eerste jaar na scheiding

Als de eerste kinderverjaardag na de scheiding is gevierd, omhelst Julia haar ex. Dit hebben ze ook weer overleefd. Iets te vrolijk, maar toch.

In den beginne overheerste er een vreemd soort euforie: we zijn uit elkaar, we gaan het écht doen. Geen ergernissen meer, geen frustratie, geen energie slurpende discussies. We besloten elkaar los te laten en dat zo goed mogelijk te doen voor de kinderen. Maar hoe mijn nieuwe leven er als single moeder er precies uit zou zien: ik had geen idee. Het scheiden zelf was zo’n grote stap, zo ingrijpend, dat ik al mijn aandacht nodig had voor het moment zelf. Vooruitblikken heeft sowieso geen enkele zin als je in het diepe springt, maar een jaar na de scheiding kan ik wel terugkijken op alle eerste keren die ik heb meegemaakt.
 

Tour de non amour

De boodschap dat we gaan scheiden willen we samen aan onze broers, zussen en ouders vertellen. Tenslotte heeft het ook impact op hun levens en de dingen die we als vanzelfsprekend zagen. We brengen de kinderen bij een oppas en rijden op één dag kriskras het land door voor wat we later de Tour de non amour zijn gaan noemen. Dat het geen picknick is, moge duidelijk zijn. Teleurstelling, verbazing, verdriet. Maar ook kilheid – in de ogen van zijn moeder. Ik geloof dat ik nog nooit zo snel van mijn voetstuk ben gevallen als op die zonnige zomerdag in de achtertuin van mijn schoonouders.
 

Onuitwisbare woorden

Ik had een goede relatie met mijn schoonmoeder. Ze paste op onze kinderen, was hartelijk en attent. Ik was op mijn beurt zo voorbeeldig mogelijk als schoondochter, en niet onsuccesvol. Maar alles waar ze me om roemde bij haar ouderwets chique vrienden – dat ik fulltime werkte, zo graag op reis ging, een creatief beroep had – blijkt nu ineens Bron van al het Kwaad. “Ken je soms veel gescheiden mensen?”, vraagt ze boos, alsof ik een exotisch virus heb opgelopen van gekke vrienden in de hoofdstad. “Je had haar niet zo vrij moeten laten”, zegt ze tegen haar zoon, die gelukkig erg verontwaardigd reageert op zo veel Jaren Vijftig in één tirade. Ze spreekt onuitwisbare woorden: “Ik heb van je gehouden als een dochter, dat is nu voorgoed voorbij”. Wauw. Scheiden doe je niet alleen, blijkt. Er is veel collateral damage.
 

Schuldgevoel

De kinderen, de kinderen, de kinderen. Natuurlijk schieten die woorden steeds door mijn hoofd, vanaf de eerste twijfel tot de definitieve beslissing. Maar eerlijk: ik ben erg rationeel. Standje Overleven is een feestje voor de verstandige linkerhersenhelft. ‘Het komt wel goed’. ‘We regelen het heel fijn voor ze’. ‘Er zijn zoveel kinderen met gescheiden ouders die prima functioneren’. Geen reden tot paniek.

Maar ondanks dat ik het in mijn hoofd steeds meer op een rijtje krijg – mijn moederschap, deze situatie, hun toekomst – onder de oppervlakte wacht een reservoir aan schuldig traanvocht op een momentum. Dat voel ik duidelijk, en toch kan ik er niet goed bij. Het lijkt me daarom zinnig en getuigen van een evenwichtig en gezond karakter dat ik mijn wellicht onderdrukte gevoelens daaromtrent niet negeer, maar recht in de ogen kijk. De kust lijkt me een perfect decor voor een emotionele doorbraak. Dus ik naar zee. Ik kies een winderige dag, want wil the whole shebang: schuimkoppen op de golven, wapperend haar, mijn eenzame voetstappen in het natte zand.
 

Emotionele doorbraak

Ik loop tegen de wind in. Het is koud en onaangenaam, maar mijn jas is comfortabel. Mijn gedachten dwalen steeds af naar Niet Erge Dingen. Ik denk daarom extra hard aan verwaarloosde kittens en mensen die er niet meer zijn. Er komt niets. Geen traan. Na een uur hou ik voor gezien met dat aangaan van emoties en vlucht een strandtent in voor warme chocomel en een beduimelde leesmap. Hoe ik de weken erna ook mijn gevoelens wil doorvoelen, echte doorbraken hebben een eigen agenda.

Op een willekeurige avond lig ik op een matje naar de grauwe troosteloosheid van het systeemplafond van een sportschool te staren. Voor een ontspanningsoefening worden de lichten gedimd, de pompende beats vervangen door een weeïg liedje. Het gaat over liefde, hoor ik. Die voorbij gaat. Ik voel hoe mijn strakgespannen spieren ontspannen, en iets van binnen ziet zijn kans schoon: de tranen stromen over mijn wangen. Mijn lichaam schokt van verdriet. Schuld. Het overspoelt me. En van alle poëtische plekken en momenten, zomaar, ineens, in f*cking SportCity. De kinderen, de kinderen, de kinderen.
 

Sensatie op het schoolplein

Omdat we midden in de zomer besluiten uit elkaar te gaan, kun je gerust stellen dat ons antwoord op de Eerste Schooldag­evergreen ‘En hoe was de vakantie?’ onverwacht sensationeel is. De hoop dat de tamtam zijn werk wel zou doen in de vakantie en het nieuws van de scheiding oud nieuws zal zijn, blijkt lichtelijk naïef.

De eerste keer op het schoolplein blijkt het startsein voor een wekenlange inquisitie. Beiden hebben we ineens enorm veel nieuwe ‘vrienden’ die graag even bijpraten. Of een van ons soms een ander heeft. Of de ruzies héél erg waren. Of we elkaar nog wel spreken. Of de kinderen erg verslagen zijn. Nee, nee, ja, nee. Omdat ik niet ondankbaar wil zijn voor de getoonde interesse, antwoord ik in eerste instantie zo transparant mogelijk. Maar er zit maar een dun laagje compassie over de sensatiezucht. Dat blijkt ook op borrels en verjaardagen: ik leer attente en schaamteloze vragen van elkaar onderscheiden en word een meester in ontwijkend antwoorden.

Op een gegeven moment wil ik zó graag mijn scheiding terug waar die hoort: in mijn hoofd, in mijn hart, in mijn gezin. Het voelt alsof mijn leven gegijzeld wordt. Voor je het weet, zit je aan het nichtje van de buurvrouw of de moeder van een vriendje van een vriendje de hele gezinssituatie te schetsen. Vooral vragen over onze toekomst – waar ga je wonen, waar gaat hij wonen, hoe gaan jullie met de kinderen doen, wat als hij straks een ander heeft – ergeren me steeds meer. Nee, ik heb geen idee hoe de toekomst er precies uit zal zien. MAAR DAT HEB JIJ OOK NIET! wil ik er manisch achteraan schreeuwen.
 

Stevige omhelzing

Een paar maanden na de break­-up wordt onze oudste zoon zeven. Dat hij een Nintendo DS krijgt als verjaardagscadeau en niet een uitbreidingsset verantwoorde Kapla­houtjes, is geheel en al te wijten aan ons koppige voornemen dat hij een bijzonder leuke verjaardag zal hebben. De beste ooit, bij voorkeur.

Ik wacht met het cadeautje geven tot zijn vader er is. Zijn “Yoooo, dit méén je niet!” bij het uitpakken is dan ook als zalf op onze zorgen. We moeten het nog even uitvinden, hoe we dit gaan aanpakken. Apart vieren voelde gek – met het feestje op school, de buitenschoolse opvang, het partijtje én twee losse ouders zou het wel een buitenproportionele bedoening worden. Bovendien is het stof aan het neerdwarrelen en kunnen wij het als exen vrij goed met elkaar vinden. Dus nodigen we beide families en wat vrienden uit, ik stuur nadrukkelijk een extra hartelijk appje aan een vriendin met een pasgeboren baby (baby’s neutraliseren vrijwel ieder sociaal ongemak in groepen).

Het is een tikje té vrolijk allemaal, té smooth, té kijk­ons­dit­even­ontzettend­oké­doen – maar wanneer de laatste gast de deur uitgaat is er een highfive. We brengen samen de kinderen naar bed. Wanneer ik mijn tas pak om weg te gaan, is er een stevige omhelzing als afscheid. Op die manier hoef je elkaar niet aan te kijken.


Lees ook
Liefdevol gescheiden met dank aan mijn ex >
 

The most wonderful time of the year

Als je het prettig vindt scheidingspijn eens even lekker goed te doorvoelen, dan is december zeker the most wonderful time of the year. Radiostations, reclamefolders, kindje Jezus himself – alles en iedereen lijkt samen te spannen om je ervan te doordringen dat niets meer natuurlijk en gewenst is dan een fijne tijd met het hele gezin.

De intocht van Sinterklaas is de opwarmer. Die valt in mijn weekend en daar moet ik gewoon heen, dat snap ik. Er zijn momenten dat je groter moet zijn dan de kras op je ziel, ook al betekent dat een overdosis andermansgezinsgeluk. Ik kijk strak langs de jonge ouders met buggy’s en leid de aandacht af van kindjes op de nek van een hun vader – kijk, pepernoten, kijk, Piet! Ik voel me alleen en ben me daar bovendien erg bewust van. God, wat ben ik blij als blijkt dat ik uitermate strategisch opgesteld sta, precies op de plek waar Sinterklaas het plein op komt. Mijn kinderen zijn zo ongeveer de eersten die hem een hand mogen geven. En we zijn een van de eersten die snel weer terug naar huis wandelen.

We besluiten op Eerste Kerstdag met zijn vieren te brunchen, voordat hij de kinderen meeneemt naar zijn familie. Tweede Kerstdag is dan voor mij en mijn familie. Om een uur of twee kijk ik vanachter het keukenraam toe hoe de kinderen achterin zijn auto stappen. Ze zien er schattig uit in hun nette jasjes. Ze zwaaien en roepen ‘doei!’ en ‘later!’. Dan is het stil. “Kom anders bij ons”, had een vriendin nog gezegd. Er waren uitnodigingen. Maar het enige wat me ongemakkelijker leek dan een kerstdag alleen, was die dag doorbrengen met een ander stamboompje, zonder mijn eigen genetische reproducties. Dus organiseer ik een kerstdiner met Kapitein Iglo en Don Draper, in een lang en heet bad.
 

Trots en voldaan

Met oud & nieuw neem ik ze mee naar mijn kleine pied­à­terre in de stad. We gaan naar vrienden die ieder jaar hun deuren openen voor een goed feestje. Alle kinderen – ieder jaar zijn het er meer – slapen boven. Iedereen ontfermt zich een beetje extra over ons, zo casual mogelijk, maar ik zie het. Mijn vrienden zijn lief. Alles gaat smooth, het is heel leuk, maar de uitnodiging om daar te blijven slapen sla ik af.

Onder de donkere hemel die af en toe oplicht, helpt een vriend me twee slaapkopjes in de auto te tillen. Met zijn drieën rijden we in een slakkengang naar mijn huisje. Met een kind over mijn schouder en de ander slaapdronken voor me stommel ik de drie smalle trappen op en leg ze in het bed waarin ik altijd alleen slaap. Ik kruip tussen ze in. Zij slapen meteen weer in. Ik niet, samengeperst tussen twee warme, ademende lijfjes. Ik pak hun handjes. Mijn jongens. Mijn team. Ik ben ineens zó trots en voldaan. 

 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

klojo ex jaloers
Beeld: Unsplash

Treurig maar waar: als je relatie klapt, leer je elkaar pas echt kennen. Dan ontdek je soms duistere kanten bij degene die je ooit zo vertrouwde.

MIGNON (33) IS SINDS EEN JAAR GESCHEIDEN VAN JACK (34). HUN DOCHTER AMÉLIE IS 4.

“Ik had nooit gedacht dat Jack zich tot zo’n jaloerse freak zou ontpoppen. Mijn beste vriendin moet hard lachen als ik dat zeg. Ze vindt me naïef, zij zag het wel degelijk aankomen. Natuurlijk zie ik achteraf ook de rode vlaggen. Dat hij altijd zei dat ik knapper was zonder al die troep op mijn gezicht, als ik me mooi had opgemaakt. Dat hij korte jurkjes hoerig vond en beweerde dat een platonische vriendschap tussen een man en een vrouw onmogelijk is.
 

Lekker thuis op de bank

Het ging heel snel tussen ons: we kenden elkaar pas een jaar toen ik zwanger werd. Er kwam abrupt een einde aan mijn vrije, blije leventje en ik vermoed dat Jack dat allang best vond. Door een baby had hij me lekker thuis op de bank. Ik zag nog steeds geen rode vlaggen. Ik kneep in mijn handjes omdat ik zo’n fijne, betrouwbare man had.
 

Gespannen sfeer

Vorig jaar gingen we uit elkaar. Ik kon niet langer tegen Jacks negatieve en sombere buien. Het is zwaar altijd op eieren te moeten lopen. Iemand non-stop uit de put te moeten praten. En ik wilde niet dat Amélie in zo’n gespannen sfeer zou opgroeien. Een kind moet herrie kunnen maken, heel hard kunnen zingen en per ongeluk een glas omstoten zonder de wind van voren te krijgen.
 

Lees ook
'Mijn ex reed onder invloed met de kinderen rond, zonder gordels' >

 

Jaloers

De zakelijke kant van onze scheiding was snel afgerond. We maakten duidelijke afspraken over de alimentatie en zijn omgang met Amélie. De emotionele kant laat zich minder rap afwikkelen. Jack is sinds onze breuk jaloerser dan ooit. Het begon ermee dat hij mij ervan beschuldigde dat ik allang een ander had, en dat ik daarom bij hem weg was gegaan. Grote onzin. Hij neusde stiekem in mijn mail – blijkbaar wist hij mijn wachtwoord.

Van Amélie hoor ik dat hij haar onderwerpt aan kruisverhoren: komen er weleens mannen bij mama over de vloer? Weet ze wat ik doe in mijn vrije weekend? Meer dan eens verzint Jack een smoes om mij te storen op mijn kinderloze dagen. Dan is Amélie een boekje vergeten en moet hij dat echt meteen halen. Puur om mij te controleren, of misschien hoopt hij mij te storen tijdens een spannende date – die ik trouwens nooit heb.
 

Olie op het vuur

Ik erger me dood aan Jacks idiote jaloezie, maar ik besteed er zo min mogelijk aandacht aan. Ik geef hem de tijd onze scheiding te verwerken. En steek mijn hand in eigen boezem. Toen ik besloot dat ik echt niet meer met Jack verder wilde, heb ik de banden met hem redelijk rücksichtslos verbroken. Dat leek mij het beste, zo gaf ik hem geen valse hoop en kon ik zelf ook weer vooruit. Ik vermoed dat mijn afstandelijkheid olie op het vuur heeft gegooid en zijn jaloezie alleen maar verder heeft aangewakkerd. En helaas zit ik nu met de gevolgen.”
 

Dit verhaal is onderdeel van een interviewserie in het Kek Mama Liefdesboek 2018.


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

seksleven boost geven
Beeld: Unsplash

Wil je je seksleven een boost geven, word je van de tantracursus gestuurd. Lezeressen vertellen hoe ze weer zin kregen in zoenen en vrijen.

Marieke (34) en Arno (35) doen het op de gekste plekken.

“Het begon als een spannend geintje. We arriveerden in ons Franse vakantiehuis, de kinderen lagen in het zwembad en ik zei: ‘Niemand ziet ons in deze tuin, we kunnen het overal doen.’ Arno stond meteen paraat. Sindsdien is het een sport geworden seks te hebben op spannende plekken. In het park tijdens de hond uitlaten, op een luchtbedje in zee, ik heb hem zelfs weleens te grazen genomen in een café, onder de tafel. Het wordt een tikkeltje dwangmatig. De kinderen zijn nog niet weg of wij denken: waar zullen we het nu eens doen?”
 

Rollenspel

Cathy (38) en Mario (44) doen aan rollenspellen.

“Ik paradeer niet in een zusterpakje door de slaapkamer, maar Mario en ik vinden het wel spannend toneelstukjes op te voeren. Kom ik ’s avonds de woonkamer binnen en zeg ik: ‘O wat doet u nou, mijnheer, mijn man komt zo thuis.’ Zegt hij: ‘Ik kan het niet helpen mevrouw, ik zag u vanmiddag bij de bakker en wil weten hoe u voelt.’ Zo acteren we dan een hele vrijpartij door. Heerlijk.”
 

Het Beste Toetje

Julie (41) en Gijs (42) bezoeken zo’n vier keer per jaar een parenclub.

“De eerste keer was doodeng – wat als we ouders van school tegenkwamen: de juf in een string? – maar eenmaal binnen voelde ik me al snel op mijn gemak. De sfeer was zo relaxed. Nu ons leven vooral om de kinderen draait, vond ik het heel opwindend Gijs eens in een erotische setting te zien. De enige domper: we liepen een ruimte binnen waar zo veel stellen bezig waren, dat ik tegen een muur van sekslucht aanliep. Bah. Maar in het kamertje waarin we ons konden afzonderen, en met een open of gesloten gordijntje konden kiezen of anderen naar ons keken, ontdekte ik mijn voyeuristische kant. De vonken vliegen er na zo’n avond nog weken vanaf in de slaapkamer. Kortom: een seksclub is leuker dan een kroeg of restaurant, en nergens krijg je een lekkerder toetje.”
 

Swingen

Sigrid (37) en Roel (40) staan sinds kort ingeschreven op een swingerssite.

“Toen we ons profiel aanmaakten – sexy foto’s, spannende nicknames – rukten we elkaar binnen een uur de kleren van het lijf. Geen idee of we onze swingersplannen echt in de praktijk gaan brengen, de gedachte eraan is al opwindend. We chatten nu met twee stellen, maar het idee dat we echt met ze afspreken vind ik voorlopig nog doodeng. Het is zo al heerlijk; na negen jaar huwelijk fantaseren we er weer lustig op los. Erics laptop is sindsdien wel verboden terrein voor de kinderen; voor je het weet klikken ze op onze browsegeschiedenis.”
 

In de watten leggen

Mirjam (40) en Ernst (45) vrijen soms met een goede vriendin.

“Een week voordat ze komt klappen we al uit elkaar van de spanning. We bedenken hoe we haar in de watten gaan leggen, en sturen de kinderen uit logeren. Opa en oma hebben er alle begrijp voor dat Ernst en ik weleens willen gaan stappen en uitslapen. Ze hebben geen idee.”
 

Met vuur spelen

Tinka (40) en Julian (49) hebben een open relatie.

“We houden van elkaar, maar vrijen ook met anderen. Zo doen we het al zeven jaar. Bij vrienden zagen we het ene na het andere huwelijk uit elkaar spatten zodra hun kinderen groter waren geworden. We wilden dat voorkomen en vroegen ons af: wat vinden wij nou echt belangrijk in ons huwelijk en hoe houden we het spannend? Geestelijke trouw en eerlijkheid zijn voor ons heilig, maar het idee van nooit meer seks met een ander, daar werden we niet gelukkig van. Je eet toch ook niet veertig jaar louter boterhammen met pindakaas? Veel vrienden vinden dat we met vuur spelen, wij denken van niet. Verliefd word je niet omdat je seks met iemand anders hebt, maar omdat je niet gelukkig bent in je relatie.”
 

Verrassing

Carla (40) en Marnix (42) verrassen elkaar met spannende dingen.

“Ik haalde Marnix op van zijn werk. In de auto naar huis liet ik hem zien dat ik geen slipje droeg. Het idee dat ik naakt onder mijn rokje in zijn kantoor had gestaan, vond­ie razend opwindend. We proberen elkaar vaker te verrassen. Vind ik een minidildo in mijn werktas, met een post­it: ‘Ik wil dat je deze draagt tijdens je vergadering, en een foto om het te bewijzen.’ Dan maak ik snel een selfie op de wc en doe alsof ik dat ding daadwerkelijk in mijn broekje had. Soms moet je de realiteit een handje helpen.”
 

Plezier

Leonie (36) en Mink (40) volgden een tantracursus.

“‘Moet je doen’, zei een vriendin. ‘Is heel goed voor je relatie.’ Dus stapten Mink en ik over onze schaamte heen en gingen een avond op tantracursus. De eerste in een serie van drie, maar de overige twee hebben we nooit gehaald. We kregen er zo onbedaarlijk de slappe lach, dat we eruit zijn uitgestuurd. ’s Avonds hebben we alsnog fantastisch gevreeën. Niet vanwege de tantra, maar omdat we zo’n lol hadden gehad.”
 

Tijd voor elkaar nemen

Jelena (39) en Samuël (42) hebben als regel: nooit langer dan drie dagen zonder seks.

“Op een avond keek ik naar Samuël die op de bank in slaap was gevallen en realiseerde me dat we al drie weken niet hadden gevreeën. Ik miste hem opeens zo. Ik kuste hem wakker en we vreeën de sterren van de hemel. Zo moeilijk was het dus niet om gewoon zin te maken. ‘Ik mis jou ook’, zei Samuël toen ik vertelde dat ik meer intimiteit wilde. Sindsdien zorgen we ervoor dat we nooit langer dan drie dagen geen seks hebben. Niet dat het altijd lukt hoor, soms zijn we zo moe dat we elkaar aankijken en zeggen: ‘Morgen dan maar?’ Het gaat er vooral om dat we heel bewust tijd voor elkaar nemen.”
 

Opgaan in je gevoel

Regina (38) en Don (48) slikken xtc om in de mood te komen.

“Als de kinderen bij vriendinnetjes logeren, slikken we een pilletje. Gordijnen dicht, verwarming hoog en poedelnaakt alleen maar opgaan in je gevoel. De seks die we dan hebben is met niks te vergelijken. Je ziet elkaar op zo’n ander niveau, alles voelt zo veel intenser.”
 

Lees ook
7x zo krijg je hem pas echt in de mood >


 

Het smeermiddel van je relatie

Hanna (38) en Phil (37) hebben eens in de twee weken een babysit.

“Dat seks het smeermiddel is van je relatie, dat is zo waar. Nadat we in drie jaar tijd drie kinderen kregen, knuffelden we alleen nog maar en praten deden we al helemaal niet meer. ‘Ik heb vaker seks met mezelf dan met jou’, zei Phil op een avond. Au. We besloten eens in de twee weken op vrijdag een babysit in te plannen en weer tijd voor elkaar te maken. Soms nemen we vrij en gaan we gewoon een dag de stad in of naar de sauna, soms gaan we gezellig uit eten. Dan kijk ik naar hem en denk: ik kan je wel opvreten. Na zo’n avond duiken we heerlijk tussen de lakens voor een heerlijke vrijpartij. Of niet, maar dan komt dat op een ander moment. We zien elkaar in elk geval weer als geliefden in plaats van als vader en moeder.”
 

Trek iets chics aan

Zeyneb (41) en Aadam (41) maken zich mooi voor elkaar.

“Aadam loopt thuis op badslippers, als het even kan met sportsokken. ‘Schat,’ zei ik een tijd geleden, ‘ik krijg er spontaan een slappe van.’ Hij moest er hard om lachen, en zei: ‘Nee, jij ziet er lekker uit in die loungebroek.’ Ik schrok ervan. Hij had gelijk, we liepen erbij als slonzen. Ik heb die broek in de vuilnisbak gegooid en kocht drie nieuwe lingeriesetjes. ‘Nu jij nog’, zei ik. Sindsdien maken we ons eens per week mooi voor elkaar. Zodra de kinderen slapen duik ik de badkamer in, maak me opnieuw op en trek iets chics aan. Of ik kom thuis van mijn werk en tref Aadam aan in een strak pak. Als je aantrekkelijk blijft voor elkaar, komt de zin vanzelf.”
 

Aandacht

Tamara (39) en Bart (45) volgden een massagecursus.

“We hadden elkaar geen beter cadeau kunnen geven dan die massagecursus. Wat een feest: je leert elkaar op zo’n andere manier aanraken. We masseren elkaar als we zin hebben in vrijen, maar ook als een van ons hoofdpijn heeft of gestrest is. Zo aandachtig met elkaars lichaam bezig zijn, dat is pas echte intimiteit.”
 

Langzaam maar zeker

Susanne (35) en Arfan (40) gingen naar een seksuoloog.

“Na twee helse bevallingen voelde ik me totaal geruïneerd. Ik voelde geen lust, ik kreeg de boel niet warm, mijn clitoris leek gevoelloos. Nadat een fysieke oorzaak was uitgesloten, adviseerde een seksuoloog ons een tijdje te vrijen zonder te neuken. Het duurde even, maar langzaam ontspande ik omdat ik wist dat het er niet van zou komen. Heel langzaam bloeide ik weer open. Nu, een jaar later, hebben we ons seksleven weer redelijk op de rit. We komen er wel.”
 

Cadeautjes

Simone (38) en Silvan (47) hebben een koffer vol seksattributen onder het bed.

“Silvan was degene die op een vrijdagavond aarzelend een cadeautje tevoorschijn haalde. Het was een vibrator. Mijn eerste ooit en een meer dan welkom geschenk nu ons seksleven zo was ingedut. We hadden de nacht van ons leven en daarna was het hek van de dam. Onder ons bed ligt inmiddels een doos met een slot. Daarin zit onze collectie. Het leukste item: de We­Vibe, een speeltje dat ik in mijn slipje draag dat Sil op afstand kan bedienen. Het zweepje dat ik in een opwelling aanschafte was een iets minder groot succes, maar hé: al doende leert men.”
 

Telefoonseks

Selma (33) en Joost (38) doen het via de smartphone.

“‘Kruip eens wat dichter tegen me aan’, appte Joost op een ochtend. Hij was weer eens in het buitenland voor zijn werk. ‘Wat voel je heerlijk’, stuurde ik terug. We belandden in een vurige seks­chat inclusief happy ending. Sindsdien doen we regelmatig aan telefoonseks. De ene keer bellen we, de andere keer via de app, soms sturen we alleen spannende foto’s. Nu even niet hoor, denk ik weleens, ik verschoon net een poepluier. Dan pakken we de draad een paar uur later weer op.”

 

Dit artikel staat in Kek Mama 04-2018.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >