opvoeden na scheiding
Beeld: Pixabay

Sophie weet er alles van: met je ex één lijn trekken in de opvoeding is een drama want hij vindt dit en jij vindt dat. “Bestaat er ook een stoomcursus loslaten?”

Zijn armen bungelen naast zijn slungelige lichaam, zijn hoofd is gebogen. Het is maandagochtend en mijn elfjarige zoon moet naar school. Hij staat in de tuin en over zijn prepuberwangen biggelen dikke tranen. “Ik ga niet”, zegt hij. “Wel naar school hoor, maar daarna niet naar papa.” Zijn broertje van negen zucht diep. “Ik ga wel in mijn eentje”, zegt hij met een trillip. “Ik vind het niet leuk, maar anders vind ik het zielig voor papa.”
 

De opvoeding na de scheiding

Het is drie jaar na de scheiding en nog steeds is het hartbrekend. Niet de scheiding zelf – die is sinds kort helemaal afgerond. De opvoeding van de kinderen is een ander verhaal. Ex is nogal van de duidelijkheid: hij bepaalt de regels en de kinderen dienen die klakkeloos te volgen. Hij duldt geen tegenspraak. Ik ben meer van het overleg. We hebben wel afspraken.

Gamen is prima, maar pas als je huiswerk af is, eerlijk zijn, vertellen waar je bent, netjes dankjewel zeggen, en meer van die vanzelfsprekendheden. Hoe meer je je kinderen loslaat, hoe dichterbij ze blijven, is mijn opvoedadagium. Waarbij ik loslaten uiteraard niet verwar met verwaarlozen: ik controleer het liefst tien minuten na hun vertrek of hun jassen wel aan de schoolkapstok hangen als ze alleen naar school fietsen.

Mijn zoons zijn heel gelukkig op de dagen dat ze bij hun vader zijn. Maar dat bij mama andere regels gelden dan bij papa, is lastig schakelen. Zeker voor de oudste, een bijna-puber die steeds vaker in opstand komt tegen de regels van zijn vader.
 

Regels

Eén van die regels: wat je bij papa krijgt, blijft bij papa. Zelfs al heb je het gekocht van je eigen zakgeld. Dus spaart mijn jongste zoon voor een tweede PlayStation-game, omdat hij er ook bij mij mee wil spelen. Het oxboard dat mijn oudste kreeg voor zijn verjaardag, verstoft in een kast bij zijn vader – hij woont nu eenmaal het grootste deel van de tijd bij mij. Zelfs hun fietsen dienen bij papa te blijven, waardoor bij mij noodgedwongen twee Marktplaats-exemplaren staan. De kleren die ze van papa krijgen: verboden aan te trekken wanneer ze naar mij verkassen. Enige versoepeling is onbespreekbaar.

In badjas neem ik plaats op de trampoline voor een goed gesprek. “Als je er bent is het vast hartstikke fijn”, zeg ik. “Dat is het uiteindelijk altijd, en je kunt me toch altijd appen?”
“Oké, ik ga”, zegt hij. “Maar als-ie maar niet denkt dat ik mijn laptop daar achterlaat; ik heb hem zelf gekregen en neem hem mooi mee terug naar óns huis.”

Wanneer zijn broertje tien minuten later met zijn zware logeerrugzak de deur uit wandelt, doe ik mijn stinkende best vrolijk te zwaaien. Loslaten, spreek ik mezelf inwendig toe, dat is het enige wat ik kan doen voor de jongens.
 

We blijven papa en mama

Zelf verloor ik als zesjarige mijn vader uit het oog toen mijn ouders scheidden. Daar heb ik één ding van geleerd: hoeveel fouten de andere ouder ook maakt in jouw ogen, je kinderen houden van jullie allebei. Mijn ex mag er opmerkelijke regels op nahouden; voor mijn kinderen blijft hij papa. Ze willen echt wel naar hem toe, ze willen alleen liever niet weg bij mij. En laten we wel wezen: ik maak in de ogen van mijn ex ongetwijfeld ook de nodige fouten.

“Zodra ze oud genoeg zijn, beslissen ze zelf wanneer ze bij wie zijn”, sust vriendin L. als ik haar bel. Ze is zelf gescheiden en heeft al wat oudere kinderen. “En uiteindelijk zijn ze prima in staat te zien wat goed is en wat niet. Laat los, blijf positief over hun vader; ze komen er wel doorheen. Die van mij zijn toch ook prima opgedroogd?”
 

Loslaten

Ik word steeds beter in dat loslaten. Het gemis wordt ook steeds minder op de dagen dat de jongens bij hun vader zijn. Maar sommige opvoedkwesties en -ergernissen blijven lastig. Dat ik ze in een nieuwe polo aflever bijvoorbeeld, en in een te klein T-shirtje terugkrijg.

Of dat ik restjes vruchtenhagel en roze koek terugvind in hun broodtrommels, terwijl ik mijn stinkende best doe ze een beetje verantwoord te eten te geven en het schoolprotocol fruit en snoeptomaten voorschrijft. Zijn de kinderen drie dagen bij papa geweest, kan ik eerst twee dagen achterstallig huiswerk met ze inlopen. Kinderfeestjes komen structureel voor mijn rekening, want de enige keer dat ik het aan hem overliet is de hele verjaardag nooit gevierd.

Tijdens de eerste zomervakantie met papa en zijn nieuwe vriendin leerden mijn kinderen duiken in een ondiep zwembad. En toen onze oudste besloot vegetariër te worden, moest-ie bij zijn vader verplicht meedoen met gourmetten.

Laat dan maar eens los; ik zoek er nog steeds een stoomcursus voor. Toch gaat het steeds beter. Omdat mijn kinderen zelfstandig worden, dat vooral, maar ook omdat het natuurlijk wel irritant is dat ze in versleten kleding thuiskomen en driekwart van de tijd niet met hun eigen speelgoed kunnen spelen, maar nou ook weer niet van levensbelang.
 

Lees ook
15 Opvoedkwesties die iedereen herkent na de scheiding >

 

Verschillen

Vriend W. zit in een stroef verlopende scheiding, en worstelt zo mogelijk nog harder met de opvoedstijl die zijn ex erop nahoudt. “Komen ze terug van een week bij hun moeder, zitten ze tollend van de slaap aan tafel.” Zijn achtjarige dochter mag bij haar moeder om half tien naar bed, tegelijk met haar twaalfjarige broer, met tot gevolg dat ze de eerste twee dagen bij papa niet te harden is.

“Mijn zoon mocht bij mama een half glas wijn drinken, vertelde hij. En hij heeft twee nachten bij het zusje van mama gelogeerd.” Ik frons mijn wenkbrauwen bij zijn verhalen en hoop dat nog niet de helft ervan waar is. “Me erover opwinden heeft geen zin, dat maakt de relatie met mijn ex er niet beter op.”

Ook vriendin H. is gestopt met discussiëren over de opvoeding. “Het zet geen zoden aan de dijk: na drie jaar gescheiden opvoeden zitten de kinderen nog steeds het hele weekend op de iPad als ze bij papa zijn. En hoewel ze de helft van de schoolvakanties bij hem zijn, zijn ze nog nooit met hem op vakantie geweest. Veel te lastig, vindt mijn ex. Wanneer ik met de kinderen ga kamperen, boekt hij twee weken in een Thais vakantieresort voor zichzelf. Zijn tijd met de kinderen besteedt-ie uit aan elektronica: niemand is zo’n Minecraft-pro als mijn zevenjarige zoon – met dank aan zijn vader.”

Vriendin S. wordt na jaren nog steeds woedend als haar jongste dochter weer eens onder de eczeem thuiskomt, terwijl haar ex dondersgoed weet dat ze allergisch is voor tomaten. “En ik hem maar keer op keer haar voedingsschema mailen; hij neemt de zorg totaal niet serieus.”
 

Nooit goed genoeg

Dat laatste verwijt lijkt een typische vrouwenkwaal, vindt vriend Q. “Ik kan op mijn kop gaan staan, het is toch nooit goed wat ik doe. Hoeveel schermtijd de kinderen van me krijgen, als we een keertje pizza bestellen, het biertje dat ik drink in hun bijzijn – mijn ex werpt het me allemaal voor mijn voeten. Terwijl je míj echt niet zal horen over het zoveelste vriendje dat ze voorstelt aan de kinderen, of het schoolgeld dat ze niet betaalt ondanks de torenhoge kinderalimentatie die ik elke maand mag afdragen.”

Hij heeft een punt, vindt vriendin S. “Op papier vind ik prima dat mijn kinderen net zoveel tijd met hun vader doorbrengen als met mij. We hebben samen voor ze gekozen, we zijn samen verantwoordelijk en ze houden van ons allebei evenveel. Toch vind ik het tegennatuurlijk dat ik sinds mijn scheiding de opvoeding deels uit handen moet geven.

Onze kinderen komen uit mijn lichaam, ik heb ze alle drie een halfjaar gevoed, ík ben degene die het ruikt als ze ziek worden. Natuurlijk kunnen vaders ook zorgen, maar moederinstinct valt niet te evenaren. Ik zie een gevaar al op tien kilometer afstand; mijn ex pas op het moment dat het bijna te laat is. Híj laat ze doorrennen tot ze oververmoeid zijn en klaagt vervolgens bij mij dat ze onhandelbaar zijn.

Bovendien is het onrustig, die voortdurende huizenwissels. Als ik het in mijn eentje voor het zeggen had, zouden mijn dochters volledig bij mij wonen en regelmatig op stap gaan met papa. Veel duidelijker. Al wil mijn ex omgekeerd waarschijnlijk precies hetzelfde.”
 

Mild en redelijk blijven

Mild en redelijk blijven is het credo, vindt vriendin L. “Want ook al is het af en toe even slikken, me opwinden over zaken waarop ik geen enkele invloed heb heeft geen zin. En mijn kinderen houden er heus niks aan over. Het is nu eenmaal de consequentie van scheiden. Dat ze op zijn dagen voor joker lopen, te veel gamen en niet zo gezond eten als ik zou willen, neem ik maar voor lief. Ik ben al blij dat ik niet de rest van mijn leven naast mijn ex op de bank hoef te zitten. Kwestie van mijn zegeningen tellen.”

 

Dit artikel staat in Kek Mama 06-2018.
 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

man hobby vissen
Beeld: Unsplash

Hij zal maar elke avond op de bank liggen. Of nooit iets doen in het huishouden. Nee, deze mannen zijn werkelijk voorbeeldige vaders en echtgenoten. Alleen: die blóódy hobby.

Vincent (35), de man van Anjani (32), besteedt de helft van het boodschappenbudget aan zijn zoutwateraquarium. Anjani: “Zijn ‘bakkie’, noemt ‘ie het. Nou, laat die verkleining maar achterwege: achter onze bank staat een tank van tweehonderdvijftig liter, die de woonkamer ’s avonds in TL verlicht. Onze kinderen, nu twee en vijf, vinden het geweldig. Ze hebben allebei hun eigen anemoonvis, die om de zoveel tijd het loodje legt. Niet dat zíj dat weten; mijn man vervangt ze stilletjes voor nieuwe. Van twintig euro per stuk. Een stukje biefstuk voor het hele gezin is goedkoper – en ondertussen bid ik keer op keer dat hij de kinderen voor blijft, als er ’s ochtend weer eens één ondersteboven aan het wateroppervlak drijft.

Ieder zijn hobby. Dus toen Vincent zeven jaar geleden bij me introk en zijn nano-aquarium mee zeulde, vond ik dat helemaal prima. Het zag er zelfs wel gezellig uit, zo’n wit designaquarium op het dressoir, met een paar felgekleurde guppen. Eens in de zoveel tijd veranderde hij van samenstelling - ‘bestand’ heet dat dan officieel - en zwom er opeens een school kardinalen of platy’s rond. Maar zo lang dat geen ingrijpend effect had op mijn interieur, kon dat mij gestolen worden.

 

Zo lekker dichtbij de natuur

Er kwam een tweede ‘bakkie’ bij. Met biotopen. Nou, dat is een wetenschap op zich, want het ‘brengt de natuur zo lekker dichtbij’. Maar dan wel die uit de Amazone. Maak dat maar eens na, in je Nederlandse Vinex-woning. Elk weekend zat ‘ie in de speciaalzaak, waar hij tientallen euro’s uitgaf aan pompen, filters en bodembedekking. Geen probleem zo lang er nog geen kinderen waren; we hadden allebei ons eigen inkomen, en besteedden dat buiten de gezamenlijke huur naar eigen goeddunken.

Maar toen ontdekte hij dus het zoutwaterleven. Zo ongeveer tegelijk met de geboorte van onze tweede. Luiers en flesvoeding kosten een flinke duit, maar neem er eens zo’n miniatuur-oceaanleven bij. Alsof je een heel gezin extra onderhoudt. Ons boodschappenbudget is vijfhonderd euro per maand, maar alleen al naar die vissen verdwijnt zeker een slordige honderdvijftig.

 

Blauwe nachtlamp voor de woonkamer

Het is niet dat we erdoor in de problemen komen, en ik heb ook de nodige uitgaven die in zijn ogen nutteloos zijn. De nagelstudio bijvoorbeeld, elke drie weken, en het straighten van mijn haar. Wat ik irritanter vind, zijn alle uren die hij doorbrengt op internetfora over vissen. Dat is een wereld apart; ik versta de helft niet van wat ze er schrijven. Als ik ’s avonds naar bed ga, en het aquarium op blauwe nachtlamp zet, schijnt uit de werkkamer nog het licht van het computerbeeldscherm. Dan weet ik dat ik de volgende dag weer een nieuwe huisgenoot kan verwachten. In de vorm van een Amphiprion Clarkii, Hemigymnus Melapterus, of een ander waterdier met een onuitspreekbare naam.

 

Lees ook:
'Soms lijkt het wel of mijn vriend een relatie heeft met zijn moeder, in plaats van met mij' >

 

Legertentje aan een slootje

Voor hetzelfde geld had Vincent in de hondentraining gezeten, met een kennel die de hele tuin beslaat, en drie bloeddorstige herders. Of zocht ‘ie de vissen liever in het wild, hele weekenden in zo’n legertentje aan een slootje - terwijl ik alleen met de kinderen zit. Het kan altijd erger. Ondertussen hoop ik maar dat dat aquarium nooit lek raakt. En dat de buurman onze buurman blijft, want hij is de enige die Vincent het toevertrouwt om tijdens onze vakantie de boel in leven te houden. Als het ooit aankomt op een keuze tussen het gezin en de vissen, is de beslissing natuurlijk zo gemaakt. Maar zo ver zou Vincent het nooit laten komen, want als ik eerlijk ben, is ons gezin juist compleet met elkaar, de kinderen én al die peperdure waterdieren.”

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

carina gaat vreemd man accepteert

Swingen, parenclubs, erotische feesten of een open huwelijk. Het lijkt wel of steeds meer mensen ervoor kiezen om seks buiten de deur te hebben. “Het is onze manier om ons huwelijk goed te houden.”

“Als vader vind ik hem geweldig, maar als minnaar scoort Sjoerd een stuk minder hoog op de ranglijst.” Carina (42), moeder van tweeling Finn en Senna (10) is veertien jaar samen met Sjoerd (42). “We hebben nooit een spetterend seksleven gehad, maar sinds de geboorte van de kinderen is het minder opwindend dan ooit. Seks met Sjoerd betekent teder de liefde bedrijven, terwijl ik verlang naar alle remmen los en gepassioneerde toestanden. Daarom ben ik het twee jaar geleden buiten ons keurige rijtjeshuis gaan zoeken.”

 

Uiting van liefde

Carina date nu af en toe met medeweten van haar man. “Sjoerd zei dat hij altijd al wist dat ik een vrije geest had. Niet voor niets draag ik heel bewust geen trouwring. Daarom stond hij niet negatief tegenover mijn verlangen, maar hij was wel bang wat de mensen ervan zouden denken. En dat hij me kwijt zou raken.”

Na veel gesprekken kon Carina hem ervan overtuigen dat de mogelijkheid ook met anderen te vrijen een ultieme uiting van hun liefde voor elkaar was. “Je gunt elkaar iets wat je thuis niet kan krijgen. In plaats van gefrustreerd, lopen we nu allebei blij rond. Gemiddeld vrijen we eens per week met een ander en daarnaast hebben we ook nog een keer samen seks. Dat kan heel goed naast elkaar bestaan. Ik heb een tijd een minnaar gehad op wie ik smoorverliefd was, maar het deed absoluut geen afbreuk aan mijn liefde voor Sjoerd.”

 

Geen details en discretie

Ze maakten goede afspraken: altijd veilig en nooit stiekem. “Dus geen geheimzinnige appjes of smoesjes over overwerk. Hoe gek het ook klinkt, we zijn tégen vreemdgaan omdat dat respectloos is.” Omwille van Sjoerds gevoelens, deelt Carina geen details. “Ik vertel na afloop echt niet dat ik drie keer achter elkaar ben klaargekomen.” Ook discretie is een keiharde voorwaarde. Naar vrienden zijn ze open over hun levensstijl, hun ouders en kinderen hoeven het niet te weten.”

Voor Carina is haar open relatie het beste alternatief voor vreemdgaan. Ze raadt het seksueel uitgebluste stellen aan. “In de huidige maatschappij is het niet meer vanzelfsprekend dat we veertig jaar bij dezelfde baas werken, waarom dan wel veertig jaar met één en dezelfde partner?” Volgens haar voorkomt het scheidingen en houdt het gezinnen bij elkaar. Cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) tonen aan dat er jaarlijks in Nederland 110.000 mensen hun relatie beëindigen. Geschat wordt dat in ongeveer 40 procent van de gevallen ontrouw de voornaamste reden is.

 

Ik hou van twee mannen

Als alternatief voor het oude, vertrouwde huwelijk zijn er ook andere relatiemodellen mogelijk. Van simpelweg elkaar wat meer vrijheid gunnen tot polyamorie. Een term die schrijfster Ageeth Veenemans tien jaar geleden voor het eerst introduceerde en betekent dat je van meerdere mensen tegelijk kunt houden. Ze schreef er een bestseller over: Ik hou van twee mannen – Polyamorie, liefhebben zonder grenzen. Ook is ze initiatiefneemster van de dating site PolyAmorieMatch.nl. Hoeveel mensen meerdere liefdes naast elkaar hebben, is onbekend, maar het aantal google-hits op de zoekterm polyamorie steeg na het verschijnen van het boek op de Nederlandse pagina’s van 953 in 2005 naar 83.100 in 2015.

Ook swingen lijkt in populariteit toe te nemen sinds het taboe hierop werd doorbroken door de tv-serie Nieuwe buren. Bij swingen besluiten paren samen seks te hebben met anderen. Precieze cijfers zijn er niet, maar volgens schattingen zouden er in ons land zo’n 15.000 stellen met enige regelmaat swingen. Thuis of in clubs. In Nederland zijn zo’n twintig officiële parenclubs waar je kunt eten, dansen en de sauna in kan duiken, maar ook openlijk seks kunt hebben met elkaar en anderen.

Naast deze clubs is erotisch uitgaan enorm in opkomst. Bijna elke week wordt er wel ergens een erotisch feest georganiseerd met namen als Prikkelgeil, Bitch en Eyes Wide Shut. Kijk maar eens op partyflock.nl. De dresscode is meestal sexy of naughty with style. Flirten en uitdagen is een must, maar echt swingen is meestal niet de bedoeling, al zijn er ook feesten met speciale ruimtes waar mensen daadwerkelijk tot actie kunnen overgaan.
 

Lees ook
Getrouwd en toch op Tinder: 'Ik lunchte met de één, zoende met de ander' >

 

Langgekoesterde fantasie

Vorig jaar opperde Peter (39), de vriend van Liesbeth (41), een bezoek aan een parenclub. Ook al waren ze toen pas twee jaar samen, de sjeu was eraf. De laatste keer seks dateerde alweer van weken terug. Peter wilde een langgekoesterde fantasie in praktijk brengen: hoe opwindend zou het niet zijn bekeken te worden als zij samen vreeën? Dat leek Liesbeth ook wel lekker, maar ze vond het ook een beetje eng. Wat voor mensen zouden er in zulke clubs komen? Uiteindelijk won haar nieuwsgierigheid het. Tijdens het eerste bezoek werd ze aangenaam verrast. “Het publiek is er niet anders dan op zaterdag bij een willekeurige Albert Heijn: knap, lelijk, dik, dun en gemiddeld tussen de 25 en 50 jaar.”

Liesbeth en Peter hebben samen een dochter van twee, daarnaast heeft Peter nog twee zoons uit een eerdere relatie. “Als moeder sta ik altijd aan”, bekent Liesbeth. “We noemen elkaar nog net geen papa en mama, maar de momenten zonder kinderen zijn schaars. Vanuit die moederrol vind ik het ingewikkeld om te schakelen naar erotiek. Ik heb flink wat stimulans nodig om in de stemming te raken en mijn gedachten erbij te houden: porno, rollenspelen, dirty talk.”

 

Wekenlang napret in bed

Om hun seksleven sprankelend te houden, bezoeken ze inmiddels eens per drie maanden een parenclub. “Mijn ouders passen dan op onze dochter, onder het mom van een dagje sauna. Niet helemaal gelogen; er zit ook een sauna bij de club, alleen een tikkie anders.” Het stel is iedere keer een stapje verder gegaan. Van kijken en dansen, naar samen vrijen en bekeken worden, tot seks met andere mensen. “We zijn soft swappers: we doen alleen aan voorspel met anderen. Orale seks is geen punt, maar echt geslachtsgemeenschap hebben we uitsluitend met elkaar. Soms vragen we er een vrouw bij, soms een ander stel.”

Of ze ooit verder gaan, weet Liesbeth niet. “Het is toch elke keer een grens die je overgaat en je moet elkaar honderd procent vertrouwen. Na elk bezoek analyseren we de avond. Hoe vonden we het? Kregen we genoeg aandacht van elkaar? Is er iets gebeurd wat we minder prettig vonden? Zodra er jaloezie optreedt, haken we af en gaan we terug naar het begin: alleen kijken en bekeken worden. Dat is op zich al superspannend.” Liesbeth vindt hun seksleven erg opgefrist sinds ze parenclubs bezoeken. “Van een schamele eens per drie weken, doen we het nu eens per week. De ervaringen die we opdoen in de clubs en de beelden van andere vrijende mensen, staan garant voor nog wekenlang napret in ons eigen bed.”

 

Vreemdgaan met permissie

Jaloezie was de grote spelbreker bij de poging van Irene en Renzo elkaar meer vrijheid te gunnen. “Mán, ik wist niet dat ik zo jaloers kon zijn”, verzucht Irene (38), getrouwd met Renzo (42) en moeder van dochters Isis (11) en Bo (8). “Na twaalf jaar huwelijk bungelden we niet meer in de lampen. Ik wist precies wat er gebeurde als ik Renzo hier kuste of daar streelde. Het was allemaal voorspelbaar en soms deden we het maanden niet. Om ons heen zagen we vrienden uit elkaar gaan, opgeslokt door de sleur van het dagelijks leven, het werk en het runnen van de BV Gezin.” Na een aantal goede gesprekken waren Renzo en Irene het eens. Zij zouden níet in de sleurvalkuil stappen en elkaar af en toe een verzetje tussen de lakens gunnen. Vreemdgaan met permissie, eerlijk en discreet.

Geïntrigeerd door de reclame voor overspelsites doken ze samen achter de computer om ieder een eigen account aan te maken. Irene postte een vakantiefoto in bikini waar ze haar hoofd vanaf had gehaald. Dat bleek een regelrecht succes. “De eerste avond had ik al 47 reacties. De volgende dag stroomde mijn mailbox vol.”


Honderd hysterische appjes

Irene ging twee keer op date. De eerste keer bleef het bij een witte wijn en drie kussen op de wang (‘Wat een creep!’). Op de tweede avond zoende ze wel met de heer in kwestie, maar speelde haar geweten op. “Het voelde toch alsof ik Renzo bedroog.” Voor haar was het experiment misschien niet geslaagd, Renzo mocht het ook eens proberen. Dat ging mis. “Renzo was amper een half uur de deur uit, of ik werd gek. Ik begon te hyperventileren. Ik heb hem geloof ik in een minuut tijd honderd hysterische appjes gestuurd. Daarna belde ik hem jankend dat hij Nu Naar Huis Moest Komen. Zwaar gênant natuurlijk, maar ik trok het niet.”

Gelukkig voor hun relatie, stond Renzo binnen tien minuten op de stoep. Hij nam Irene niets kwalijk. “Je moet het eerst zelf ervaren om te weten of je het aankunt.” Hun profielen werden dezelfde avond nog verwijderd. Toch heeft ze achteraf geen spijt. “Dit avontuur heeft ons seksleven een enorme boost gegeven. De gedachte dat een andere vrouw mijn man begeerde, gaf me een soort roedelinstinct. Ik moest mijn man en mijn gezin beschermen. Sindsdien doen we het zeker drie keer per week.”

Carina en Sjoerd weten jaloezie na twee jaar nog steeds buiten de deur te houden. Al zijn de rollen inmiddels omgedraaid. Carina heeft op het moment geen minnaar, Sjoerd heeft daarentegen al een paar maanden een vaste vriendin. Even slikken, maar dat is risico van het vak. Carina heeft dan ook nog steeds geen spijt. “Het is een keuze om de ander niet als jouw bezit te zien. Sjoerd en ik zijn soulmates en dat verandert niet. We matchen perfect als ouders en zijn voor altijd verbonden door onze zoons, maar seksueel past deze vrouw veel beter bij Sjoerd dan ik. Wie ben ik om hem dat te misgunnen.”
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >