Vechtscheiding
Beeld: Getty

Babette en haar ex zijn zo'n stel dat elkaar al jaren de tent uitvecht over geld, huis en de kinderen.

Wij waren voor elkaar gemaakt, mijn ex en ik. Dat dachten we tenminste, toen we zestien jaar geleden volmondig ‘ja’ zeiden tegen elkaar, in een statig stadhuis. Het knalfeest dat volgde was een viering van onze liefde. “Jullie blijven altijd samen”, sprak mijn vader stralend. Nu vraag ik de psycholoog hoe ik de harten van mijn kinderen lijm wanneer ze huilend in bed liggen en vragen wanneer de ruzies stoppen.

 

Emotionele waas

Als de kinderen op een ochtend verdrietig naar school zijn vertrokken (“We willen na schooltijd niet naar papa, mam. Hij praat alleen maar lelijk over jou en doet zo boos altijd.”) zet ik in een emotionele waas de tv aan. Het is negen uur, mijn enige kinderloze dag in de week ligt als een gapend gat voor me. Ik moet werken (zitten mijn kinderen nu huilend in de klas?). De auto moet naar de garage (ze willen niet naar hun vader, waar doe ik goed aan?). Dr. Phil (zul je net zien) springt in close-up mijn woonkamer binnen. “Kinderen in een vechtscheiding vertonen sociale gebreken”, zegt hij met zijn vinger in de lucht.

 

Slechte moeder

Mijn kinderen maken al vriendjes tijdens een kwartiertje in de supermarkt, maar ik krimp ineen. Dr. Phil preekt door: “Ze scoren aantoonbaar lager op school. Ze hebben meer kans op een angststoornis, stress en een laag zelfbeeld. En ze hebben vaker gezondheidsproblemen. Als ze trouwen, is de kans op een scheiding twee keer zo groot.” Het is net zoiets als luisteren naar Marco Borsato wanneer je liefdesverdriet hebt. Nuchter is het niet te pruimen, maar op de piek van je emotie lijkt alles op maat voor jou geschreven. Ik moet wel de slechtste moeder zijn die de aarde ooit geproduceerd heeft. Dr. Phil zegt het zelf.

 

'Er zijn voordelen'

Ik ben best een weldenkend mens. Heb gestudeerd, ben ondanks mijn soms grote mond redelijk makkelijk in de omgang. Bij mij thuis is het een komen en gaan van speel- en logeervriendjes. Dat ik door de scheiding mijn kinderen een deel van de tijd moet missen was het eerste jaar een nachtmerrie, maar heeft inmiddels ook zo zijn voordelen. Ik kan meer werken, ga met enige regelmaat uit eten. Ik scharrel eens wat en kan soms uitslapen na een feestje. Ik gun zelfs mijn ex een heerlijk leven, met een leuke vriendin en voorspoed en ander goeds. Dus hoe zijn we dan in deze puinhoop beland?

 

'Alles voor ons'

Op dezelfde manier als de meeste vrouwen. Denk ik. De harde les die in de afgelopen vijf jaar hebt geleerd, is dat je een vechtscheiding niet altijd kunt voorkomen. Al heb je de beste wil van de wereld en kun je de spotjes op tv die harmonieus scheiden verheerlijken (want vechtscheiden is iets voor slechte ouders en losers), woord voor woord meepraten. Ook ik niet, als koningin van het uit de weg gaan van confrontaties. Waar twee kijven hebben er misschien twee schuld, voor samen ouderen heb je er ook twee nodig. Relatietherapie, gesprekken en smeekbrieven ten spijt: ik sta daarin alleen.

Tim had zijn zaken relatief op orde toen ik hem zeventien jaar geleden tegenkwam. Werkte veel, wist wie hij was en waar hij heenging. Tenminste, zo leek het. De stabiliteit die hij bood was een verademing. Heerlijk. Balans. We brachten jaren door in een verliefde roes. Werkten aan onze carrières, genoten van het leven dat nog voor ons lag. Dat de balans al die tijd eigenlijk al scheef was, zag ik niet. Je denkt niet kritisch over je relatie als je samen dezelfde kant op lijkt te gaan. Oké, hij kocht graag en veel dure dingen voor zichzelf. In de mijn complete salaris ten behoeve van onze hypotheek. En dat liet ik (hóe naïef) braaf toe. Alles voor Ons.

 

Relatietherapie

We kochten een groter huis, er kwamen kinderen. En de balans zakte steeds schever. Hij werkte, ik bleef twee dagen thuis. Hij ging veel op reis, ik verzorgde de kinderen. Hij werd met de dag jaloerser, zag een gesprekje met een schoolpleinvader al als vreemdgaan. Terwijl hij diners en borrels afliep, hing mij al een relatiecrisis boven het hoofd na een vriendinnendagje. En wat deed ik eigenlijk op de dagen dat ik thuis was met onze dochters? Dat kon nooit veel goeds zijn. Emotioneel had ik geen grip meer op hem. Dagelijks vreesde ik het moment dat hij zijn sleutel in het deurslot stak en de tirades weer zouden beginnen. De dag dat ik me realiseerde dat ik een vogel in een gouden kooitje was, verklaarde hij me voor gek. Dik een jaar relatietherapie later wist ik dat het eerder andersom was. Ik stelde een scheiding voor en hij bewoog mee. Gelukkig. Opluchting.

 

Brangelina scheiding

Er is geen pijnloze manier om een huwelijk met kinderen te verbreken. Wel een zo chic mogelijke, hoopte ik. De kinderen van toen drie en zeven namen het nieuws boven alle verwachting nuchter op. Ik vond een huis niet ver bij dat van mijn ex vandaan en we spraken een bijna fifty- fifty omgangsregeling af voor de kinderen. Ik ging fulltime werken en vroeg geen alimentatie. Dit zou een scheiding volgens het boekje worden: alles voor de meisjes. Ik vertelde de wereld dat we vrienden bleven en wilde dat ook. En toen vertelde de wereld dat er bij hem al lang een ander was en dat zijn verhalen over onze scheiding zo vol woede zaten, dat die van Brangelina er nu bij zou verbleken.

 

'Hij negeerde alles'

Op school werd ik die vreselijke vrouw, want dat ik hem volledig buitenspel zette had hij tot de directeur toe duidelijk gemaakt. De gerechtelijke stukken over de financiën weigerde hij te tekenen, waardoor we formeel getrouwd bleven. Jaar op jaar op jaar. Zijn voordeur, waar ik op mijn laatste tientje benzine naartoe reed om de kinderen over te dragen, bleef steeds vaker zonder melding gesloten. Dus steeds vaker maakte ik rechtsomkeert, met de kinderen. Bij schoolgesprekken zat ik plotseling in mijn eentje. Balletvoorstellingen waar die tweede stoel keer op keer leeg bleef – ondanks uitnodigingen van onze dochters persoonlijk. Naar psychologen om zeker te weten dat ze zich onbelemmerd door loyaliteitsconflicten konden uiten. En zelf de broodnodige tips op te doen. Want ik begreep heus wel dat onder zijn woede en onvermogen eigenlijk gewoon een gebroken hart lag, maar hoe ga je daar in vredesnaam een beetje opbouwend mee om?

 

Jeugdherinneringen

“Papa werkt gewoon heel hard”, loog ik tegen mijn dochters. “Maar reken maar dat hij jullie mist.” De weekends dat ex de kinderen wel onder zijn hoede nam, zette hij ze zwijgend weer af op de stoep voor mijn huis, om er met piepende banden vandoor te scheuren. Mails over de kinderen, foto’s van kinderpartijtjes en verslagen van medische zaken liet hij stuk voor stuk onbeantwoord. Positief bekeken: hij had in elk geval vertrouwen in mijn kunde als moeder. Dan was er tenminste één van ons die dat had, want zelf had ik moeite te verkroppen dat míjn besluit tot scheiden bepalend zou zijn in de jeugdherinneringen van mijn dochters.

 

Rechtszaak

En toen lag daar, drie jaar later, dus die brief van zijn advocaat. Ik las beschuldigingen als indoctrinatie van de kinderen. En overtreding van de omgangsregeling. Dreigementen als volledige voogdij. Welke advocaat leent zich hier in vredesnaam voor, dacht ik. Maar, hij wilde dus meer omgang. Dat was in elk geval een goede zaak. De meiden reageerden schoorvoetend positief en zagen hem na de eerste rechtszaak waarin het werd geregeld én een eindelijk getekend echtscheidingsconvenant – smeed het ijzer als het heet is – wat vaker. Zijn we toch nog allemaal winnaars, dacht ik, in deze uiterst trieste situatie. Tot ze zijn tirades niet meer trokken en ze met geen stok meer naar zijn huis te krijgen waren.

 

'Ondertussen breekt mijn hart'

Een nieuwe advocaat en tweede rechtszaak volgden, maar zonder resultaat. Mijn dochters willen niet meer naar hem toe – en hij blijft opnieuw oorverdovend afwezig bij hun uitvoeringen en schoolgesprekken. Tja, leg dit maar eens uit aan de buitenwereld. Tot welk punt moet je je verdedigen over een huilend kind op school dat niet naar haar vader wil, zonder je vuile was op straat te gooien? Hoeveel kun je incasseren wanneer je wordt aangekeken op een situatie waarop je zelf maar beperkt invloed hebt? Waar vind je de balans tussen begrip kweken bij de buitenwereld, respectvol blijven over de vader van je kinderen en niet vervallen in de slachtofferrol? En het moeilijkste: hoe respecteer ik het gevoel van mijn dochters, zonder ze te stimuleren in hun groeiende antipathie tegen hun vader? Ik doe maar wat.

Kook groenten die ze niet echt lekker vinden op de dagen dat ze bij hem hadden moeten zijn en stuur ze op de klok naar bed; maak er geen extra feestje van dat ze bij mij zijn. Ben trots op hoe sprankelend en positief ze toch in het leven staan: ze zijn ondanks alles nog steeds gelukkig. Humor is ons levensmotto. Maar ondertussen breekt mijn hart. Want ik gun ze óók hun vader. Hoe meer er nu kapot gaat tussen hem en de kinderen, hoe moeilijker het wordt dat over een paar jaar nog te lijmen.

 

Hopen op betere dagen

Ik blijf hopen op betere dagen. Op de dag dat Tim het licht ziet. Ik weet niet of ik heel veel anders had kunnen doen om dit te voorkomen. Ik denk het niet, behalve blijven in een huwelijk dat me klein en ongelukkig maakte. En dat ene stomme ding: de alimentatie. Dan had ik nu in elk geval mijn advocaat kunnen betalen.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 03-2017.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

man gaat vreemd prima
Beeld: Unsplash

Het libido van Kris (36) was nooit hoog, maar toen haar jongste dochter Maud (4) geboren werd, daalde het tot een nulpunt. Haar man zoekt het sindsdien buiten de deur. “Ik weet best dat hij vreemdgaat, maar ik vind het wel prima zo. Kan ik tenminste ongestoord gaan slapen.”

“Acht maanden geleden draaide ik voor de zoveelste keer mijn rug naar mijn man Jeroen. We lagen in bed en ik voelde zijn erectie. De veelzeggende hand op mijn heup, de kus in mijn nek. Ik negeerde ze, zoals meestal, en viel in diepe slaap. Sindsdien hebben we niet meer gevreeën, en voor het eerst in onze relatie, heeft Jeroen het ook niet meer geprobeerd.

Ik weet dat hij sindsdien vreemdgaat. Ik zie hem lachen bij appjes op zijn telefoon. En hij is losser, relaxter – meer dan hij in jaren is geweest. Onze relatie is gelukkig en stabiel; we zijn elkaars beste vrienden en willen geen dag zonder elkaar. Ik besteed de seks sinds kort alleen uit aan een ander. Een soort onuitgesproken afspraak. Hij heeft zijn verzetje, en ik kan ongestoord gaan slapen. Zonder elke avond weer die onrust: o god, dadelijk wil hij weer.

 

Momentje onder de douche

Mijn libido is nooit heel hoog geweest. Zonder reden; zo zit ik gewoon in elkaar. Toen Jeroen en ik net samen waren, acht jaar geleden, deden we het een keer of twee per week. Daar genoot ik heus wel van, maar het was ook meer dan voldoende. Jeroen had wel zin in meer, maar respecteerde dat mijn behoefte anders was. Onze basis is zo sterk, onze liefde zo groot; onze geestelijke band was voor ons beiden veel belangrijker dan het fysieke.

Toen ik zes jaar geleden zwanger raakte van onze zoon Joost, ontging me de lust volledig. Hoort bij de zwangerschap, dachten we, en knuffelden gewoon wat vaker. ‘Ik duik wel een keertje extra onder de douche’, zei Joost als ik me weer eens schuldig voelde. Na de bevalling zou het vast wel goedkomen. Bovendien: alle jonge ouders vrijen toch weinig? Zo bijzonder was onze situatie dus niet.

 

Lees ook:
Carina (42) gaat vreemd en haar man accepteert dat >

 

Eén van de vele huishoudelijke plichten

Maar het kwam niet goed. Twee maanden na de bevalling, drie, acht… Ik moest gewoon echt niet denken aan vrijen. Ik weet het aan de hormonen en slapeloosheid, en Jeroen schikte zich naar de situatie. Hij mopperde wel een beetje, want anderhalf jaar zonder seks met je partner – dat trekt natuurlijk niemand. Dus gaf ik soms uit coulance toe. Misschien krijg ik vanzelf zin als ik het gewoon doe, hoopte ik. Maar er gebeurde niks. Mijn lichaam reageerde op zijn aanrakingen, maar emotioneel was ik er niet bij.

Zo hielden we het een tijdje vol. We vreeën hooguit eens in de twee weken, en niet omdat ík er nou zo’n zin in had, maar Jeroen was er tevreden mee. Ik ben dol op hem, weerzinwekkend vond ik het niet. Het was meer een soort plicht waaraan ik gehoor gaf. Zoals ik ook dagelijks de was draaide, of luiers van onze zoon verschoonde.

 

Porno en een speeltje

Ik werd opnieuw zwanger, wéér deden we maandenlang niks, en toen ze drie maanden na haar geboorte al doorsliep, deed Jeroen weer eens een verleidingspoging. Fysiek was er, op wat gierende borstvoedingshormonen na, niks met me aan de hand. Ik was niet uitgescheurd, vloeide al lang niet meer en ik voelde me comfortabel in mijn lichaam. Maar ik kon het niet. Ik kreeg gewoon geen zin, wat ik ook probeerde.

Toen Maud een maand of tien was, vond ik dat het er toch echt eens van moest komen. Dus gaf ik toe, uit medelijden. Jeroen was blij, en daarmee ik ook, maar genieten deed ik er niet van. Niet dat ik dat vertelde. Wel probeerden we de boel een beetje spannender te maken. We keken porno, masseerden elkaar eerst uitgebreid, gingen romantisch uit eten en kochten een speeltje. Maar ik kreeg de knop niet om.

 

Vreemdgaan is de oplossing

Onze laatste vrijpartij is nu zeker tien maanden geleden. Na mijn afwijzing van een maand of acht geleden, is er iets veranderd bij Jeroen. Ik vermoed dat hij op Tinder zit, of elders scharrels regelt. Neem het hem maar eens kwalijk, als je altijd maar ‘nee’ krijgt van je eigen vrouw, dus laat ik hem zijn gang gaan. Onze relatie wordt er stukken relaxter van. Hij is geen wandelende brok opgekropte energie meer, en ik ga elke avond met een gerust gevoel naar bed. Ik hóef niks meer.

Ik denk niet dat Jeroen verliefd is op een ander. Als hij alleen het lichamelijke buiten de deur haalt, heb ik daar verder vrede mee: ík kan het hem niet geven. We zouden naar een seksuoloog kunnen gaan, maar eerlijk gezegd vind ik dat niet nodig. Ik wíl mijn libido helemaal niet veranderen, en gebruik liever een oplossing als deze. Op alle andere vlakken zijn we dolgelukkig. Ik heb vriendinnen die de sterren van de hemel vrijen met hun man, maar in het dagelijks leven amper een woord met hem te wisselen hebben. Of altijd zonder partner op pad gaan, omdat hun interesses zo verschillen. Ik deel liever de geestelijke verbondenheid, al betekent dat natuurlijk wel dat we binnenkort over dit onderwerp moeten praten. Als onze band zoveel sterker is dan seks, moeten juist wij dit samen aankunnen.”

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

relatietherapie kinderen
Beeld: Pixabay

En dan loopt het ineens – of eigenlijk al veel langer – niet meer zo lekker in jullie relatie. Welke soorten relatietherapie zijn er, ook als je kinderen hebt?

 

EFT-relatietherapie

Deze vorm van relatietherapie staat voor Emotionally Focused Therapy. Klinkt interessant, maar wat houdt het in? Allereerst verraadt de naam al dat deze therapie zich richt op emoties. Er wordt gekeken naar patronen binnen jullie relatie (altijd en eeuwig ruzie over geld of een niet-uitgeruimde vaatwasser), zodat jullie deze leren te herkennen en te begrijpen. Want je weet zelf ook wel: vaak gaat het niet eens om die vervloekte afwas, maar wat eronder ligt (geen rekening houden met elkaar, je in de steek gelaten voelen). Ook gaan jullie kijken naar oud zeer. Daarna gaan jullie met behulp van de therapeut bouwen aan een nieuwe, veilige basis waarin jij en je partner elkaar om steun en begrip vragen, in plaats van elkaar verwijten te maken. Er wordt naar het hele gezin gekeken en onderzocht waar jullie het meeste behoefte aan hebben.

Meer info vind je hier.

 

Samengesteld gezin coaching

Hij heeft al kinderen, jij hebt al kinderen, en samen werden jullie verliefd. Mooi sprookje toch? Er zijn in Nederland ontelbaar veel samengestelde gezinnen. Maar de cijfers hierover zijn niet best: 60% van zulke gezinnen redt het uiteindelijk niet. Grootste knelpunten: verschil in opvoeding (‘Van mama mag het wel en jij bent mijn vader niet!’), mag je iets zeggen over je stiefkind, bemoeienissen van ex-partners en ga zo maar door. Gelukkig is er speciale coaching voor samengestelde gezinnen. Deze hulp is erop gericht om rust te creëren in jullie leven en relatie. De bedoeling is om jullie samengestelde, unieke gezin goed op de rails te zetten, met jullie eigen gezinscultuur. Want eerlijk is eerlijk: elke familie is anders. De praktische adviezen hebben als doel om binnen 3 tot 5 maanden voor meer balans te zorgen in jullie hele gezin. En dat is heel, héél erg fijn, voor iedereen.

Meer info vind je hier.

 

Lees ook
LIEFDE: Zo kan het dus ook: blij met je scheiding >

 

Systeemtherapie

Relatieproblemen gaan vaak veel verder dan alleen de band tussen jou en je partner. Als jullie kinderen hebben, horen die ook bij de relatiedynamiek. Bij systeemtherapie wordt gekeken naar het sociale systeem waarvan je deel uitmaakt, zoals je gezin. En hierin staat vooral de wisselwerking met andere personen bij het probleem centraal.  Het kan dus zijn dat je deze therapie niet alleen met je partner doet, maar ook met jouw eigen ouders of je kinderen (als die oud genoeg zijn). De systeemtherapeut kijkt dus naar het hele gezin, en iedereen wordt bij de oplossing betrokken. Soms zie je dat bepaalde obstakels van generatie op generatie worden doorgegeven: jij mocht vroeger nooit ‘huilen om niets’, en ineens snauw je dat ook naar je eigen kids. Deze vorm van therapie is heel geschikt om ook dit soort opvoedingskwesties te doorbreken.

Meer info vind je hier.

 

Oplossingsgerichte therapie

Oké, jullie weten dat het niet heel lekker gaat in jullie relatie. Maar elk huisje heeft z’n kruisje en jullie willen niet te veel kibbelen over hoe deze impasse is ontstaan. Dan is oplossingsgerichte therapie iets voor jullie. Deze hulpsoort gaat niet over hoe jullie problemen ontstaan zijn en het analyseren hiervan, maar is gericht op het oplossen ervan. De therapeut helpt jullie te kijken naar de momenten waarop het wel goed gaat en hoe jullie onderlinge situatie is als jullie troubles er niet zijn. Wat gaat er dan wél goed en hoe komt dat? En: hoe houden jullie dit vol? Lekker positief, kortom.

Meer info vind je hier.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >