Jaloerse man

Nu hun zoons een eigen mening krijgen, wil de man van Jeanette niets meer met ze te maken hebben. "Hij woont boven, wij beneden." 

Jeanette (43), moeder van Peter (13) en Max (11): “Mijn jongste speelde de hoofdrol in de schoolmusical van groep acht. En alsof dat nog niet opwindend genoeg was, moest hij op het podium een meisje zoenen dat hij stiekem heel erg leuk vond. Maanden tevoren kon hij al niet slapen van de opwinding.

Op de avond van de voorstelling stonden zijn grote broer en ik keurig op tijd klaar, mijn man was nergens te bekennen. We troffen hem ook niet in de zaal. Ik appte nerveus: ‘Waar ben je, het begint zo.’ Hij antwoordde: ‘Ik kom niet. Je hebt mijn rol gereduceerd tot donor. Max is jouw kind, niet het mijne.’ De haren in mijn nek gingen overeind staan. Hij had me even goed vol in het gezicht kunnen slaan. Op dat moment wist ik dat mijn kinderen hun vader definitief kwijt waren.
 

Lege plek

De avond ging in een waas voorbij. Ik was zo bang dat Max vanaf het toneel de lege plek naast me zou zien en uit zijn rol zou vallen. Niets daarvan, hij speelde de sterren van de hemel. Het publiek vrat hem op. En hoe enthousiaster de zaal was, hoe meer het in het oog sprong dat Jeroen afwezig was. In de pauze vroegen tientallen ouders naar hem. Ik probeerde met alle geweld niet te huilen en zei dat hij ziek was. En dat is hij ook, daar ben ik van overtuigd. Jeroen is geen slecht mens, hoe wreed hij soms ook doet.

Ik denk dat hij Asperger heeft, een erfelijke aandoening die inhoudt dat je je amper in anderen kunt verplaatsen, opgaat in je eigen obsessies en je terugtrekt in je eigen wereld omdat je de grote wereld niet begrijpt. Zijn vader heeft het ook, concludeer ik uit de verhalen van mijn schoonmoeder. Aspergers kunnen hun handicap camoufleren doordat ze heel gewoon overkomen en vaak heel slim zijn, waardoor ze sociaal gedrag kunnen kopiëren.
 

Sterretjes en hartjes

Bij mij begon er pas iets te dagen toen we kinderen kregen en hij jaloers op ze werd. Als ik het eerder geweten had, was ik evengoed verliefd op hem geworden, ben ik bang. Zijn ogen waren te blauw, zijn krullen te donker. Ik zag hem veertien jaar geleden voor het eerst in een café. Hij stond zo aanstekelijk te schateren met een vriend dat ik ook moest lachen. Hij keek me geamuseerd aan. Ik zag sterretjes en hartjes terwijl ik een vriend had die thuis op me wachtte. Die vriend stormde om drie uur ’s nachts de kroeg binnen waar ik al uren met Jeroen zat te praten.
 

Gehersenspoeld

Voor de beleefdheid ging ik met hem mee, om het de volgende ochtend uit te maken. Daarna gaf ik me over aan Jeroen. Ik lag op mijn rug met mijn pootjes in de lucht, zo verliefd was ik. Al snel liet ik hem letterlijk mijn leven leiden. Hij bepaalde wie we zagen, welke feestjes we bezochten. ‘Je lijkt wel gehersenspoeld,’ zei mijn boezemvriendin. Daarop vond Jeroen dat ik mijn vriendin moest laten vallen. Dat deed ik braaf.

Waarom ben ik zo gek geweest? Misschien omdat het vertrouwd voelde. Mijn vader was ook tiranniek, mijn moeder een lieverd die het met hem uithield omdat ze altijd de lichtpuntjes zag. Ze was extreem plooibaar, net als ik. Zet me op een vuilnisbelt en ik zie na verloop van tijd de madeliefjes groeien. Dat klinkt goed maar het is ook een handicap, want ik kom nooit van die vuilnisbelt af. Je wordt er niet leuker van als je altijd maar aardig bent. Mijn oudste zoon vindt me een sukkeltje. Een aardig sukkeltje.
 

