Beeld: Canva
We willen het liefst dat onze kinderen fluitend door het leven gaan, maar zo werkt het dus niet. Sterker nog, een beetje vallen (en weer opstaan) is precies wat ze nodig hebben.
Je wilt je kind niet zien worstelen of teleurgesteld zien zijn. Toch hoort het er onvermijdelijk bij. En misschien nog belangrijker: het is helemaal niet zo slecht als we denken.
We gaan er vaak vanuit dat we als ouders altijd moeten weten wat ‘het beste’ is. Maar wat dat precies inhoudt? Dat verschilt per generatie, en per kind. Dus mogen we onszelf echt wat meer ademruimte geven. Niemand doet het foutloos en dat hóéft ook niet. Sterker nog: kinderen die nooit falen, leren ook nooit hoe ze ermee om moeten gaan. En dat kan later juist voor problemen zorgen.
Natuurlijk wil je je kind behoeden voor pijn en teleurstelling. Maar als je alles voor ze gladstrijkt, kan dat averechts werken. Ze kunnen gaan denken dat ze perfect zijn (niemand is dat), of juist dat jij geen vertrouwen hebt in wat ze zelf kunnen. En dat laatste? Dat maakt hen bang. Bang om fouten te maken, bang om iets nieuws te proberen.
Denk even terug aan die eerste stapjes. Hoe vaak ging dat mis voordat het goed ging? En toch vonden we dat toen heel normaal. Dat geldt eigenlijk voor alles: praten, fietsen, vriendjes maken, schoolwerk… Kinderen leren door te doen, te struikelen en opnieuw te proberen.
Zoals klinisch maatschappelijk werker Jinnie Cristerna het zegt: “Falen is een cruciaal onderdeel van groei en ontwikkeling. Het leert kinderen dat fouten maken oké is, zolang ze ervan leren.” En daar zit ’m de crux: leren.
Kinderen die af en toe falen, bouwen iets op wat je niet kunt aanleren door alles perfect te laten verlopen: veerkracht.
Ze leren dat moeite doen normaal is, dat niet alles in één keer lukt en dat ze zelf oplossingen kunnen vinden En misschien nog wel het belangrijkste: dat een tegenslag niet het einde van de wereld is.
Kinderen die altijd geholpen (of zelfs ‘gered’) worden, kunnen later vastlopen zodra ze het zelf moeten doen. Denk aan huiswerk, plannen, verantwoordelijkheid nemen… zonder ouderlijk vangnet wordt dat ineens een stuk lastiger. Juist door ze nu te laten oefenen, met vallen en opstaan, geef je ze een voorsprong voor later.
Je hoeft je kind natuurlijk niet keihard in het diepe te gooien. Het zit ’m in kleine dingen:
Oftewel: wees hun veilige haven.
Wil je ook weten wat de 4 lessen zijn voor het opvoeden van gelukkige kinderen? Je leest het hier.
Bron: Jinnie Cristerna
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Marije (39) haar dilemma. Haar 12-jarige zoon wil dolgraag op boksen, maar zelf krijgt ze het al benauwd bij het idee van deze sport.
Emigreren naar Amerika, dat is Marjoleins droom. Haar man ziet het echter totaal niet zitten. ‘Het afvoerputje van de wereld’, noemt hij het. Daar wil je je kinderen toch niet groot brengen?
Wil jij het gamegedrag van je kind binnen de perken houden? Dan zijn alleen strenge regels niet genoeg, zo blijkt uit onderzoek.
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
We gingen naar de Efteling. Het was Rosie’s eerste keer. De dag ervoor leek het wel zomer, maar juist die zondag kwam het met bakken uit de lucht en werden we regelmatig getrakteerd op een bliksemschicht. Ach, wat kan ik zeggen? Soms deugt je timing voor geen meter.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Wendy,
