mama ging vreemd op vakantie
Beeld: Unsplash

Door de hitte bevangen, omdat ze doodongelukkig waren in hun relatie, of gewoon omdat het ze overkwam. Een slippertje op het strand: deze zomer vertellen moeders over die ene, verboden vakantieliefde.

Marleen (34) zat in haar Toscaanse vakantievilla plotseling te zoenen met één van haar beste vrienden.

“Het was de alcohol, zeiden we achteraf. Een beetje ballorigheid; de hele vakantie maakte iedereen al seksuele toespelingen naar elkaar. Feit is dat nu, twee jaar later, de spanning tussen Ralph en mij nog steeds onstuitbaar is.

We waren op vakantie met twee bevriende gezinnen. Mijn man, onze zonen van toen vier en zes en ik vertrokken twee dagen eerder dan de rest. We maakten het huis alvast gezellig; hingen buiten lampionnen op, vulden de koelkast met hapjes en liters wijn en genoten van twee dagen totale privacy met z’n viertjes. Er was geen vuiltje aan de lucht: de kinderen speelden de hele dag in het zwembad en man en ik vreeën na zonsondergang aan de waterkant.

 

Hand op mijn heup

Ralph en zijn gezin waren nog geen halfuur gearriveerd, toen hij iets te dicht tegen me aan bij het aanrecht kan staan. Hij sloeg zijn arm laag rond mijn middel, en legde zijn hand op mijn heup. “Wat heb je alles tóp geregeld, Mar”, zei hij. Zijn hand voelde alsof hij mijn hele lichaam omvatte: ik werd overvallen door pure lust. Ik schrok ervan; ik kende Ralph al jaren en was ook bevriend met zijn vrouw. Bovendien: ik zou het niet in mijn hoofd halen iets met een ander te beginnen; mijn man en ik waren dolgelukkig.

Ralph voelde dezelfde spanning. We hielden ons gedeisd binnen de groep. Kookten om de beurt in tweetallen en dineerden eindeloos. Hele dagen brachten we door met eten en drinken aan de lange, houten tafel in de tuin, terwijl de kinderen in het zwembad lagen. One big, happy family: Toscaanser kon niet. Een droomvakantie.

 

Oogcontact

Maar met de dagen groeide de spanning. Een korte aanraking wanneer we elkaar passeerden in huis. Wanneer ik mijn kinderen in bed legde, volgende hij heel toevallig met de zijne. Eén seconde oogcontact, en ik stond tien minuten bij te komen in de keuken. Ik lag er wakker van.

We waren een avond flink doorgezakt, toen Ralph, mijn man en ik als laatsten achterbleven aan de rand van het zwembad. We kletsten en lachten en uiteindelijk taaide ook mijn man af. ‘Ik zie je zo schat’, zei hij, ik doe morgen de kinderen wel’.

Mijn hart bonsde in mijn keel. Ralph en ik zwegen misschien twee minuten, maar het voelde als een halfuur, toen hij vroeg: ‘Wat is dit, Mar?’ Voordat ik iets kon uitbrengen, kuste hij me. Of ik hem – daar kibbelen we nog steeds over. Even maakte ik me los. Dit mócht helemaal niet. En wat als iemand naar buiten zou komen? Maar het gevoel was te sterk. Het zoenen werd heviger, en na een minuut of tien wist ik me toch van hem af te duwen. Ik wilde niks liever dan met hem vrijen, maar kon het niet. Niet naar mijn man en kinderen, niet naar zijn vrouw.
 

Lees ook:
‘Ik wilde gewoon aandacht' >

 

Stoeien in het zwembad

De spanning bleef onverminderd hangen, maar we handelden er niet naar. Eenmaal thuis biechtte ik het wel op aan mijn man. ‘Wat is er tussen jou en Ralph?’, vroeg hij me op een avond op de vrouw af. Ik vertelde over de kus, maar ook dat het geen liefde was en dat er verder niks was gebeurd. We besloten het er ook met z’n vieren over te hebben, en gelukkig reageerde ook de vrouw van Ralph laconiek. ‘Kan een keer gebeuren’, was het eindoordeel; we zochten allemáál de hele vakantie al de grens op van wat toelaatbaar was. Stoeipartijtjes in het zwembad, seksueel getinte grappen; we deden er allemaal aan mee.

De kus zit onze vriendschap én mijn huwelijk niet in de weg. Ondanks de spanning tussen Ralph en mij is er geen gevaar: het is geen verliefdheid en we respecteren elkaars gezinslevens. Toch gaan Ralph en zijn vrouw sindsdien wel weer alleen met het gezin op vakantie, en wij ook. Je moet de kat niet op het spek binden.”

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

scheiden of blijven

Je hebt het eindeloos geprobeerd. Alle voors en tegens afgewogen, tientallen keren gepraat met elkaar, en misschien zelfs wel relatietherapie gevolgd. Als de onrust en onvrede in je relatie aanhouden, wat doe je dan? Scheiden of blijven?

Aya (36) is tien jaar na de ongeplande zwangerschap van haar zoon (9), nog steeds samen met zijn vader Björn (41) - al voelt ze zich single. "Een relatie, ik vind het een zwaar overschat fenomeen. Natuurlijk bestaan ze, stellen die jarenlang dolgelukkig zijn samen, zich zielsverwant voelen en geen leven kunnen bedenken zonder elkaar. Mijn ouders zijn zo'n stel, Björn en ik niet.

Het was een simpele verkering. We waren halverwege de twintig, konden leuk stappen samen, en hadden lol zolang we zware onderwerpen uit de weg gingen. Eigenlijk meer een vriendschap, maar dan met fysieke aantrekkingskracht. Het was nooit de bedoeling dat ik zwanger zou raken. Dat de pil niet zou werken, bij de antibioticakuur die ik slikte, hadden mijn huisarts en apotheker me niet verteld. Dus was ik al bijna tien weken onderweg, toen ik bedacht dat mijn menstruatie wel erg lang op zich liet wachten.

 

Droombeeld

Ik was zesentwintig. Wist dat ik ooit dolgraag kinderen wilde en bij voorkeur met de liefde van mijn leven. Maar wat was dat eigenlijk, de liefde van je leven? Vriendinnen om me heen klooiden ook maar wat aan. Kregen eveneens kinderen met mannen van wie ze zich soms afvroegen of dit het nou was, een liefdevolle relatie. Wijn drinkend en lachend om de slapstick die ons leven heette, besloten we dat we waren opgegroeid in een farce, met een droombeeld van liefde dat helemaal niet bestaat.

Björn nam verantwoordelijkheid als vader. Betaalde de hele babyuitzet, en toen ik - een maand nadat we waren gaan samenwonen - zes weken te vroeg beviel van onze zoon, was hij niet weg te slaan uit het ziekenhuis. Nog steeds staat hij altijd klaar voor zijn zoon. Is drie keer per week met hem op het voetbalveld te vinden, neemt hem op zondag mee naar het zwembad, de dierentuin of een wedstrijd van hun favoriete voetbalclub, en stoeit met hem voordat ik hem in bed leg. Een droomvader. Maar Björn en ik, wij hebben niks. Niets meer dan vriendschap en een geoliede gezins-BV, tenminste.

 

Onbereikbare liefde

Ik had er geen last van - want wat wil je meer dan een lekker lopende thuissituatie en een beetje gezelligheid? Tot ik twee jaar geleden halsoverkop verliefd werd op een getrouwde man. Met hem kon ik praten op een niveau dat ik met Björn nooit bereikt had. Het leek alsof hij een mannelijke kopie van me was; in alles voelde ik me zo enorm begrepen. Opeens snapte ik waar iedereen altijd over praatte. Wat mijn ouders al die jaren bij elkaar hield. Dít was dus liefde. Maar hij was onbereikbaar.

Na twee maanden zette ik een punt achter mijn verhouding. Ik besloot Björn niets te vertellen, want het veranderde niets aan onze situatie. We zouden samen blijven, en doorgaan in een relatie die hij als ultiem beschouwt, maar voor mij een vriendschap is met af en toe een keertje seks.

 

Dan maar met vriendinnen

Gesprekken op gevoelsniveau, theaterbezoeken, huilen om wat me echt beweegt; ik deel het met vriendinnen. Zoals zoveel mensen met relaties dat doen, denk ik. Björn verlaten omdat ik weet dat er meer bestaat dan dit, heeft geen zin zolang ik dat 'meer' niet heb gevonden bij een ander. Je stopt ook niet met het eten van boterhammen, omdat je weet dat er ook kaviaar bestaat. Zolang de kaviaar geen optie is, verhonger ik liever niet. Bovendien is het feit dat mijn zoon opgroeit in een verder harmonieuze gezinssituatie, me meer waard dan mijn liefdesleven - zeker omdat het maar de vraag is of ik die liefde ooit nog zal vinden.

 

Lees ook:
‘Mijn familie ziet me aankomen: scheiden is een schande’

 

‘Typisch vrouwen’

Voor Björn is mijn onvrede gewoon 'typisch vrouwelijk' - zoals hij elk gesprek afdoet dat ik hierover probeer aan te gaan. Er zit gewoon echt niet meer in dan dit, maar híj is in elk geval gelukkig.

Björn is een gezellige vriend en een fantastische vader. Ik leid dus eigenlijk een celibatair single leven met een huisgenoot die ook nog eens de helft van de zorg voor mijn zoon uit handen neemt, en al mijn kosten met me deelt. Misschien niet helemaal eerlijk, omdat ik waarschijnlijk weg ben zodra ik die liefde wél nog een keer tegenkom. Of mijn minnaar van twee jaar geleden alsnog besluit te scheiden. Tot die tijd tel ik mijn zegeningen: het gros van de vrouwen om me heen leeft met een man met wie ze niet echt gelukkig zijn én die niet meedraait in het gezin. Mocht Björn zijn zorgtaken van de ene op de andere dag ook neerleggen, dan ben ik natuurlijk zo vertrokken."

 

Scheiden of blijven? Lees hier de tips van psycholoog Sandra van Scheijndel.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

verschillend maar gelukkig Anouk Jan-Pieter
Beeld: Unsplash

Het klopt van geen kant en toch werkt het: mensen die niets gemeen hebben, maar al jaren een prima relatie hebben. “Als we er echt niet uitkomen, ga ik hem zoenen.”

Anouk (44) is al vijftien jaar samen met Jan-Pieter (45), terwijl ze uit twee totaal verschillende milieus komen.

Anouk: “Ik ben de trotse dochter van een bijstandsmoeder. Mijn jeugd kenmerkt zich door soberheid en duurzaamheid. Mijn zus en ik kregen twee keer per jaar nieuwe schoenen van de Bata of Bristol en daar moesten we het mee doen. Dan leer je vanzelf dat je zuinig moet zijn op je spullen. Ook geld voor uitstapjes, vakanties of tussendoorcadeaus was er niet, maar dat heb ik ook niet echt gemist. Ik kijk terug op een fijne kindertijd, heb dankzij bijbaantjes kunnen studeren en nooit één cent rood gestaan.”
 

Weelde

Hoe anders is dat bij Jan-Pieter. Hij komt uit een ondernemersgezin. Op zijn achttiende kreeg hij zijn eerste auto van zijn ouders: een nieuwe Ford Escort. Hij hopte van de ene in de andere studie en bouwde een studieschuld op van veertigduizend gulden. “Daar heeft JP geen nacht wakker om gelegen. Dat lost zich vanzelf wel op, dacht hij.

Met hetzelfde gemak wil hij onze kinderen Léon (13) en dochter Tess (11) opvoeden. We werken allebei, JP koopt alles wat los en vast zit en wil de kinderen laten delen in de weelde. Ze hoeven maar te kikken of ze hebben Air Max Nikes en de allernieuwste iPhone. Ze hebben meer Lego dan Bart Smit, plus een Playstation, Wii en Xbox. Compleet van de gekke, maar ik kan JP niet afremmen. Het is drie tegen één. ‘Mama moet niet zo flauw doen’, en: ‘In de klas heeft níemand een afgedankte telefoon’, hoor ik dan.
 

Lees ook
Handige tips als jij en je partner verschillend denken over de opvoeding >

 

De weg van de minste weerstand

Volgens mij is het een uitspraak van Dr. Phil: ‘Do you want to be happy or do you want to be right?’ In mijn geval: het liefst allebei, maar dat gaat in mijn relatie niet samen. Daarom kies ik vaak de weg van de minste weerstand en hou mijn mond, ook al weet ik zeker dat ik gelijk heb. Door Léon en Tess ook af en toe mee te nemen naar de kringloopwinkel en te vertellen over het nut van sparen, hoop ik ze toch nog een beetje de waarde van geld mee te geven.”

 

Dit verhaal is onderdeel van een interviewserie in het Kek Mama Liefdesboek 2018 en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >