met anderen, zoals broers, zussen of klasgenoten, kan dat leiden tot een diepgeworteld minderwaardigheidsgevoel. Je innerlijke criticus staat altijd aan en niets voelt ooit écht voldoende.
3. Ze vermijden risico’s
Veel kritiek in je jeugd kan ervoor zorgen dat je bang wordt om fouten te maken. Als volwassene kies je dan eerder voor veiligheid dan groei, waardoor je kansen laat liggen, in werk én relaties.
4. Ze hunkeren naar bevestiging
Als liefde vroeger afhankelijk voelde van prestaties of gedrag, ga je die bevestiging later extern zoeken. Je past je aan, cijfer jezelf weg en probeert anderen tevreden te houden, vaak ten koste van jezelf.
5. Ze zijn overpresteerders
Sommige kinderen kregen juist te veel druk om perfect te zijn. Als volwassene kan dat zich uiten in overpresteren: je koppelt je eigenwaarde aan wat je bereikt en blijft jezelf pushen, met uitputting als gevolg.
6. Ze hebben moeite met emoties uiten
Als je gevoelens vroeger werden weggewuifd, heb je misschien nooit geleerd hoe je ze moet verwerken. Daardoor kan het lastig zijn om je open te stellen of überhaupt te begrijpen wat je voelt.
7. Ze vinden het moeilijk om anderen te vertrouwen
Buitensluiting tast je gevoel van veiligheid aan. Als je hebt geleerd dat mensen je kunnen afwijzen, wordt het lastig om je echt te hechten of iemand dichtbij te laten.
8. Ze durven niet voor zichzelf op te komen
Conflict vermijden voelt veilig, maar zorgt er vaak voor dat je over je eigen grenzen heen laat gaan. Je blijft stil, ook als iets niet goed voelt, op werk of in relaties.
9. Ze kunnen moeilijk complimenten aannemen
Als fouten vroeger werden uitvergroot en successen genegeerd, kan positieve feedback ongemakkelijk voelen. Je wuift het weg of gelooft het simpelweg niet.
10. Ze zijn perfectionistisch
Perfectionisme ontstaat vaak uit de overtuiging dat je alleen goed genoeg bent als je alles foutloos doet. Maar omdat perfectie onhaalbaar is, blijf je gevangen in een frustrerende cyclus.
11. Ze gedragen zich soms superieur
Sommige mensen ontwikkelen juist een tegenovergestelde reactie: ze doen alsof ze beter zijn dan anderen. Dit is vaak een beschermingsmechanisme om onderliggende onzekerheid en oude pijn te maskeren.
Ben je ook benieuwd welke opvoedkeuze misschien gemeen voelt, maar zorgt voor een veerkrachtig kind? Je leest het hier.
Wietze de Jager sprak in KINDEREN!!!! de podcast met Frank van der Lende en Leonie ter Veld over zijn kinderen, zijn leven op Bonaire en zijn grootste angst in het ouderschap.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Marieke (40) en Joris […]
Een naam bedenken voor je kind is nog best een klus. Kies je iets klassieks, iets unieks of ga je voor een naam die niemand snel vergeet? Destiny kreeg zo’n naam. Vooral haar tweede naam zorgt regelmatig voor opmerkingen.
Estavana Polman (34) en Rafael van der Vaart verwachten opnieuw een kindje, maar voordat de oud-handbalster en Rafael hun babynieuws met de buitenwereld deelden, moest Estavana creatief zijn met smoesjes.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Bo (31), die na een spontaan speeltuinbezoekje een opmerkelijk betaalverzoek kreeg.
Een nieuwe schooldag betekent meestal rennende kinderen, geroep op de gang en hier en daar een rugzak die net iets te enthousiast tegen een muur knalt. Maar niet bij basisschool De Oversteek in Nijmegen-Noord.