Het gat vullen

Zo zag mijn rebelse broer me ook. Hij eiste alle aandacht van mijn ouders op, daarom hield ik me gedeisd terwijl ik ze misschien wel meer nodig had dan hij. Jeroen sprong in dat gat. Hij behandelde me als een godin. In goede tijden kreeg ik elke dag een cadeautje van hem. Voor een bijzondere thee die ik lekker vond, reed hij naar de andere kant van het land. Ik dacht dat het voortkwam uit liefde maar weet nu dat hij daartoe niet in staat is. Hij kopieerde gewoon de ideale minnaar uit een Hollywood-film.

Wat ik vreselijk vond: om niets kon zijn humeur omslaan. Dan negeerde hij me dagenlang. Meestal had ik geen idee wat ik verkeerd deed maar ik kroop over de grond om het goed te maken en was doodsbang dat hij me zou verlaten. Nu weet ik dat we zo overstuur waren omdat op dat soort momenten bleek dat we twee verschillende mensen waren.

Voor hem was het alsof zijn rechterhand opeens niet begreep wat hij wilde. Het was misschien een slecht idee dat wij kinderen kregen, maar ik ben blij dat ik er indertijd anders over dacht, anders was ik de leukste zonen van de wereld misgelopen. Het was overigens niet mijn idee. Jeroen begon erover. Hij wilde een eigen koninkrijk creëren, vol verlengstukjes van zichzelf. Wat hem betrof werden het er wel twintig.
 

Lees ook
Weg bij je man omdat hij depressief is >

 

Overweldigend

Jeroen wilde niet bij de geboorte van de kinderen zijn. Aspergers kunnen niet tegen overweldigende situaties, weet ik nu. Ik vond het niet erg, integendeel. Nu kon ik me ontspannen en focussen op de bevalling. Dat was onmogelijk als hij in de buurt was.

Peter werd geboren en ik keek verkrampt toe hoe Jeroen op hem reageerde. Pas toen ik zag dat hij lief tegen hem deed, kon ik weer ademen. De eerste nacht met zijn drieën werd ik vroeg wakker. Ik keek naar mijn zoon en voelde het moedergevoel in me zakken. Bijna tastbaar via mijn hoofd recht mijn lichaam in tot in mijn tenen. Het was nog overweldigender dan mijn verliefdheid op Jeroen.

Toen de kinderen klein waren, was hij een leuke vader. De jongens adoreerden hem evenveel als ik. Hij was de grootste, onze koning. Zo noemden we hem ook: koning. Toen hij me vroeg mijn baan op te geven omdat hij het prettiger vond als ik fulltime moeder werd, gehoorzaamde ik meteen. Zo werd ik ook financieel afhankelijk van hem.
 

Kentering

De kentering kwam toen onze oudste twee jaar geleden naar de middelbare school ging. Tot dan toe was hij een typisch vaderskind geweest. Op de basisschool had hij alles gedaan wat Jeroen wilde. Als Jeroen over geschiedenis vertelde, luisterde Peter ademloos. Ze gingen samen naar Waterloo en het strand waar de geallieerden op D-day landden. Ook gingen ze de stad in voor kleren. Gekke kleren, een beetje punk-achtig, tegen de stroom in. Jeroen vindt mensen die groepsgedrag vertonen sukkels. Omdat hem dat zelf niet lukt, denk ik.

De klap was dan ook groot toen zijn oudste zoon in de brugklas de mening van zijn leeftijdgenoten belangrijk begon te vinden. Toen hij de punkkleren niet meer aantrok en net zo wilde zijn als de rest. Dat kwetste Jeroen. En als hij gekrenkt is, is zijn reactie: je bestaat niet meer voor mij. Het mondde op een dag uit in een afschuwelijke scène, waarin Jeroen tegen Peter zei dat hij een doorsnee kind was, een meeloper, een sukkeltje.
 

Voor het eerst

Ik wachtte tot Jeroen weer naar zijn werk was voor ik mijn huilende kind troostte. Ik wist dat de hel zou zijn losgebroken als ik in Jeroens aanwezigheid partij had gekozen voor onze zoon. Pas toen we alleen waren, legde ik Peter uit dat hij Jeroens gedrag niet op zichzelf moest betrekken. Dat het normaal was dat hij bij de groep wilde horen en niet normaal dat Jeroen daar boos om werd. Dat Jeroen het liefste wilde dat Peter zijn kleine jongetje bleef, maar dat Peter een uniek mens was die zijn eigen pad moest volgen.

Natuurlijk kwam Jeroen erachter dat ik hem achter zijn rug was afgevallen. Toen hij me confronteerde, koos ik in zijn gezicht partij voor de kinderen. Voor het eerst. Ik zei hem dat ik ongelooflijk veel van hem heb gehouden, en dat ik dat tot op zekere hoogte nog steeds deed, maar dat ik een andere visie had op de opvoeding en niet geloofde in de zijne. Ik zei dat ik klaar was met sorry zeggen. Heel rustig, niet boos of gekwetst. Je wordt ook niet boos op iemand die in een rolstoel zit omdat hij niet meeloopt.
 

Verrader

Sindsdien ziet Jeroen me als een verrader die de kinderen tegen hem heeft opgezet. Hij trekt zich terug in zijn eigen wereld en leeft op de bovenste verdieping van ons huis. We komen elkaar zelden tegen. Als het gebeurt is het akelig, je voelt de boosheid van hem af stralen. Ik doe niets meer om hem terug te krijgen. Ik heb hem toch verloren. Ik sta er versteld van hoe goed ik daarmee om kan gaan. Mijn angst van destijds was onterecht. Ik ben volwassen geworden. Ik buig mee maar als de wind ligt, kom ik overeind. Sterker dan ooit.

Jeroen raakt me alleen nog wat de kinderen betreft. Hij negeert onze oudste zoon totaal. Peter rookt joints, doet niets op school en vraagt waarom ik niet bij zijn vader wegga. Ik wik en weeg. Ik heb geen inkomen en weet zeker dat Jeroen niets meer betaalt zodra we niet meer in hetzelfde huis wonen. Ik kan niet overzien wat er gebeurt als we gaan scheiden. Tot de avond van het schooltoneel, een paar maanden geleden, had Jeroen nog wel contact met Max.
 

Onaantastbaar

Onze jongste zoon is nooit zo in Jeroens ban geweest. Hij gaat veel meer zijn eigen gang, is onaantastbaar, hem flik je niks. Daar had Jeroen respect voor. Het syndroom van Asperger is erfelijk; ik kijk met argusogen naar mijn zonen of ik geen trekken van hun vader bespeur.

De avond van het schooltoneel vertelde Max iets dat me als muziek in de oren klonk. Hij zei opgewonden dat hij zo bang was dat het meisje dat hij moest zoenen hem niet aardig vond. Dat hij heel goed oplette hoe ze naar hem keek, om te zien hoe ze zich voelde. En dat hij langzaam maar zeker doorkreeg dat ze hem wel leuk vond. Ik begreep opeens waarom hij gewoon had doorgespeeld, ondanks de lege plek in de zaal. Hij was helemaal niet met zijn vader bezig geweest. Max is geen stukje van zijn vader. Ook niet van mij, trouwens. Dat begrijpt dat leuke jongste kind van me nu al.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine.


 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

man gaat vreemd prima
Beeld: Unsplash

Het libido van Kris (36) was nooit hoog, maar toen haar jongste dochter Maud (4) geboren werd, daalde het tot een nulpunt. Haar man zoekt het sindsdien buiten de deur. “Ik weet best dat hij vreemdgaat, maar ik vind het wel prima zo. Kan ik tenminste ongestoord gaan slapen.”

“Acht maanden geleden draaide ik voor de zoveelste keer mijn rug naar mijn man Jeroen. We lagen in bed en ik voelde zijn erectie. De veelzeggende hand op mijn heup, de kus in mijn nek. Ik negeerde ze, zoals meestal, en viel in diepe slaap. Sindsdien hebben we niet meer gevreeën, en voor het eerst in onze relatie, heeft Jeroen het ook niet meer geprobeerd.

Ik weet dat hij sindsdien vreemdgaat. Ik zie hem lachen bij appjes op zijn telefoon. En hij is losser, relaxter – meer dan hij in jaren is geweest. Onze relatie is gelukkig en stabiel; we zijn elkaars beste vrienden en willen geen dag zonder elkaar. Ik besteed de seks sinds kort alleen uit aan een ander. Een soort onuitgesproken afspraak. Hij heeft zijn verzetje, en ik kan ongestoord gaan slapen. Zonder elke avond weer die onrust: o god, dadelijk wil hij weer.

 

Momentje onder de douche

Mijn libido is nooit heel hoog geweest. Zonder reden; zo zit ik gewoon in elkaar. Toen Jeroen en ik net samen waren, acht jaar geleden, deden we het een keer of twee per week. Daar genoot ik heus wel van, maar het was ook meer dan voldoende. Jeroen had wel zin in meer, maar respecteerde dat mijn behoefte anders was. Onze basis is zo sterk, onze liefde zo groot; onze geestelijke band was voor ons beiden veel belangrijker dan het fysieke.

Toen ik zes jaar geleden zwanger raakte van onze zoon Joost, ontging me de lust volledig. Hoort bij de zwangerschap, dachten we, en knuffelden gewoon wat vaker. ‘Ik duik wel een keertje extra onder de douche’, zei Joost als ik me weer eens schuldig voelde. Na de bevalling zou het vast wel goedkomen. Bovendien: alle jonge ouders vrijen toch weinig? Zo bijzonder was onze situatie dus niet.

 

Lees ook:
Carina (42) gaat vreemd en haar man accepteert dat >

 

Eén van de vele huishoudelijke plichten

Maar het kwam niet goed. Twee maanden na de bevalling, drie, acht… Ik moest gewoon echt niet denken aan vrijen. Ik weet het aan de hormonen en slapeloosheid, en Jeroen schikte zich naar de situatie. Hij mopperde wel een beetje, want anderhalf jaar zonder seks met je partner – dat trekt natuurlijk niemand. Dus gaf ik soms uit coulance toe. Misschien krijg ik vanzelf zin als ik het gewoon doe, hoopte ik. Maar er gebeurde niks. Mijn lichaam reageerde op zijn aanrakingen, maar emotioneel was ik er niet bij.

Zo hielden we het een tijdje vol. We vreeën hooguit eens in de twee weken, en niet omdat ík er nou zo’n zin in had, maar Jeroen was er tevreden mee. Ik ben dol op hem, weerzinwekkend vond ik het niet. Het was meer een soort plicht waaraan ik gehoor gaf. Zoals ik ook dagelijks de was draaide, of luiers van onze zoon verschoonde.

 

Porno en een speeltje

Ik werd opnieuw zwanger, wéér deden we maandenlang niks, en toen ze drie maanden na haar geboorte al doorsliep, deed Jeroen weer eens een verleidingspoging. Fysiek was er, op wat gierende borstvoedingshormonen na, niks met me aan de hand. Ik was niet uitgescheurd, vloeide al lang niet meer en ik voelde me comfortabel in mijn lichaam. Maar ik kon het niet. Ik kreeg gewoon geen zin, wat ik ook probeerde.

Toen Maud een maand of tien was, vond ik dat het er toch echt eens van moest komen. Dus gaf ik toe, uit medelijden. Jeroen was blij, en daarmee ik ook, maar genieten deed ik er niet van. Niet dat ik dat vertelde. Wel probeerden we de boel een beetje spannender te maken. We keken porno, masseerden elkaar eerst uitgebreid, gingen romantisch uit eten en kochten een speeltje. Maar ik kreeg de knop niet om.

 

Vreemdgaan is de oplossing

Onze laatste vrijpartij is nu zeker tien maanden geleden. Na mijn afwijzing van een maand of acht geleden, is er iets veranderd bij Jeroen. Ik vermoed dat hij op Tinder zit, of elders scharrels regelt. Neem het hem maar eens kwalijk, als je altijd maar ‘nee’ krijgt van je eigen vrouw, dus laat ik hem zijn gang gaan. Onze relatie wordt er stukken relaxter van. Hij is geen wandelende brok opgekropte energie meer, en ik ga elke avond met een gerust gevoel naar bed. Ik hóef niks meer.

Ik denk niet dat Jeroen verliefd is op een ander. Als hij alleen het lichamelijke buiten de deur haalt, heb ik daar verder vrede mee: ík kan het hem niet geven. We zouden naar een seksuoloog kunnen gaan, maar eerlijk gezegd vind ik dat niet nodig. Ik wíl mijn libido helemaal niet veranderen, en gebruik liever een oplossing als deze. Op alle andere vlakken zijn we dolgelukkig. Ik heb vriendinnen die de sterren van de hemel vrijen met hun man, maar in het dagelijks leven amper een woord met hem te wisselen hebben. Of altijd zonder partner op pad gaan, omdat hun interesses zo verschillen. Ik deel liever de geestelijke verbondenheid, al betekent dat natuurlijk wel dat we binnenkort over dit onderwerp moeten praten. Als onze band zoveel sterker is dan seks, moeten juist wij dit samen aankunnen.”

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

relatietherapie kinderen
Beeld: Pixabay

En dan loopt het ineens – of eigenlijk al veel langer – niet meer zo lekker in jullie relatie. Welke soorten relatietherapie zijn er, ook als je kinderen hebt?

 

EFT-relatietherapie

Deze vorm van relatietherapie staat voor Emotionally Focused Therapy. Klinkt interessant, maar wat houdt het in? Allereerst verraadt de naam al dat deze therapie zich richt op emoties. Er wordt gekeken naar patronen binnen jullie relatie (altijd en eeuwig ruzie over geld of een niet-uitgeruimde vaatwasser), zodat jullie deze leren te herkennen en te begrijpen. Want je weet zelf ook wel: vaak gaat het niet eens om die vervloekte afwas, maar wat eronder ligt (geen rekening houden met elkaar, je in de steek gelaten voelen). Ook gaan jullie kijken naar oud zeer. Daarna gaan jullie met behulp van de therapeut bouwen aan een nieuwe, veilige basis waarin jij en je partner elkaar om steun en begrip vragen, in plaats van elkaar verwijten te maken. Er wordt naar het hele gezin gekeken en onderzocht waar jullie het meeste behoefte aan hebben.

Meer info vind je hier.

 

Samengesteld gezin coaching

Hij heeft al kinderen, jij hebt al kinderen, en samen werden jullie verliefd. Mooi sprookje toch? Er zijn in Nederland ontelbaar veel samengestelde gezinnen. Maar de cijfers hierover zijn niet best: 60% van zulke gezinnen redt het uiteindelijk niet. Grootste knelpunten: verschil in opvoeding (‘Van mama mag het wel en jij bent mijn vader niet!’), mag je iets zeggen over je stiefkind, bemoeienissen van ex-partners en ga zo maar door. Gelukkig is er speciale coaching voor samengestelde gezinnen. Deze hulp is erop gericht om rust te creëren in jullie leven en relatie. De bedoeling is om jullie samengestelde, unieke gezin goed op de rails te zetten, met jullie eigen gezinscultuur. Want eerlijk is eerlijk: elke familie is anders. De praktische adviezen hebben als doel om binnen 3 tot 5 maanden voor meer balans te zorgen in jullie hele gezin. En dat is heel, héél erg fijn, voor iedereen.

Meer info vind je hier.

 

Lees ook
LIEFDE: Zo kan het dus ook: blij met je scheiding >

 

Systeemtherapie

Relatieproblemen gaan vaak veel verder dan alleen de band tussen jou en je partner. Als jullie kinderen hebben, horen die ook bij de relatiedynamiek. Bij systeemtherapie wordt gekeken naar het sociale systeem waarvan je deel uitmaakt, zoals je gezin. En hierin staat vooral de wisselwerking met andere personen bij het probleem centraal.  Het kan dus zijn dat je deze therapie niet alleen met je partner doet, maar ook met jouw eigen ouders of je kinderen (als die oud genoeg zijn). De systeemtherapeut kijkt dus naar het hele gezin, en iedereen wordt bij de oplossing betrokken. Soms zie je dat bepaalde obstakels van generatie op generatie worden doorgegeven: jij mocht vroeger nooit ‘huilen om niets’, en ineens snauw je dat ook naar je eigen kids. Deze vorm van therapie is heel geschikt om ook dit soort opvoedingskwesties te doorbreken.

Meer info vind je hier.

 

Oplossingsgerichte therapie

Oké, jullie weten dat het niet heel lekker gaat in jullie relatie. Maar elk huisje heeft z’n kruisje en jullie willen niet te veel kibbelen over hoe deze impasse is ontstaan. Dan is oplossingsgerichte therapie iets voor jullie. Deze hulpsoort gaat niet over hoe jullie problemen ontstaan zijn en het analyseren hiervan, maar is gericht op het oplossen ervan. De therapeut helpt jullie te kijken naar de momenten waarop het wel goed gaat en hoe jullie onderlinge situatie is als jullie troubles er niet zijn. Wat gaat er dan wél goed en hoe komt dat? En: hoe houden jullie dit vol? Lekker positief, kortom.

Meer info vind je hier.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >