SM meesteres

Tessa (40) is een gewone moeder met een lieve man, twee leuke zoontjes en een parttime baan. Maar zodra man en kinderen de deur achter zich dichttrekken, verruilt ze haar uggs voor stiletto’s en haar identiteit voor SM-meesteres Lady Xena.

“‘Wat ziet het huis er schoon uit schat’, zei Peter goedkeurend toen hij terugkwam van een zakenreis. Het huis was spic en span en ik zat er stralend bij. Voldaan na een spannende middag in een tiptop huis, dat door een slaaf was schoongemaakt. Ken je die wodkareclame waarin een brave huisvrouw haar man ’s ochtends gedag kust, de gordijnen sluit en in een latex pakje haar zweep tevoorschijn tovert? Dat ben ik.

Niet elke dag hoor; ik heb zo’n twee keer per maand een speelsessie met een van mijn subs. Subs zijn submissive mannen die mij willen dienen als slaven. Meestal in een suite of hotelkamer, soms bij mij thuis. Inderdaad: tussen de Lego Ninjago van mijn jongste zoon.

Het is een wederdienst: zij genieten ervan hun lady – meesteres klinkt zo hard – te dienen door te poetsen, te koken of me een massage te geven. En ik vind het fantastisch ze klein te zien worden en ze te bezitten. Met de meesten heb ik geen seks, daarvoor heb ik Gerard, mijn hoofdslaaf. Onze relatie is intens en diepgaand; een grote liefde. Je moest eens weten wat een man voor je doet en hoe verliefd hij op je wordt als je controle hebt over zijn ballen.
 

Anders dan vriendinnen

Negen jaar was ik, toen ik tegen de jongetjes in de buurt zei: ‘Laat je piemel zien.’ Ze deden het gewillig. ‘Tsss’, zei ik dan, ‘is dat alles?’ Ik heb altijd al het gevoel gehad dat ik anders was dan mijn vriendinnen, seksueel. Tuurlijk, ik had relaties en de seks was vaak best goed. Maar na afloop had ik altijd een onbevredigd gevoel. Dat het ’t toch niet helemaal was; dat er meer moest zijn. Ik had alleen geen idee wat.
 

Een beetje pittig

Van BDSM – dat staat voor bondage en discipline, dominance en submissive – had ik nog nooit gehoord. Huis-tuin-en-keukenseks was het, al had ik die graag wel een beetje pittig. Ik ben altijd al dominant geweest in bed. Acht jaar geleden werd onze tweede zoon geboren. Het seksleven van Peter en mij dat toch al nooit echt sprankelend was, kwam volledig op zijn gat te liggen. Komt door de hormonen, dacht ik eerst nog. Maar zelfs als ik zin máákte, kon ik er niet meer van genieten. Peter nam, zoals altijd, geen initiatief. Eigenlijk was voor mij ons huwelijk toen op, maar scheiden wilde ik niet. De kinderen waren nog piepjong.
 

Dierlijk gevoel

Toen die situatie na vier jaar nog steeds niet verbeterde en Peter daar ook geen moeite voor leek te willen doen, vond ik het welletjes. Tijd voor een affaire, dacht ik, en ik schreef me in op Second Love. Daar ontmoette ik Rick. We mailden een tijdje heen en weer voordat we afspraken. Spannende praat, elkaar een beetje uitdagen en lekker maken, maar niks in de richting van BDSM.

De eerste keer dat ik hem zag, gebeurde er echter iets in me. Het is lastig uit te leggen. Een dierlijk gevoel dat steeds harder ging bruisen. Ik kon het niet negeren. Hij was lang, mannelijk, donker. Ik dacht: ik wil je bij je haren grijpen en schrok van dat gevoel. Woest aantrekkelijk vond ik hem, en dat was wederzijds: hij begon te stotteren. ‘Wat is dit jongen? Ga je nog praten?’, zei ik. En daarmee was ons fundament gelegd.

We besloten de volgende dag weer af te spreken, en te gaan dansen. Op de terugweg van de discotheek naar huis kwam datzelfde dierlijke gevoel weer op, sterker nog dan de dag ervoor. Ik beval hem de auto te stoppen en aan de kant van de weg te zetten, en dirigeerde hem naar de achterbank. Ik weet nog dat ik op hem ging zitten. Daarna raakte ik in een roes, waarin ik hem tien minuten lang helemaal in elkaar heb geslagen. Ik had geen idee wat me overkwam, en toen ik na die tien minuten weer bij zinnen kwam, was ik als de dood dat hij me terug zou slaan, of op zijn minst zou denken dat ik knettergek was. Sterker nog: ik dacht zélf dat ik krankzinnig was geworden. Niets daarvan, hij zei: ‘Ga door. Jij bent dominant, Tessa.’ Thuis heb ik mijn slapende kinderen gekust. Het was of mijn hele leven op losse schroeven stond. Ik voelde me niet eens schuldig naar Peter.

 

Lees ook
Overdag een brave moeder, 's avonds een kinky mama >

 

Eenmaal op de hotelkamer werd ik iemand anders

We spraken af in hotels. Rick hield ervan als ik hem zijn zintuigen één voor één ontnam. Hem blinddoekte, in tape wikkelde en een koptelefoon opzette. Bij mij vond tijdens die dates een mindswitch plaats. Eenmaal op de hotelkamer, werd ik iemand anders. Lady Xena: net als de gelijknamige, nietsontziende, manipulatieve en oorlogszuchtige leidster van een schurkenleger in de Griekse oudheid.
 

Van een goede sessie ben ik twee dagen high

Onze relatie duurde negen maanden. Toen vond Peter een leren zweep in mijn kledingkast. Tja, praat dat maar eens recht. Ik heb alles verteld. Ergens hoopte ik dat Peter ervoor open zou staan, dat we samen aan BDSM zouden kunnen doen. Hij is immers de man met wie ik het liefste oud word, en een BDSM-relatie betekent echt niet dat je je sub elke dag alle hoeken van de kamer laat zien. Het is liefde zoals elke andere, en eens in de zoveel tijd haal je je speelgoed tevoorschijn. Hoeft niemand van te weten en voor de kinderen houd je het makkelijk verborgen. Je boort een gat in het plafond, hangt er een hangplant aan, en als het moment daar is, schroef je er een paal aan waaraan je je slaaf vastbindt.

Peter had er niks mee. Hij begreep er niets van en eiste dat ik met mijn levensstijl zou stoppen. Maar mijn BDSM-gevoelens ontkennen zou betekenen dat ik mezelf verloochende. We gingen in relatietherapie, waar we besloten dat ik mijn gevoelen mocht uitleven met andere mannen, zolang ik maar geen seks met ze had. Die onderdanige mannen zijn toch maar mietjes, vond Peter. Hij moest eens weten. Vrijen met hem is als niezen: even lekker en meteen vergeten. Van een goede sessie met een sub ben ik twee dagen high. Bij BDSM-seks voel ik me gezien in mijn kern, puur, hoe zweverig dat ook mag klinken. ‘Goed’, zei ik tegen Peter, ‘ik zal geen seks met ze hebben.’ Peter is een lieve vader, ik kon en kan het niet over mijn hart verkrijgen ons gezin te verscheuren. Ondertussen wist ik wel beter, ik zou ook seks hebben met andere mannen.
 

Een paar uur genieten van onderdanig of juist dominant zijn

Met Rick ging het uit en een tijdlang speelde ik met allerlei mannen. De meesten met een vrouw en kinderen thuis. Het is verbijsterend hoeveel mensen er zijn zoals ik, die er een dubbelleven op nahouden. Het blijft een enorm taboe. Mensen associëren BDSM met grof geweld en vernedering. Maar dat zijn extremiteiten. Vrouwen- of mannenhaters of mensen met een traumatisch verleden. Je verbaast je over de hoeveelheid aantrekkelijke mannen in de BDSMwereld. Vaak hoogopgeleide, weldenkende mannen die ervan genieten een paar uur onderdanig of juist dominant te zijn.

Mijn subs zijn meestal mannen in leidinggevende functies, met een volgzame vrouw thuis. Ik kan me voorstellen dat het prettig is als ze zich bij mij even klein kunnen voelen. Zelf ben ik geboren met dominante gevoelens. Ik had een liefdevolle jeugd, was het prinsesje van mijn vader. Mijn vader verwende mij, bracht me elke dag ontbijt op bed. In die zin vind ik het normaal dat mannen mij dienen. Ik houd van de macht. Ik sla mijn subs ook, meestal met een riem of zweep, maar daarna overspoel ik ze met liefde.
 

Straf en dan een knuffel

Weet je, mannen zijn net kleine jongetjes. Ze hebben die discipline en liefde nodig. Wanneer mijn jongste zoon iets stouts doet, spreek ik hem streng toe en zet hem in de hoek om na te denken. Als hij me daarna belooft dat hij het niet meer zal doen, knuffel ik hem plat. Bij mijn mannen werkt het precies hetzelfde. Als een van mijn subs een plekje overslaat met stofzuigen of de wc-bril omhoog laat staan, krijgt hij straf. Met de zweep. Dat snapt hij, omdat hij mij alleen maar beter wil dienen. Daarna knuffel ik hem. En die liefde voelt een stuk zoeter na een paar klappen – al kost het me de nodige ladderende panty’s. Het gaat er soms best pittig aan toe, als ik op mijn knieën zak om hem bestraffend bij zijn geslacht te grijpen.

Wij vrouwen klagen dat mannen nooit iets doen in het huishouden, maar ondertussen doen we het zelf fout: veel van hen hebben gewoon bevelen nodig. Als je ze daarna ook nog beloont, zijn ze als was in je handen. De BDSM-ontmoetingssites puilen uit van de mannen die zich aanbieden voor klusjes. Hartstikke handig: ik geef ze opdrachten terwijl ik mijn nagels doe, en als ze het knap hebben gedaan krijgen ze een schouderklopje. Worden ze echt dolgelukkig van, en mij kost het geen cent.


'Weer zin in seks met mijn man'

Na een jaar of anderhalf spelen, miste ik toch de verdieping zoals ik die had met Rick. Op een site voor BDSM-liefhebbers kwam ik Gerard tegen. Voor hem voel ik diezelfde dierlijke dominantie die ik voor Rick voelde. We zijn nu een jaar samen en hij is de enige met wie ik seks heb buiten mijn huwelijk. Ik voel me niet schuldig naar Peter, al denkt hij nog altijd dat ik mijn voorkeur alleen maar platonisch uitleef. Hij vraagt er nooit naar hoe vaak en met wie ik dat doe, en ik vertel het niet. De seks die ik heb met Gerard, zorgt ervoor dat ik ook weer zin heb in seks met Peter. Toen ik Gerard ontmoette was ik al lang zo bleu niet meer.

Ik pakte hem bij zijn kin, bekeek zijn gezicht van verschillende kanten en zei: ‘Jij bevalt mij wel.’ ‘Eindelijk, een echt dominante vrouw’, antwoordde hij. Puntje bij paaltje ben ik een lustdominant: ik wil wel graag aan mijn gerief komen. Voor veel van mijn subs is een orgasme helemaal niet belangrijk, maar voor mij wel en ik geef me niet aan Jan en alleman. Na een speelsessie met Gerard ben ik een vrolijke moeder en echtgenote.


Zijn lady verdient verwend te worden

Inmiddels heb ik een aantal slaven naast Gerard. Dat vindt hij prima; hij vindt dat zijn lady het verdient verwend te worden. Zijn vrouw heeft geen idee. Soms laat ik Gerard bewust niet klaarkomen, terwijl hij al een week heeft rondgelopen met een kuisheidsgordel, en geef hem de opdracht thuis met zijn vrouw te vrijen. Tease and denial, heet dat officieel: ik maak hem lekker, maar hij moet zijn orgasme uitstellen tot ik zeg dat het mag.

Er zijn ontzettend veel stellen die hiermee spelen, en toch rust er nog altijd een gigantisch taboe op BDSM. En ik doe eraan mee hoor, want behalve mijn man weten alleen mijn twee beste vriendinnen van mijn gevoelens. Maar ondertussen zijn de handboeien sinds de verschijning van de Fifty shades of grey-boeken niet aan te slepen en doet de webshop van Christine le Duc betere zaken dan ooit. Het schijnt dat vooral de bondage-sets er reuze populair zijn.”


Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

moeder leuk na scheiding
Beeld: Pixabay

Mary houdt van haar kinderen, maar vindt het prima als ze er even niet zijn. 'Na de scheiding is iedereen blij: ik met mijn vrijheid, mijn ex met zijn twintig jaar jongere vrouw.'

Mary is gescheiden en moeder van zoon Kjeld (7) en dochter Marit (5). "Een gezinnetje stond bepaald niet boven aan mijn verlanglijst toen ik jong was. Evenmin als trouwen of een eengezinswoning. Nu weet ik waarom. Ik heb ze alle drie geprobeerd en stuk voor stuk laten mislukken. Behalve die kinderen dan, maar over mijn moederschap heb ik niet alle zeven jaren kunnen zeggen dat ik het goed deed.

Ik ben altijd al op mezelf geweest. Heb veel ruimte nodig en voel me snel geclaimd door partners en vrienden. Ik hobbelde een beetje van vriendje naar vriendje, woonde nooit langer dan twee jaar op hetzelfde adres en werkte hard om vooral zo veel mogelijk te kunnen reizen. Een traditioneel gezinsleven paste mij niet, dacht ik. Maar toen kwam ik Vladimir tegen.
 

'Ik viel als een blok'

Ik was 27 en hoewel ik veel had gezien van de wereld, was ik nog lang niet volwassen. Ik bracht mijn weekends door op festivals en feestjes, geloofde niet in eeuwige trouw en dacht niet verder dan de dag van morgen. Wat ik verdiende maakte ik dezelfde dag nog op; mijn enige kostbare bezit waren mijn universiteitsdiploma en de antieke viool van mijn opa.

Vladimir was het tegenovergestelde. Negen jaar ouder dan ik, serieuzer, bezorgder. Niet de vrije geest die ik was, dus dat onze relatie gedoemd was te mislukken kon een blinde zelfs zien. Toch viel ik als een blok voor hem. In eerste instantie vanwege zijn erudiete verschijning en zijn belezenheid. Hij werkte aan de universiteit als onderzoeker en bracht ook zijn vrije tijd het liefst met boeken door. Ik keek immens tegen hem op. Hij viel op zijn beurt voor mijn ‘sprankeling’, zoals hij dat noemde. Vond het vooral een uitdaging me te temmen, waar ik op mijn beurt hoopte rust bij hem te vinden.
 

Kletsen op het balkon

Opmerkelijk genoeg ontmoetten we elkaar op een feestje. Een vriendin van mij deed haar eindonderzoek bij hem en tijdens haar afstudeerfeest kwam hij beleefdheidshalve langs voor één glas cognac. Dat drinkt-ie ook nog ja, cognac. Woest aantrekkelijk vond ik dat – al moet ik er nu om lachen: hij was achtendertig, niet bejaard.

We kletsten op het balkon van haar woning en toen zijn glas leeg was, vroeg hij of hij me mocht bellen. De volgende dag gingen we uit eten en verlieten elkaars zijde nooit meer – nou ja, tot anderhalf jaar geleden. Drie maanden nadat ik hem tegenkwam, zegde ik de huur van mijn appartement op.
 

'Als ik nu niet ren...'

Oerinstinct is iets heel sterks. In de eerste maand van onze relatie, waarin hij mij doorlopend zijn liefde verklaarde en verkondigde dat hij gek zou worden zonder mij, dacht ik wel tien keer: als ik nu niet ren, kom ik nooit meer weg. Maar ik rende niet. Ik was verliefd, en hij bood me waar ik ondanks mijn drang naar levensvrijheid zo naar snakte: stabiliteit. Je kunt niet eindeloos door het leven blijven dartelen. Samen vonden we een gulden middenweg. Dacht ik. Ik zou hem levenslust geven, hij mij zekerheid. Nu weet ik dat liefde zo niet werkt.
 

Moederinstinct

Met mijn verliefdheid kwam ook een heel ander instinct in mij naar boven: dat van een moeder. Wat ik nooit voor mogelijk had gehouden gebeurde: toen we nog geen halfjaar samen waren, snakte ik naar een kind. Vladimir wist het zo net nog niet. Hij wilde nog zo veel bereiken, zei hij. Dingen leren, ontdekken. Een halfjaar is wat snel om aan een kind te beginnen, vond ik ook. Dus probeerde ik het los te laten, maar las ondertussen alles wat los en vast zat over het moederschap.

Toen we een jaar samen waren – ik was bijna 29 – spoelde ik met zijn medeweten de pil door de wc. ‘Voor mij is het welkom’, zei ik. ‘Als dat voor jou niet zo is, liggen dáár de condooms.’ Een halfjaar later was ik zwanger en belde Vladimir als eerste huilend van geluk zijn hele familie af om het blije nieuws te verkondigen. Ook ik was dolgelukkig. Zeven maanden lang leefden we in onze bubbel van babyvoorbereidingen en een alles overstijgende verliefdheid. We kochten een huis en trouwden. Alle dingen waarvan ik altijd had geroepen dat ze niet bij me pasten.
 

Met stomheid geslagen

Kjeld werd geboren. En waar ik hoopte overmand te worden door onvoorwaardelijke liefde en zorgzaamheid, was ik vooral met stomheid geslagen. Ik had me het moederschap heel anders voorgesteld. Als een soort serene staat van rust vooral, waarin de baby voornamelijk sliep en ik boeken las, wat werk deed en een nestje bouwde voor ons gezin. In plaats daarvan zat ik met tepelkloven nachtenlang rechtop in bed met een huilbaby van wie ik niks begreep, en een man die met geen mogelijkheid wakker te krijgen was. Ik vond er geen klap aan, dat hele moederschap.

Toen Kjeld een jaar was, werd het leuker. Hij begon te communiceren, ik kreeg weer wat ruimte voor mezelf en hij deed het goed op de crèche terwijl ik vier dagen per week werkte. En wat denk je dat ik deed, in plaats van genieten van een situatie die – ergens in de verte – weer wat overeenkomsten vertoonde met het leven dat ik ooit zo liefhad? Ik begon dat jaar over een tweede baby.

Geen compleet ridicule inschatting: Marit bleek een droombaby. Maar wel het tweede kind in huis, en dat betekende dat wanneer ik niet werkte ik alleen maar aan het moederen was. Als Kjeld eindelijk sliep, was Marit wakker, en andersom. Vladimir had het druk op de universiteit en begreep niks van mijn wanhoopskreten. ‘Hoezo vind je het zwaar?’ vroeg hij. ‘Het zijn baby’s, en je hebt drie dagen weekend.’
 

'Ondertussen verloor ik mezelf'

Ik hield van mijn kinderen. Ik deed het allemaal; de borstvoeding, het co­-sleepen, de doorwaakte nachten en cursussen Muziek op Schoot. Natúúrlijk deed ik dat. Omdat het moest. Maar ondertussen verloor ik mezelf steeds een beetje meer. Ik vond het niet leuk, het zorgen, 24 uur per dag klaarstaan, nooit aan mezelf toekomen.

Met het moederschap verloor ik behalve mezelf bovendien nog iemand: Vladimir. Die weliswaar net zo gek was op onze kinderen als ik, maar ook op zijn 26-­jarige PhD-­medewerker. Toen Marit twee was, vroeg hij de scheiding aan. Het kwam niet als een verrassing. We zijn geen gelijke geesten, Vladimir en ik. Zijn nieuwe liefde en hij wel. Samen hebben we iets heel moois bereikt: onze kinderen.
 

'Het werd een regelrechte vechtscheiding'

Maar met de aanvraag van de scheiding onttrok hij zich meteen aan alle verantwoordelijkheid voor hen. Op dagen die hij eigenlijk zou doorbrengen met onze kinderen, was hij opeens op stedentrip met zijn assistente. Alle regelzaken met betrekking tot de kinderen kwamen ook voor mijn rekening. Daar was ik het niet mee eens. Ik hoefde geen geld, wel verantwoordelijkheidsgevoel van zijn kant. Het werd een regelrechte vechtscheiding, met advocaten, ruzies over geld en moddersmijterij naar familie. Eén ding deden we goed: de kinderen bleven buiten schot. Die merkten er niet veel meer van dan een papa of mama die af en toe wat prikkelbaarder was.
 

Lees ook
11 Dingen die ik leerde van mijn scheiding >

 

Genieten van mijn rol als moeder

Mij kostte het jaren van mijn leven, qua stress. Maar we zijn nu ruim anderhalf jaar verder en boven alles heeft de scheiding van Vladimir me meer opgeleverd dan ik ooit had durven dromen. Met – na lang onderhandelen – co­-ouderschap en dus maar de helft van de tijd zorg voor mijn kinderen, kan ik voor het eerst van mijn leven oprecht genieten van mijn rol als moeder.

Begrijp me niet verkeerd: als Vladimir uit ons leven was verdwenen, had ik Kjeld en Marit evengoed een geweldige jeugd bezorgd. Maar nu we de zorg eerlijk verdelen, vind ik het oprecht leuk. In de week dat ik de kinderen niet heb, werk ik tot diep in de nacht, duik de kroeg in wanneer ik daar zin in heb en als ik wil scharrelen met een man, dan doe ik dat. Mary-­tijd. In de weken dat de kinderen bij mij zijn, heb ik hierdoor eindelijk de rust om me compleet op hen te focussen. Dan geniet ik ervan om twintig keer met ze van dezelfde glijbaan te gaan, of iets lekkers te koken na een lange dag werken.

Als moeder ben ik veel relaxter geworden, omdat ik kan genieten. Wanneer ze op maandagochtend vertrekken, mis ik ze net zo hard als dat ik blij ben dat ik weer tijd heb voor mezelf. Net zo goed als ik een week later met pijn in mijn hart een spannende afspraak laat lopen, maar me wel me verheug op hun komst. Mijn leven is het afgelopen jaar voor het eerst sinds ik kinderen heb in balans.

Ik geloof dat er vrouwen zijn die niks liever doen dan moederen en kapot zouden gaan in een situatie als de mijne. Ik heb daar respect voor, en vraag me weleens af of het mij minderwaardig maakt als moeder dat ik dat anders beleef. Maar dan dans ik een seconde later door mijn woonkamer op mijn kinderloze zaterdagmiddag en voel me gelukkiger dan ooit.

Natuurlijk steekt het dat mijn kinderen de dagen bij hem doorbrengen met een stiefmoeder voor wie hij me inruilde en die tien jaar jonger is dan ik. Maar feitelijk wilde ik zelf ook al lang weg uit ons huwelijk, en dat er een vrouw is om de zorg van Vladimir over te nemen wanneer hij weer eens diep in zijn boeken duikt, stemt me tegelijkertijd gerust. Het leven had niet beter kunnen lopen. Ik heb mijn kinderen én mijn vrijheid. En het belangrijkste: Kjeld en Marit zijn gelukkig zo. Dankzij Vladimir weet ik wat liefde is doordat hij me kinderen schonk, maar ook dat een relatie niet hoeft. We hebben allemaal gewonnen.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Anna's scheiding

Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (36) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (41). Vanuit het nieuwe huis dat ze sindsdien bewoont met zonen Oscar (4) en Merlijn (9), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.

Het is zaterdagochtend, als ik me onder de dekens omdraai naar Ben-de-vakantievader. Ik voel me fantastisch: alsof ik zestien ben, jarig en een beetje aangeschoten tegelijk. Ik kan me niet heugen dat ik zó verliefd ben geweest. Zelfs niet op Tim, realiseer ik me met enige schaamte. We houden de kinderen er voorlopig buiten, hebben Ben en ik besloten; Oscar en Merlijn hebben al genoeg vrouwen langs zien komen bij Tim, en Bens scheiding is nog vers. Eerst zien hoe leuk wíj elkaar blijven vinden, voordat we het aan de grote klok hangen.

Tim is als een blad aan de boom omgeslagen na onze confrontatie in het restaurant waarbij hij ongepland ook Ben ontmoette, een paar weken geleden, en brengt zijn weekends met de kinderen nu al voor de derde keer op rij zonder enige discussie met ze door. Zou het dan eindelijk zover zijn, dat rustiger vaarwater? Hebben we onze draai als exen en gezamenlijke ouders van Oscar en Merlijn gevonden? Met vlinders in mijn buik geef ik Ben een kus. Ik hóóp het zo, denk ik; deze ruimte voor nieuwe liefde wil ik niet meer kwijt – net als die liefde zelf, trouwens.

 

Lees ook:
‘Twee tafeltjes verderop zit Tim met zijn nieuwste scharrel’ >

 

Champagne op bed

“Hé schone slaapster”, zegt Ben. “Niet bewegen: ik ben zo terug.” Terwijl ik hem hoor rommelen in de keuken, gooi ik snel wat foundation op mijn gezicht, borstel mijn haar en neem een slok mondwater. Alsof ik nooit het bed verlaten heb, wacht ik hem op in een pose die het babyrolletje op mijn buik handig verdoezelt.

“Schuif eens op.” Met een grijns van oor tot oor staat Ben in de deuropening van zijn slaapkamer. Zijn dienblad moet niet te tillen zijn: met de verzameling champagne, koffie en vers fruit die hij heeft meegezeuld, kun je een complete familie voeden.

Een man die me in de watten legt – hij bestáát dus, denk ik, en woel door zijn warrige krullen. We kletsen en zoenen en lachen en eten, en twee uur later liggen we er nog steeds. We raken niet uitgepraat en doorlopen alle emoties samen, van onbedaarlijk de slappe lach tot tranen om gebeurtenissen uit onze verledens – en alles daartussenin. Met deze man kan ik trouwen, denk ik, en schrik van mijn eigen gedachte. “Jemig”, zegt Ben op hetzelfde moment, “als we allebei niet al in krankzinnige scheidingen lagen, zou ik morgen met je trouwen.” Uit pure schok schieten we opnieuw in de lach.

 

Samengesteld gezin

“Over een paar weken erger je je aan alles wat je nu zo leuk vindt”, knipoog ik, “en klopt het leven weer.”
“Onmogelijk”, zegt Ben. “Over een paar weken weten de kinderen over ons en hoeven we elkaar echt bijna geen dag meer te missen.”

Ik kan het niet geloven, maar ik zou niet anders willen, realiseer ik me. Twee jaar na dato ben ik er echt overheen, mijn scheiding. Al vrees ik dat dat rustige vaarwater er met deze allesoverheersende verliefdheid én misschien wel een samengesteld gezin in het verschiet, voorlopig nog niet in zit.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >