opvoeden na scheiding
Beeld: Pixabay

Sophie weet er alles van: met je ex één lijn trekken in de opvoeding is een drama want hij vindt dit en jij vindt dat. “Bestaat er ook een stoomcursus loslaten?”

Zijn armen bungelen naast zijn slungelige lichaam, zijn hoofd is gebogen. Het is maandagochtend en mijn elfjarige zoon moet naar school. Hij staat in de tuin en over zijn prepuberwangen biggelen dikke tranen. “Ik ga niet”, zegt hij. “Wel naar school hoor, maar daarna niet naar papa.” Zijn broertje van negen zucht diep. “Ik ga wel in mijn eentje”, zegt hij met een trillip. “Ik vind het niet leuk, maar anders vind ik het zielig voor papa.”
 

More content below the advertising

De opvoeding na de scheiding

Het is drie jaar na de scheiding en nog steeds is het hartbrekend. Niet de scheiding zelf – die is sinds kort helemaal afgerond. De opvoeding van de kinderen is een ander verhaal. Ex is nogal van de duidelijkheid: hij bepaalt de regels en de kinderen dienen die klakkeloos te volgen. Hij duldt geen tegenspraak. Ik ben meer van het overleg. We hebben wel afspraken.

Gamen is prima, maar pas als je huiswerk af is, eerlijk zijn, vertellen waar je bent, netjes dankjewel zeggen, en meer van die vanzelfsprekendheden. Hoe meer je je kinderen loslaat, hoe dichterbij ze blijven, is mijn opvoedadagium. Waarbij ik loslaten uiteraard niet verwar met verwaarlozen: ik controleer het liefst tien minuten na hun vertrek of hun jassen wel aan de schoolkapstok hangen als ze alleen naar school fietsen.

Mijn zoons zijn heel gelukkig op de dagen dat ze bij hun vader zijn. Maar dat bij mama andere regels gelden dan bij papa, is lastig schakelen. Zeker voor de oudste, een bijna-puber die steeds vaker in opstand komt tegen de regels van zijn vader.
 

Regels

Eén van die regels: wat je bij papa krijgt, blijft bij papa. Zelfs al heb je het gekocht van je eigen zakgeld. Dus spaart mijn jongste zoon voor een tweede PlayStation-game, omdat hij er ook bij mij mee wil spelen. Het oxboard dat mijn oudste kreeg voor zijn verjaardag, verstoft in een kast bij zijn vader – hij woont nu eenmaal het grootste deel van de tijd bij mij. Zelfs hun fietsen dienen bij papa te blijven, waardoor bij mij noodgedwongen twee Marktplaats-exemplaren staan. De kleren die ze van papa krijgen: verboden aan te trekken wanneer ze naar mij verkassen. Enige versoepeling is onbespreekbaar.

In badjas neem ik plaats op de trampoline voor een goed gesprek. “Als je er bent is het vast hartstikke fijn”, zeg ik. “Dat is het uiteindelijk altijd, en je kunt me toch altijd appen?”
“Oké, ik ga”, zegt hij. “Maar als-ie maar niet denkt dat ik mijn laptop daar achterlaat; ik heb hem zelf gekregen en neem hem mooi mee terug naar óns huis.”

Wanneer zijn broertje tien minuten later met zijn zware logeerrugzak de deur uit wandelt, doe ik mijn stinkende best vrolijk te zwaaien. Loslaten, spreek ik mezelf inwendig toe, dat is het enige wat ik kan doen voor de jongens.
 

We blijven papa en mama

Zelf verloor ik als zesjarige mijn vader uit het oog toen mijn ouders scheidden. Daar heb ik één ding van geleerd: hoeveel fouten de andere ouder ook maakt in jouw ogen, je kinderen houden van jullie allebei. Mijn ex mag er opmerkelijke regels op nahouden; voor mijn kinderen blijft hij papa. Ze willen echt wel naar hem toe, ze willen alleen liever niet weg bij mij. En laten we wel wezen: ik maak in de ogen van mijn ex ongetwijfeld ook de nodige fouten.

“Zodra ze oud genoeg zijn, beslissen ze zelf wanneer ze bij wie zijn”, sust vriendin L. als ik haar bel. Ze is zelf gescheiden en heeft al wat oudere kinderen. “En uiteindelijk zijn ze prima in staat te zien wat goed is en wat niet. Laat los, blijf positief over hun vader; ze komen er wel doorheen. Die van mij zijn toch ook prima opgedroogd?”
 

Loslaten

Ik word steeds beter in dat loslaten. Het gemis wordt ook steeds minder op de dagen dat de jongens bij hun vader zijn. Maar sommige opvoedkwesties en -ergernissen blijven lastig. Dat ik ze in een nieuwe polo aflever bijvoorbeeld, en in een te klein T-shirtje terugkrijg.

Of dat ik restjes vruchtenhagel en roze koek terugvind in hun broodtrommels, terwijl ik mijn stinkende best doe ze een beetje verantwoord te eten te geven en het schoolprotocol fruit en snoeptomaten voorschrijft. Zijn de kinderen drie dagen bij papa geweest, kan ik eerst twee dagen achterstallig huiswerk met ze inlopen. Kinderfeestjes komen structureel voor mijn rekening, want de enige keer dat ik het aan hem overliet is de hele verjaardag nooit gevierd.

Tijdens de eerste zomervakantie met papa en zijn nieuwe vriendin leerden mijn kinderen duiken in een ondiep zwembad. En toen onze oudste besloot vegetariër te worden, moest-ie bij zijn vader verplicht meedoen met gourmetten.

Laat dan maar eens los; ik zoek er nog steeds een stoomcursus voor. Toch gaat het steeds beter. Omdat mijn kinderen zelfstandig worden, dat vooral, maar ook omdat het natuurlijk wel irritant is dat ze in versleten kleding thuiskomen en driekwart van de tijd niet met hun eigen speelgoed kunnen spelen, maar nou ook weer niet van levensbelang.
 

Lees ook
15 Opvoedkwesties die iedereen herkent na de scheiding >

 

Verschillen

Vriend W. zit in een stroef verlopende scheiding, en worstelt zo mogelijk nog harder met de opvoedstijl die zijn ex erop nahoudt. “Komen ze terug van een week bij hun moeder, zitten ze tollend van de slaap aan tafel.” Zijn achtjarige dochter mag bij haar moeder om half tien naar bed, tegelijk met haar twaalfjarige broer, met tot gevolg dat ze de eerste twee dagen bij papa niet te harden is.

“Mijn zoon mocht bij mama een half glas wijn drinken, vertelde hij. En hij heeft twee nachten bij het zusje van mama gelogeerd.” Ik frons mijn wenkbrauwen bij zijn verhalen en hoop dat nog niet de helft ervan waar is. “Me erover opwinden heeft geen zin, dat maakt de relatie met mijn ex er niet beter op.”

Ook vriendin H. is gestopt met discussiëren over de opvoeding. “Het zet geen zoden aan de dijk: na drie jaar gescheiden opvoeden zitten de kinderen nog steeds het hele weekend op de iPad als ze bij papa zijn. En hoewel ze de helft van de schoolvakanties bij hem zijn, zijn ze nog nooit met hem op vakantie geweest. Veel te lastig, vindt mijn ex. Wanneer ik met de kinderen ga kamperen, boekt hij twee weken in een Thais vakantieresort voor zichzelf. Zijn tijd met de kinderen besteedt-ie uit aan elektronica: niemand is zo’n Minecraft-pro als mijn zevenjarige zoon – met dank aan zijn vader.”

Vriendin S. wordt na jaren nog steeds woedend als haar jongste dochter weer eens onder de eczeem thuiskomt, terwijl haar ex dondersgoed weet dat ze allergisch is voor tomaten. “En ik hem maar keer op keer haar voedingsschema mailen; hij neemt de zorg totaal niet serieus.”
 

Nooit goed genoeg

Dat laatste verwijt lijkt een typische vrouwenkwaal, vindt vriend Q. “Ik kan op mijn kop gaan staan, het is toch nooit goed wat ik doe. Hoeveel schermtijd de kinderen van me krijgen, als we een keertje pizza bestellen, het biertje dat ik drink in hun bijzijn – mijn ex werpt het me allemaal voor mijn voeten. Terwijl je míj echt niet zal horen over het zoveelste vriendje dat ze voorstelt aan de kinderen, of het schoolgeld dat ze niet betaalt ondanks de torenhoge kinderalimentatie die ik elke maand mag afdragen.”

Hij heeft een punt, vindt vriendin S. “Op papier vind ik prima dat mijn kinderen net zoveel tijd met hun vader doorbrengen als met mij. We hebben samen voor ze gekozen, we zijn samen verantwoordelijk en ze houden van ons allebei evenveel. Toch vind ik het tegennatuurlijk dat ik sinds mijn scheiding de opvoeding deels uit handen moet geven.

Onze kinderen komen uit mijn lichaam, ik heb ze alle drie een halfjaar gevoed, ík ben degene die het ruikt als ze ziek worden. Natuurlijk kunnen vaders ook zorgen, maar moederinstinct valt niet te evenaren. Ik zie een gevaar al op tien kilometer afstand; mijn ex pas op het moment dat het bijna te laat is. Híj laat ze doorrennen tot ze oververmoeid zijn en klaagt vervolgens bij mij dat ze onhandelbaar zijn.

Bovendien is het onrustig, die voortdurende huizenwissels. Als ik het in mijn eentje voor het zeggen had, zouden mijn dochters volledig bij mij wonen en regelmatig op stap gaan met papa. Veel duidelijker. Al wil mijn ex omgekeerd waarschijnlijk precies hetzelfde.”
 

Mild en redelijk blijven

Mild en redelijk blijven is het credo, vindt vriendin L. “Want ook al is het af en toe even slikken, me opwinden over zaken waarop ik geen enkele invloed heb heeft geen zin. En mijn kinderen houden er heus niks aan over. Het is nu eenmaal de consequentie van scheiden. Dat ze op zijn dagen voor joker lopen, te veel gamen en niet zo gezond eten als ik zou willen, neem ik maar voor lief. Ik ben al blij dat ik niet de rest van mijn leven naast mijn ex op de bank hoef te zitten. Kwestie van mijn zegeningen tellen.”


Dit artikel staat in Kek Mama 06-2018 en is al een keer eerder gepubliceerd
 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

we hebben het overleefd etp relatietherapie
Beeld: Shutterstock

Het zou zomaar kunnen dat je je een huissloof voelt en baalt van je seksleven, de ruzies en het gedoe. Dan is één ding zeker: tijd om je relatie te redden, al dan niet met hulp van een therapeut.

Samen met haar man Bae ging Sandra (49) naar een EFT-therapeut. Sandra en Bae zijn 11 jaar getrouwd en hebben een zoon, Josh van 6. Sandra heeft ook een dochter (16) uit een eerdere relatie.

“Het ging mis toen we een kind kregen. Dat overviel ons nogal – ik was al 43. We werken allebei hard, maar nu we een baby hadden, ging Bae nog meer werken. Hij was veel in het buitenland en als hij thuis was, zat-ie achter de laptop. Hij vluchtte letterlijk.

More content below the advertising

Ik was teleurgesteld. En ongerust natuurlijk, vanwege het feit dat hij Josh niet leuk vond. Ik voelde me aan mijn lot overgelaten, hij voelde zich schuldig. Hoewel we geen ruzies hadden, was ik boos. Omdat hij het liet afweten. En omdat ik zo verschrikkelijk moe was. Natuurlijk probeerde ik erover te praten, maar Bae is mijn Aziatische Willem de Zwijger. Praten kan hij niet. Ik kan dat wel goed, maar het houdt op als je voortdurend op een muur van stilzwijgen stuit.
 

EFT-therapie

Een jaar of twee klooiden we zo aan en toen vroeg ik Bae: ‘Wil je met mij in relatietherapie? Ik houd van je, en ik wil dat dat zo blijft.’ Gelukkig zag hij ook dat we bezig waren elkaar uit het oog te verliezen. Ik ging op zoek naar een EFT-therapeut, dat had een vriendin me aangeraden, en ik had het boek Houd me vast van EFT-grondlegger Sue Johnson gelezen. EFT staat voor emotionally focussed therapy. Het draait om zoeken naar de emotie achter je doen en laten.

Op naar Bram, de therapeut die ik had uitgekozen. Het was ergens in een Vinex-wijk. Tussen ons in stond een doos tissues en wij vertelden Bram dingen die we nog nooit tegen elkaar hadden gezegd. Ik dacht bijvoorbeeld steeds: o jee, hij vindt ons kind niet leuk, maar ik ontdekte al pratend dat ik het eigenlijk zélf niet zo leuk vond dat ik weer een kind had gekregen. Natuurlijk vond ik Josh lief en hield ik van hem, maar het was zo anders dan de eerste keer dat ik moeder werd en op een roze wolk zat.

Mijn dochter ging al bijna naar de middelbare school, en nu kon ik weer helemaal opnieuw beginnen. Bovendien was mijn dochter om de week bij haar vader, en voor de geboorte van Josh konden Bae en ik dan doen wat we wilden. Naar Parijs of lekker uit eten. Ik vond het zwaar dat we die vrijheid niet meer hadden. Ik deed boos, maar eigenlijk was ik vooral bang. Dat Bae bij me weg zou gaan, dat ik geen goede moeder zou zijn voor Josh.

Nog een eyeopener: dat ik het gevoel had alles alleen te moeten doen, kwam doordat ik geen hulp durf te vragen. Ik kan woedend alles in mijn eentje blijven doen, maar ik zou ook kunnen zeggen: ik ben kapot, ik red het niet meer, wil je me alsjeblieft helpen? Hulp vragen bleek in de praktijk verrassend simpel: gewoon een duidelijke, gerichte vraag stellen en dan doet Bae het.
 

Lees ook
‘Moeders moeten leren om hulp te vragen’ >

 

De man met de laatjes

Bae ontdekte dat hij zich onzeker voelde over het vaderschap omdat hij zelf geen erg capabele vader heeft gehad. Ook legde hij uit hoe hij met emoties omgaat. ‘Ik stop ze in een laatje, en dat laatje doe ik dicht.’ Waarop de therapeut zei: ‘O, is dat wat je wilt? Dat Sandra jou ziet als de man met de laatjes?’ Sindsdien noem ik hem gekscherend ‘de man met de laatjes’.

Het werd Bae wel duidelijk dat hij met zijn zwijgen onze relatie kapotmaakte. Hij is een echte Aziaat – hoe moeilijker hij iets vindt, hoe harder hij gaat lachen. Nu zie ik aan zijn gezicht dat hij het ergens niet mee eens is, dan trekt hij op een bepaalde manier met zijn mond. ‘Jij wilt dat dus niet?’, vraag ik dan.
 

Groei

Door de therapie kreeg ik meer begrip voor de moeite die het Bae kost om over gevoelens te praten. Wat het ook heeft opgeleverd, is dat we er grappen over kunnen maken: ‘Wat heeft Bram nou gezegd?’ Al moet ik zeggen dat we met onze neiging overal grappen van te maken tijdens de therapie zelf niet wegkwamen. ‘Sorry, wat gebeurt er nu? Ik begrijp het niet’, zei Bram dan. Als we nu tijdens een serieus gesprek iets proberen weg te lachen, zeggen we nog steeds tegen elkaar: ‘Sorry, wat gebeurt er nu?’

Ik vond het trouwens echt leuk met elkaar te werken aan iets wat zo belangrijk is. Tegen vrienden zeg ik ook altijd: ga in godsnaam in therapie, liefst wanneer je relatie nog goed is. Het ouderschap gaat ons ook steeds beter af. We zijn erin gegroeid. Daar heeft de therapie aan bijgedragen. Vooral omdat we nu van elkaar weten hoe we erin staan. De lucht klaren was genoeg, al mis ik onze weekjes in Parijs nog steeds.”
 

Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

wraak ex
Beeld: Pixabay

Als je wordt belazerd door je man, is niks zo lekker als een potje revanche. Niet netjes, absoluut niet, wel goed voor je humeur.

Silvana, moeder van Jordy (10). “Ik volgde het voorbeeld van televisievrouw Tineke Verburg, die de knoopjes van zijn overhemden knipte toen ze erachter kwam dat haar man vreemdging. Op elk hemd bevestigde ze een kaartje met de tekst: ‘Ze kan toch zo goed naaien?’ Toen ik dat op internet las nadat mijn man me had bedrogen, heb ik eerst gegierd van het lachen, waarna ik alle gulpen van zijn broeken kapottrok. Op de post-it die ik op zijn kledingkast plakte stond: ‘Omdat je hem zo graag uit je broek laat hangen.’”
 

More content below the advertising

Een bloemetje

Stella, moeder van Ivy (11) en Liz (7). “Hij ruilde me in voor een meisje dat twintig jaar jonger was dan ik. Ik dacht: hij heeft gewoon een midlifecrisis. Stom, pijnlijk, maar we komen er wel overheen. Twee maanden nadat hij zijn biezen had gepakt, bleek het meisje zwanger. ‘Hoe praat ik recht wat onherstelbaar krom is bij onze dochters?’ vroeg ik mijn man. ‘In plaats van met verwijten te strooien kun je ook een bloemetje sturen om ons te feliciteren’, zei hij. Ik ben niet snel kwaad te krijgen, maar nu voelde ik een ongekende woede opkomen. Hij kon zijn bloemetje krijgen. Met zijn creditcardgegevens bestelde ik een grafkrans, die ik liet bezorgen bij haar stulpje. Vrienden worden we nooit meer, maar onze dochters zijn gelukkig wel verliefd op hun nieuwe broertje.”
 

Hoe bedoel je, karma

Jonathan, vader van Bowie (6) en Nick (4). “Ik vrees dat mijn ex nooit eerlijk is geweest. Niet over haar vrije avonden, niet over het geld dat ze uitgaf als ze ging shoppen en al helemaal niet over wat ze onze kinderen op de mouw speldde over onze scheiding. Alles nam ze mee toen we uit elkaar gingen: de meubels, de kinderen en meer dan de helft van mijn inkomen. Eén ding vergat ze: het staatslot dat ze zelf had gekocht, en waar – hoe bedoel je, karma – drieduizend euro op was gevallen. Een schrale compensatie voor het geld dat ze me maandelijks kost, maar ik heb er een fijn reisje naar Kaapverdië van betaald.”
 

Zoete wraak

Shalaya, moeder van Junion (8) en Keano (6). “Wraak is nooit zo zoet als ze beloven, maar de suiker in zijn tank kwam dicht in de buurt. Toen ik mijn ex betrapte op een affaire en had achterhaald waar ze woonde, ben ik naar haar huis gereden. Zijn auto stond inderdaad voor haar deur. Ik heb hem zorgzaam afgetankt met drie kilo biologische basterdsuiker. In het holst van de nacht kwam hij thuis met een taxi. Zijn koffer stond al in de voortuin.”
 

Gelukkiger dan ooit

Zola, moeder van Naraya (2). “Na de zoveelste teleurstelling pakte ik mijn dochter op en vertrok naar mijn moeder. ‘Je redt het nooit zonder mij!’ riep hij me na. Waarop ik hem terugpakte met de mooiste wraak die een mens kan nemen: ik werd gelukkiger dan ooit."
 

Gratis mee te nemen

Joëlle, moeder van Mirre (9) en Yaël (5). “Zijn ex gooide hem het huis uit. Ik was verliefd en voor ik het wist floepte ik eruit: ‘Je kunt wel een tijdje bij mij en de kinderen bivakkeren.’ Hij zat voor zijn werk toch meestal in het buitenland. En zijn meubels dan, vroeg hij, had ik daar dan ook plek voor? Diezelfde avond stond er al een gigantische antieke kast in mijn keuken; een erfstuk van zijn ouders. Ik was een beetje overdonderd, maar vond het aanvankelijk wel prima. Een paar dagen later zag ik ’s ochtends vroeg een appje op zijn telefoonscherm springen: ‘Slikte ze het?’ Toen ik de hele conversatie openklikte, las ik hoe hij mij gebruikte voor ‘gratis meubelopslag’ en ‘geile seks’, want ‘zo’n verliefde chick is overal voor in.’ Zodra hij naar zijn werk was, parkeerde ik zijn kast in de voortuin met een briefje ‘Gratis mee te nemen.’ Ik appte hem een foto met de tekst: ‘Alles heeft een prijs, zelfs gratis meubelopslag bij verliefde, geile chicks.’ Twee uur later reed meneer een aanhangwagen voor.”
 

Lees ook
'Mijn ex is sinds onze breuk jaloerser dan ooit' >


 

Tijd voor een carrièreswitch

Leonard, vader van Benthe (9), Lene (8) en Janne (4). “Onze spaarrekeningen, onze aandelen – alles had mijn ex zonder overleg opgenomen en in haar niet levensvatbare administratiekantoor gepompt. Ik kwam er pas achter toen we – om heel andere redenen – gingen scheiden en ik niet eens geld had om de mediator te betalen. Ze eiste maximale partner- en kinderalimentatie, op basis van mijn hoge inkomen. Ik vond het opeens hoog tijd voor de carrière-switch waarvan ik al jaren droomde, en kon haar met mijn nieuwe, modale inkomen maar een fractie betalen van wat ze eiste. Ze had genoeg geld verbrast. Nu, bijna twee jaar later en met sinds kort een nieuwe, goed betalende baan, zijn we minder on speaking terms dan ooit, maar ik bouw weer aan spaarpotten voor onze dochters.”
 

Prachtige vakantiefoto's

Rianka, moeder van Nout (6) en Lola (4). “Mijn man bleek er ons hele huwelijk lang een schaduwboekhouding op na te hebben gehouden. We werkten allebei hard in ons bedrijf, maar konden volgens hem geen vakantie betalen. Nieuwe kleren, mijn droomvloer – alles vond hij te duur. Op een dag viel er een vette belastingaanslag op de mat. Mijn man bleek elk jaar ruim een halve ton meer te verdienen dan hij me had verteld. Het geld sluisde hij weg naar een stiekeme spaarrekening. Tien jaar lang leugens, dat overleeft geen huwelijk. Ik eiste een alimentatie gebaseerd op zijn werkelijke inkomen. Het eerste jaar na de scheiding heb ik met de kinderen de reis gemaakt die we volgens mijn ex nooit konden betalen. De foto’s staan nog steeds op Facebook.”
 

'Oh, die is van hem'

Annejet, moeder van Sterre (5) en Simon (3). “Terwijl ik tot in het holst van de nacht de muren van mijn nieuwe appartement sausde, sliep zijn nieuwe vriendin al op mijn plek in ons echtelijk bed. De kinderen en ik waren nog geen dag verhuisd, mijn spullen lagen nog in het nachtkastje. Hij kon het ook niet helpen dat hij zo snel een nieuwe vriendin had, zei mijn ex, liefde kun je nu eenmaal niet sturen. Líefde. De kilte en schaamteloosheid waarmee hij het verkondigde na zeven jaar huwelijk; ik trok het niet. Tijdens een feestje bij mijn oude buren kwam de nieuwe vriendin binnenstappen. Ik voelde me als oud vuil aan de kant gezet, zowel door mijn ex als de buren. Ik besloot een praatje met haar te maken. Al snel flapte ze eruit dat ze in mijn nachtkastje had gekeken en mijn speeltje had gevonden. ‘Die grote zwarte?’ zei ik. ‘Die is niet van mij hoor, maar van hem.’ Ze zijn nog steeds samen, maar het verhaal doet het goed op feesten en partijen.”
 

Hole-in-one

Audrey, moeder van David (10). “Dat Norbert en ik in goed overleg uit elkaar gingen, was voor hem geen reden me tijdens de scheiding ook maar een beetje tegemoet te komen. Het huis, het geld, de auto, onze spullen: niks wilde hij delen. Toen hij de kinderalimentatie ook nog tot een minimum wist te brengen terwijl onze zoon grotendeels bij mij zou wonen, heb ik zijn super-de-luxe, peperdure golfset op Marktplaats gezet en verkocht. Ik kreeg er een fractie van de waarde voor, maar van het geld kon ik evengoed een nieuw servies en een wasmachine kopen. Zijn getier heb ik genegeerd; hij kon me toch niet meer de hersens inslaan met een golfclub.”
 

Yes, dárling

Mionée, moeder van Dani (3). “Ik was twintig weken zwanger toen mijn vriend bedacht dat hij een gezin toch niet zag zitten. Een week na zijn vertrek ontdekte een vriendin dat hij op Tinder zat. Toen hebben we samen een nep-profiel aangemaakt, dat meteen een match maakte met het zijne. Wekenlang hebben we hem het hoofd op hol gebracht met internetfoto’s en spannende tekstjes. De eerste echte date werd onze apotheose: in plaats van zijn droomvrouw van de foto’s kwam een van onze beste homovrienden opdagen – compleet met gelakte nagels en hysterisch loopje. ‘Yes, dárling! Live is zoveel leuker dan Grinder!’ blèrde hij over het terras. Mijn ex wist niet waar hij het zoeken moest, hij zakte door de grond van schaamte. ‘Doe nou niet of je een echte man bent’, riep onze vriend nog steeds veel te hard. ‘Een vent met ballen laat zijn zwangere vrouw toch niet in de steek?’ Ik had er heel wat voor over gehad om het tafereel live te aanschouwen, maar heb er nog maanden om gelachen.”
 

Superstrak lijf

Niermala, moeder van Neha (8). “Hij belazerde me met de ene na de andere vrouw, en maakte me uit voor dikke, lelijke koe toen ik een punt zette achter onze relatie. ‘Doe het met zijn beste vriend!’ riepen mijn vriendinnen, maar ik had een veel beter alternatief. Ik viel tien kilo af en werk in zijn sportschool keihard aan een superstrak lijf. Terwijl hij met zijn halfkale kop traint aan zijn blubberbuik, steek ik hem de ogen uit.”


Dit artikel staat in Kek Mama 07-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >