mama verliefd in tropisch resort
Beeld: Unsplash

Een waargebeurd liefdesverhaal: Heidi (38) was getrouwd en zwanger van de tweede toen ze in een Grieks resort Jaap tegen het lijf liep. “Wat een patser, dacht ik. Maar hij is wel aardig.”

““Kom, geef mij je koffer maar.” Op het snikhete Griekse vliegveld waar we zojuist waren geland, zeulde ik met mijn driejarige dochter en een loodzware vakantiekoffer naar de bus die ons naar het resort zou brengen. Mijn man liep tien meter voor ons, hij rookte en checkte zijn iPhone. Zonder mijn antwoord af te wachten, pakte de onbekende medereiziger het handvat van mijn koffer. Hij wees naar mijn twintigwekenbuikje: “Jij sjouwt al genoeg, denk je ook niet?”
 

'Wat een patser, maar hij is aardig'

Hij droeg een wanstaltig overhemd in pasteltinten. Naast hem hobbelden twee kleuterjongetjes. In hun kielzog een vrouw in schreeuwende merkkleding. Wat een patser, dacht ik, maar hij is aardig. “Het gaat best hoor”, glimlachte ik. “Maar het zou wel fijn zijn.” Ik gaf hem mijn bagage.

“Wie was dat?”, vroeg mijn man wantrouwig toen we eenmaal in de bus zaten.
“Geen idee”, zei ik. “Ik hoop alleen dat niet het hele resort is gevuld met ordinaire mensen.”
Wat ik daarmee bedoelde wist ik zelf ook niet precies, maar die man in zijn wanstaltige, pastelkleurige shirt bevestigde het beeld dat ik had van zo’n oord: veel te bruine mensen die zich lawaaierig vergrepen aan de all you can eat and drink.
 

Resort

Eigenlijk wilde ik helemaal niet naar zo’n resort, maar mijn man is dol op luxe. Het leek hem een droomvakantie. Ik was al maanden misselijk en moe van mijn zwangerschap, dus toen hij me plaatjes toonde van de Kids Club en een zwembad met riante zonnebedden, stemde ik schoorvoetend toe. Met mijn zwangere buik en een avontuurlijke peuter kon ik moeilijk een ruige reis door een oerwoud maken.

Het duurde precies vijf minuten voordat de jongste telg van de pastelman mijn dochter had gevonden in de bus. De rest van de anderhalf uur durende rit bracht ik door met twee keuvelende kinderen van drie en vier. Toen in ons resort een golfkarretje voorreed om ons naar ons verblijf te brengen, stapte ook de pastelman in met zijn gezin. “Daar heb je het al”, siste ik tegen mijn man. “Ik ga hier niet lopen socialisen hoor, ik kom voor mijn rust.”

Helaas, toen we die avond aan het diner schoven, zaten ze binnen een mum van tijd bij ons aan tafel. “Ik kwam je man net tegen bij de frietjes”, kwetterde de vrouw. “Hij stelde voor samen te eten. Gezellig toch?” Ik knikte beleefd, veinsde een grijns, en wierp een veelzeggende blik naar mijn echtgenoot. In mijn buik voelde ik zachtjes twee voetjes trappelen.
 

Een boek aan de rand van het pierenbadje

De volgende ochtend vonden mijn dochter en de zonen van de pastelman, die Jaap bleek te heten, elkaar bij het zwembad, nog voordat ik mijn handdoek kon neerleggen. Mijn man was na het ontbijt teruggegaan naar ons huisje; ik zou op onze dochter letten. Ik verheugde me op een boek aan de rand van het pierenbadje, maar voordat ik een letter kon lezen legde Jaap ongevraagd een handdoek op het bedje naast me. “Ben je ook de sjaak?” lachte hij, en wees op onze spetterende kinderen in het water. “Zo komen we natuurlijk nooit aan een boek toe.” Met een dramatisch gebaar gooide hij zijn roman – die bovenaan mijn lijstje van must­reads stond – aan de kant en sprong op. “Ik haal drankjes: zin in spa met munt? De rum zal ik voor jou maar achterwege laten.”

Alles in zijn gedrag wees op een gladde versierder, maar gek genoeg voelde het al snel niet meer zo. De vanzelfsprekendheid waarmee hij me benaderde, voelde vertrouwd en betrokken. Warm. In de twaalf uur dat ik hem kende, voelde ik me meer gezien door hem dan door mijn eigen man in tien jaar.
 

Onafscheidelijk

De rest van de tien dagen in ons ommuurde zomerparadijs waren onze gezinnen onafscheidelijk. De kinderen weken niet van elkaars zijde, Jaap en ik raakten niet uitgepraat. We hadden dezelfde humor, hielden van dezelfde boeken en muziek, hetzelfde eten en dezelfde sporten. Mijn man trok op zijn beurt naar de vrouw van Jaap, ze was net zo dol op luxe en luieren als hij. Terwijl zij de ene na de andere cocktail verslonden op een loungebed bij de bar, speelden Jaap en ik met de kinderen in het zwembad. We hadden de vakantie van ons leven.

Het was alsof we elkaar al honderd jaar kenden, zo vanzelfsprekend als we naar elkaar toetrokken. De ene na de andere zonovergoten vakantiedag volgde. We gingen met zijn allen zeilen, huurden een auto om het eiland te verkennen, dronken tot laat in de avond cocktails op het strand terwijl de kinderen onder badhanddoeken rozig in slaap vielen. Ik had me in geen tijden zo vrij en ontspannen gevoeld.

 

'Het lijkt bijna een soort verliefdheid'

De dag dat onze bus terug naar het vliegveld vertrok, kon ik mijn tranen niet bedwingen. Jaap en zijn gezin hadden vier dagen meer geboekt, en zwaaiden ons uit bij de poort van het resort. “Idioot dat ik zo moet huilen”, lachte ik tegen mijn man. “Die stomme zwangerschapshormonen.” Het huilen stopte niet. Die dag van vertrek niet, en de daarop volgende dagen ook niet. Ik wilde terug naar Jaap en zijn vrouw. Ik miste het optrekken met z’n vieren, onze kinderen die met elkaar speelden. Mijn man had hetzelfde.

“Gek hè,” zei hij, “het lijkt bijna een soort verliefdheid. Zoals je dat wel vaker hebt als je een nieuwe vriendschap opdoet en je afvraagt hoe je het in godsnaam ooit zonder die persoon in je leven hebt gedaan.” Het gevoel was wederzijds, en toen iedereen weer thuis was, spraken we zo snel mogelijk af voor een etentje. Die avond verliep even heerlijk als onze vakantie. We woonden maar dertig kilometer bij elkaar vandaan en brachten binnen de kortste keren bijna de helft van de weekends met elkaar door: zodra we bij elkaar vertrokken, verheugde ik me alweer op de volgende afspraak.
 

Het verliefde meisje bestond niet meer

Onze tweede dochter werd geboren en onze levens kabbelden voort. Wij planden de zomer daarop een verre reis, Jaap en zijn vrouw hadden afgesproken op vakantie te gaan met oude vrienden. Mijn huwelijk vertoonde wel wat barstjes. Ik had alle tijd om daarover na te denken nu ik mijn ouderschapsverlof aan het zwangerschapsverlof had vastgeplakt. Langzaam daagde het besef dat het meisje dat ooit verliefd werd op de man met wie ze nu kinderen had, al tijden niet meer bestond.

Als onzekere student snakte ik naar iemand die voor me zorgde; hij wilde een vriendin die zich naar hem vormde. Een perfecte match in die tijd, maar nu was ik een volwassen vrouw met kinderen en een carrière. Mijn man had op zijn beurt moeite met een vrouw die hem in praktisch opzicht niet meer nodig had, en begreep niks van mijn drang naar zelfontplooiing. Ik wilde praten, hij deinsde terug. Hij bleek geheimen te hebben en we gingen in relatietherapie. Daar realiseerde ik me tijdens elke sessie duidelijker dat ons huwelijk geen kans van slagen had; zelfs de psycholoog beaamde het.

Jaaps huwelijk liep ondertussen ook niet op rolletjes. De ruzies tussen hem en zijn vrouw escaleerden zo dat hun zoontjes compleet overstuur raakten. Naïef planden we toch een vakantie met z’n allen. Onze verre reis was me zwaar gevallen met een kleine baby, hun vakantie met die vrienden was ook geen groot succes geweest.
 

Lees ook
'Hij wilde partnerruil op onze vakantie' >

 

Scheiding

We boekten een vakantievilla in Kroatië. En daar ging het helemaal mis. We waren er nog geen twee uur toen Jaaps vrouw met piepende banden wegscheurde. De rest van de avond kwam ze niet meer terug. De spanning was om te snijden. In bijzijn van de kinderen konden we de sfeer nog luchtig houden. Zij speelden in het zwembad, wij lazen boeken en borrelden. Mijn man liep het gros van de tijd chagrijnig rond – dat deed-­ie al sinds onze jongste was geboren. Ik kon geen contact met hem krijgen. Als hij ’s avonds naar bed ging, bleef ik met Jaap bomen over liefde, relaties en werk. Zijn vrouw verdween elke avond als de kinderen in bed lagen naar een nabijgelegen stadje.

Die vakantie zette Jaap een punt achter zijn huwelijk. En vielen bij mij de schellen van de ogen: ik was verliefd op Jaap. Toch wilde ik mijn huwelijk redden. Een verliefdheid kan iedereen overkomen, het zou vast weer overgaan, dacht ik. In de laatste sessies relatietherapie die mijn man en ik volgden na die vakantie, bleek echter hoe groot de kloof tussen ons was. Uiteindelijk gingen we als vrienden uit elkaar, voor zover dat kan bij een scheiding. Hij bleef in ons huis wonen, ik vond een appartement in de buurt en bouwde een nieuw bestaan op met mijn kinderen.

De vriendschap met de vrouw van Jaap verwaterde, mijn ex en zij hielden wel contact. Jaap en ik spraken elkaar hooguit eens in de twee maanden. Hoezeer ik ook achter mijn scheiding stond, dat mijn huwelijk niet was gelukt maakte me intens verdrietig voor de kinderen. De etentjes met Jaap brachten me in verwarring: ik stikte van verliefdheid, terwijl ik ook nog met mijn scheiding worstelde. Jaap liet niets blijken van enig gevoel voor mij. Ik besloot dat ik hem moest vergeten. Dat was misschien nog wel moeilijker dan mijn scheiding.
 

Ruimte voor een nieuwe liefde

Ik was een jaar bij mijn man weg toen Jaap belde. We spraken af in een weekend dat we allebei de kinderen niet hadden. Het werd een picknick, in onze rugzak een fles wijn en lekkere hapjes. Eindelijk durfde Jaap zijn gevoelens uit te spreken. Hij was al verliefd op me sinds die allereerste ontmoeting op het Griekse vliegveld, vertelde hij. Dat was drie jaar geleden, inmiddels boden onze levens ruimte voor een nieuwe liefde. Hij wilde weten of hij een kans bij me maakte. Ik kon niet geloven wat ik hoorde. Toen we begonnen te zoenen, veranderde mijn wereld. Die nacht ben ik bij hem blijven slapen.

We zijn nu drie jaar samen en intens gelukkig. Dat de kinderen al dikke vrienden waren heeft het makkelijk gemaakt. Zijn ex is na de zoveelste relatiepoging weer single. Mijn man bleek tijdens ons huwelijk al een verhouding te hebben met de vrouw bij wie hij nu woont. Beide exen hebben geen moment moeilijk gedaan over Jaap en mij. Voorlopig blijf ik in mijn appartement wonen. Ik wil het mijn dochters niet aandoen van school te wisselen. Het is goed zo. Onze tijd komt nog wel.”
 

Dit verhaal staat in het Kek Mama Zomerboek 2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Anna's scheiding

Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (36) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (41). Vanuit het nieuwe huis dat ze sindsdien bewoont met zonen Oscar (4) en Merlijn (9), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.

Het is zaterdagochtend, als ik me onder de dekens omdraai naar Ben-de-vakantievader. Ik voel me fantastisch: alsof ik zestien ben, jarig en een beetje aangeschoten tegelijk. Ik kan me niet heugen dat ik zó verliefd ben geweest. Zelfs niet op Tim, realiseer ik me met enige schaamte. We houden de kinderen er voorlopig buiten, hebben Ben en ik besloten; Oscar en Merlijn hebben al genoeg vrouwen langs zien komen bij Tim, en Bens scheiding is nog vers. Eerst zien hoe leuk wíj elkaar blijven vinden, voordat we het aan de grote klok hangen.

Tim is als een blad aan de boom omgeslagen na onze confrontatie in het restaurant waarbij hij ongepland ook Ben ontmoette, een paar weken geleden, en brengt zijn weekends met de kinderen nu al voor de derde keer op rij zonder enige discussie met ze door. Zou het dan eindelijk zover zijn, dat rustiger vaarwater? Hebben we onze draai als exen en gezamenlijke ouders van Oscar en Merlijn gevonden? Met vlinders in mijn buik geef ik Ben een kus. Ik hóóp het zo, denk ik; deze ruimte voor nieuwe liefde wil ik niet meer kwijt – net als die liefde zelf, trouwens.

 

Lees ook:
‘Twee tafeltjes verderop zit Tim met zijn nieuwste scharrel’ >

 

Champagne op bed

“Hé schone slaapster”, zegt Ben. “Niet bewegen: ik ben zo terug.” Terwijl ik hem hoor rommelen in de keuken, gooi ik snel wat foundation op mijn gezicht, borstel mijn haar en neem een slok mondwater. Alsof ik nooit het bed verlaten heb, wacht ik hem op in een pose die het babyrolletje op mijn buik handig verdoezelt.

“Schuif eens op.” Met een grijns van oor tot oor staat Ben in de deuropening van zijn slaapkamer. Zijn dienblad moet niet te tillen zijn: met de verzameling champagne, koffie en vers fruit die hij heeft meegezeuld, kun je een complete familie voeden.

Een man die me in de watten legt – hij bestáát dus, denk ik, en woel door zijn warrige krullen. We kletsen en zoenen en lachen en eten, en twee uur later liggen we er nog steeds. We raken niet uitgepraat en doorlopen alle emoties samen, van onbedaarlijk de slappe lach tot tranen om gebeurtenissen uit onze verledens – en alles daartussenin. Met deze man kan ik trouwen, denk ik, en schrik van mijn eigen gedachte. “Jemig”, zegt Ben op hetzelfde moment, “als we allebei niet al in krankzinnige scheidingen lagen, zou ik morgen met je trouwen.” Uit pure schok schieten we opnieuw in de lach.

 

Samengesteld gezin

“Over een paar weken erger je je aan alles wat je nu zo leuk vindt”, knipoog ik, “en klopt het leven weer.”
“Onmogelijk”, zegt Ben. “Over een paar weken weten de kinderen over ons en hoeven we elkaar echt bijna geen dag meer te missen.”

Ik kan het niet geloven, maar ik zou niet anders willen, realiseer ik me. Twee jaar na dato ben ik er echt overheen, mijn scheiding. Al vrees ik dat dat rustige vaarwater er met deze allesoverheersende verliefdheid én misschien wel een samengesteld gezin in het verschiet, voorlopig nog niet in zit.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

hij op de Playstation zij op de iPad
Beeld: Unsplash

Hij stort zich avond aan avond in een bloederige strijd op de Playstation, zij zit uren op social media. “Zullen we vrijen, zei ik, maar hij wilde eerst de game afmaken.”

Toen Sandra (35) en Björn (34) gingen samenwonen, was er slechts één ding dat hen zorgen baarde.

Niet de financiën, niet de taakverdeling in het huishouden of een toekomstige kinderwens. Het was de PlayStation. Of liever gezegd: de PlayStation met bijbehorend onooglijk meubel, en dito accessoires zoals koptelefoons, acculaders en controllers. Het ding moest in de woonkamer, vond Björn. Maar Sandra wilde geen tv als gloeilamp, met een man die daar als een zombie avond aan avond aan zat vastgeplakt. Björn opperde een hoekje in de werkkamer, maar dat zag Sandra niet zitten, zich bewust van het risico haar kersverse liefde dan echt nooit meer te zien.

Dus richtten ze een aparte hoek in de woonkamer in, nu die nog beschikbaar was zolang er geen kinderen waren. Inmiddels zijn ze een zoon (5) en een dochter (2) rijker, die op de plek waar hun speelgoedhoek al jaren zou moeten staan dagelijks met hun vader meekijken naar Call of Duty Black Ops, World of Warcraft en andere moordlustige spellen.

Sandra en Björn hebben er de nodige robbertjes om gevochten. Omdat Sandra het doodongezellig vindt, zo’n kerel die liever naar zijn speelgoed kijkt dan naar zijn vrouw. Maar vooral omdat ze wat zich afspeelt op dat scherm totaal ongeschikt vindt voor de kinderen. “Bovendien: als ze nu al leren dat gamen blijkbaar de gebruikelijke vrijetijdsbesteding is, hoe krijg ik ze dan in hemelsnaam nog naar buiten als ze ouder zijn?”
 

Uren zoet

Voor Minthe en Erwin is het al te laat. Hun zonen van tien en twaalf zijn juist de aanstichters van de beginnende gameverslaving van hun vader, sinds zij Fortnite introduceerden in het huishouden.

Tenminste, dat beweert Erwin zelf. “Niet dat­ie daarvoor onbekend was in de gamingwereld, dus de kinderen zijn hooguit een slecht excuus”, zegt Minthe. “De reden dat onze zonen drie jaar geleden al koningen waren van Minecraft, komt puur en alleen doordat mijn man het ze heeft geleerd. Ik vergeet nooit meer hoe ik Erwin voor het eerst zag op de LAN­party van een vriend, waar alle mannen hun complete pc’s meesleepten voor urenlang Dune en Quake, terwijl de vrouwen zich in de tuin of keuken wanhopig laafden aan de zoveelste fles prosecco.” Beetje jammer dat ze nu niet alleen haar man, maar ook haar kinderen kwijt is aan de virtuele wereld, terwijl zij eenzaam aan de keukentafel zit met – jawel – haar iPad en Facebook.

Ze moet niet zo zeuren, vindt Erwin op zijn beurt, want het is 2018 en de boomhutten die hij vroeger bouwde met zijn vriendjes bouwt de huidige generatie kinderen nu eenmaal op het Xbox­-scherm. “Met behulp van pick axes, obsedians en mobs, dus ze leren er ook nog eens vloeiend Engels door.” Erwin trouwens ook.

Minthe: “Sinds hij online Fortnite speelt met een paar Engelsen en Zuid-Afrikanen, spreekt­-ie een onvervalste mengeling van Cockney en Afrikaans – wat ík weer wisselend hilarisch én aantrekkelijk vind. Zo slecht is het dus ook weer niet voor onze relatie.”
 

Gameverslaving en likes verzamelen

Gelukkig zijn er niet zoveel gameverslaafden: volgens cijfers van Jellinek – een van de grootste instellingen voor verslavingszorg – zijn er in Nederland naar schatting een miljoen mensen die gamen (96 procent mannen), van wie 2 procent verslaafd is. Het gaat om twintigduizend mensen, van gemiddeld twintig jaar. Niet wat je noemt de gemiddelde huisvader.

Zijn vrouw is geen haar beter volgens Erwin. “Sta ik ’s ochtends in mijn boxershort in de badkamer om mijn zonen onder de douche te dirigeren, heeft zij het alweer vastgelegd op Facebook. Met de naaktfoto’s die van mij circuleren op internet, had ik bij Playgirl een halve Hugh Hefner­mansion bij elkaar kunnen verdienen.”

Hij vraagt zich weleens af of ze nog wel weet hoe hij eruitziet door haar ogen in plaats van via de live­focusfunctie op haar smartphone. “Ons hele leven legt ze vast in posts en Instastories. Al haar vijfhonderd volgers registreren en liken dat, maar zelf krijgt ze van dat hele leven volgens mij amper wat mee.”

Eén voordeel: hun kinderen zijn volleerde modellen. “Waar ik vrienden met kerst, verjaardagen of andere officiële gelegenheden zich in het zweet zie werken om de kinderen een beetje normaal op de gevoelige plaat te krijgen, springen de mijne bij ‘Jongens, foto!’ direct in de houding. En na al die training staan ze er doorgaans nog op als ware modellen ook. Toch geinig voor later.”
 

Lees ook
'Zet dat spel eens uit' >

 

#allestaggen

Mark (34) ziet van de foto’s die zijn vrouw op Facebook deelt allang de lol niet meer in, sinds op zijn werk het social-mediagedrag van zijn vrouw Brigitte (32) voer is voor grappen en grollen bij het koffieapparaat.

“‘Zo, Nutella­man,’ lachen ze dan, ‘was de film weer een #parel en je zondag #alleenmaarliefde met je #happyfamily?’ In het begin vond ik het nog lief, hoe mijn vrouw me overal in tagt. Maar ze communiceert nogal in superlatieven en clichés, en dat begint buitenstaanders op de lachspieren te werken en bij mij op de irritatie. Zijn we naar het strand geweest, heb ik weer een #loveofmylife over mijn roodverbrande hoofd staan. Na een avondje uit eten: #sosohappy #forever. Zelfs een avond op de bank moet vastgelegd worden met een #chillenmetdeliefste #blessed. Kom ik ’s maandags op kantoor, krijg ik meteen om de oren dat ik niet in de kroeg zat, maar kansloos onder de plak.”

Inmiddels vraagt Brigitte haar man om toestemming voordat ze hem vermeldt op social media, maar ook dát is weer voer voor hilariteit. “Gieren mijn collega’s van de lach: ‘Heb je haar eindelijk de mond gesnoerd of is haar telefoon gewoon kapot?’”
 

Vreemdgaan en jaloezie

De kans op vreemdgaan en jaloezie zou volgens onderzoek bevorderd worden door social media­-spanningen in relaties. Er zíjn relaties die sneuvelen. Door irritaties als bij Mark, bijvoorbeeld. Of omdat het argwaan kan kweken als de collega van je partner al zijn posts liket. Toch toont onderzoek na onderzoek óók aan dat hoe iemand zich gedraagt in de offline wereld min of meer maatgevend is voor zijn of haar online gedrag. In het dagelijks leven geen vreemdganger, dan in de digitale wereld waarschijnlijk ook niet.

Over één ding zijn relatie-­experts het hoe dan ook eens. Of het nou gaat om gamen of social media-­gebruik: genoeg aandacht voor elkaar, samen leuke dingen doen en niet te veel bezig zijn met andere, potentiële partners zijn een aardige basis om het samen fijn te houden.
 

'Eerst mijn potje afmaken'

Met die aandacht voor elkaar liep het bij Claudia (36) een paar jaar geleden allesbehalve lekker, door het gamegedrag van man Michel (36).

“Ik zag hem nauwelijks meer. In een gezin met kleuters kom je al weinig aan elkaar toe, maar als we dan eindelijk eens een schaars moment samen hadden, ging hij zitten gamen. Werd­-ie zo lekker ontspannen van. ‘Nou,’ zei ik, ‘dan kunnen we beter gaan vrijen.’ Maar hij moest eerst nog even het potje afmaken.”

Nu hanteren ze de regel dat Michel alleen gamet als Claudia niet thuis is óf niet langer dan een uurtje. “Die momenten telt hij echt af. Ben ik eens een avond op pad of tot laat aan het werk geweest, zie ik wanneer ik de straat in rijd het licht van de game­tv in de speelkamer al door de gordijnen schijnen. Boys will be boys. En dat mag natuurlijk best: hij zeurt op zijn beurt niet over mijn dagjes shoppen.”
 

'Eerst Facebook checken'

Nog voor ik mijn man had gekust greep ik al naar mijn telefoon, vertelt Kirsten (35).

“’s Ochtends in bed las ik soms eerst zo lang bij op social media, dat ik te laat opstond om op tijd de broodtrommels voor de kinderen klaar te hebben.” Kirsten en haar man Sahar (37) hebben paal en perk gesteld aan het gameconsole­ en social media­gebruik in huis, sinds hun zoon (10) en dochter (8) niet meer achter hun schermen vandaan te branden waren. “Hoe kun je je kinderen tot de orde roepen als je zelf nog slechter gedrag vertoont?” zegt Kirsten.

Sahar was ook nogal vergroeid met zijn telefoon. “Maar die speelde óók nog bijna elke avond een potje Battle Royale met onze oudste. Die vervolgens natuurlijk stuiterend van de adrenaline in bed naar zijn plafond lag te staren, terwijl zijn vader nog even een laatste ronde deed.”

Sinds kort maken ze meer tijd voor elkaar. “De controllers en telefoons gaan rond etenstijd achter slot en grendel en komen er niet meer achter vandaan tot de volgende ochtend. En we missen ze niet, geen van ons. We maken wel uitzonderingen. Als de kinderen eens een lange dag hebben gehad op school of de regen met bakken uit de hemel komt, bijvoorbeeld. Natuurlijk vind ik het dan goed dat ze even in Snapchat en Fortnite duiken. Op zulke momenten doe ik ook niks liever dan even bijlezen op Facebook en Insta, terwijl mijn man via digitale tv de nabeschouwingen kijkt van voetbal.”
 

'We moeten er niet zo'n punt van maken'

Orlando (30) snapt het niet zo, de problemen die mensen hebben met games en social media. “Of we nou samen netflixen of naast elkaar op onze eigen schermen bezig zijn, zolang we nog investeren in avonden uit samen en gezamenlijk voor onze tweeling van vier zorgen, voelt geen van ons zich verwaarloosd – we spreken elkaar hooguit een beetje weinig”, zegt hij. We moeten er niet zo’n punt van maken, vindt Orlando. “Het is geen 1950 meer. Vroeger lazen mannen ’s avonds de krant terwijl hun vrouwen de was en de rest van het huishouden deden, en spraken stellen elkaar ook niet.”
 

Werelden redden

Cornelie (32) woont sinds een jaar samen met haar vriend Casper (40) en noemt zich bij tijd en wijle ‘analoog single’.

Cornelie vindt dat games en social media wel degelijk voor problemen kunnen zorgen. “Casper ziet zijn zonen van zeven en negen uit een eerdere relatie om het weekend. Dan spelen ze Clash of Clans op de iPad, maar als ze daarna weer naar hun moeder gaan, kunnen ze de game niet voortzetten en vergaan er blijkbaar levens en werelden.

Dus zit Casper hele avonden op de twee tablets van zijn kinderen, hun werelden te redden. Mijn eigen jongens zijn pas drie en vijf, maar als dit hun voorbeeld is, kan ik ze straks aanmelden bij de gameverslavingskliniek. Niet dat ik echt bang ben dat het zover komt. Tegen de tijd dat ik het echt niet meer trek, vrees ik dat die tablets opeens op mysterieuze wijze verdwijnen.”
 

'Die games schijnen goed te zijn voor je ruimtelijk inzicht'

Ondertussen heeft Sandra overigens haar mening over hoe schadelijk de gewelddadige games van hun vader voor de kinderen zijn bijgesteld. “Ik heb weleens gelezen dat die schietgames weliswaar bloederig zijn, maar ook goed voor de snelheid van het denken. En voor de natuurlijke reflexen, je reactievermogen, probleemoplossend vermogen, ruimtelijk inzicht, geheugen én het vermogen om te multitasken. Nou, als het aankomt op het laatste mogen die mannen dus nog wel even door met gamen. Voor je het weet zijn de kinderen toch al te oud voor een speelhoek.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >