Vechtscheiding
Beeld: Getty

Babette en haar ex zijn zo'n stel dat elkaar al jaren de tent uitvecht over geld, huis en de kinderen.

Wij waren voor elkaar gemaakt, mijn ex en ik. Dat dachten we tenminste, toen we zestien jaar geleden volmondig ‘ja’ zeiden tegen elkaar, in een statig stadhuis. Het knalfeest dat volgde was een viering van onze liefde. “Jullie blijven altijd samen”, sprak mijn vader stralend. Nu vraag ik de psycholoog hoe ik de harten van mijn kinderen lijm wanneer ze huilend in bed liggen en vragen wanneer de ruzies stoppen.

 

Emotionele waas

Als de kinderen op een ochtend verdrietig naar school zijn vertrokken (“We willen na schooltijd niet naar papa, mam. Hij praat alleen maar lelijk over jou en doet zo boos altijd.”) zet ik in een emotionele waas de tv aan. Het is negen uur, mijn enige kinderloze dag in de week ligt als een gapend gat voor me. Ik moet werken (zitten mijn kinderen nu huilend in de klas?). De auto moet naar de garage (ze willen niet naar hun vader, waar doe ik goed aan?). Dr. Phil (zul je net zien) springt in close-up mijn woonkamer binnen. “Kinderen in een vechtscheiding vertonen sociale gebreken”, zegt hij met zijn vinger in de lucht.

 

Slechte moeder

Mijn kinderen maken al vriendjes tijdens een kwartiertje in de supermarkt, maar ik krimp ineen. Dr. Phil preekt door: “Ze scoren aantoonbaar lager op school. Ze hebben meer kans op een angststoornis, stress en een laag zelfbeeld. En ze hebben vaker gezondheidsproblemen. Als ze trouwen, is de kans op een scheiding twee keer zo groot.” Het is net zoiets als luisteren naar Marco Borsato wanneer je liefdesverdriet hebt. Nuchter is het niet te pruimen, maar op de piek van je emotie lijkt alles op maat voor jou geschreven. Ik moet wel de slechtste moeder zijn die de aarde ooit geproduceerd heeft. Dr. Phil zegt het zelf.

 

'Er zijn voordelen'

Ik ben best een weldenkend mens. Heb gestudeerd, ben ondanks mijn soms grote mond redelijk makkelijk in de omgang. Bij mij thuis is het een komen en gaan van speel- en logeervriendjes. Dat ik door de scheiding mijn kinderen een deel van de tijd moet missen was het eerste jaar een nachtmerrie, maar heeft inmiddels ook zo zijn voordelen. Ik kan meer werken, ga met enige regelmaat uit eten. Ik scharrel eens wat en kan soms uitslapen na een feestje. Ik gun zelfs mijn ex een heerlijk leven, met een leuke vriendin en voorspoed en ander goeds. Dus hoe zijn we dan in deze puinhoop beland?

 

'Alles voor ons'

Op dezelfde manier als de meeste vrouwen. Denk ik. De harde les die in de afgelopen vijf jaar hebt geleerd, is dat je een vechtscheiding niet altijd kunt voorkomen. Al heb je de beste wil van de wereld en kun je de spotjes op tv die harmonieus scheiden verheerlijken (want vechtscheiden is iets voor slechte ouders en losers), woord voor woord meepraten. Ook ik niet, als koningin van het uit de weg gaan van confrontaties. Waar twee kijven hebben er misschien twee schuld, voor samen ouderen heb je er ook twee nodig. Relatietherapie, gesprekken en smeekbrieven ten spijt: ik sta daarin alleen.

Tim had zijn zaken relatief op orde toen ik hem zeventien jaar geleden tegenkwam. Werkte veel, wist wie hij was en waar hij heenging. Tenminste, zo leek het. De stabiliteit die hij bood was een verademing. Heerlijk. Balans. We brachten jaren door in een verliefde roes. Werkten aan onze carrières, genoten van het leven dat nog voor ons lag. Dat de balans al die tijd eigenlijk al scheef was, zag ik niet. Je denkt niet kritisch over je relatie als je samen dezelfde kant op lijkt te gaan. Oké, hij kocht graag en veel dure dingen voor zichzelf. In de mijn complete salaris ten behoeve van onze hypotheek. En dat liet ik (hóe naïef) braaf toe. Alles voor Ons.

 

Relatietherapie

We kochten een groter huis, er kwamen kinderen. En de balans zakte steeds schever. Hij werkte, ik bleef twee dagen thuis. Hij ging veel op reis, ik verzorgde de kinderen. Hij werd met de dag jaloerser, zag een gesprekje met een schoolpleinvader al als vreemdgaan. Terwijl hij diners en borrels afliep, hing mij al een relatiecrisis boven het hoofd na een vriendinnendagje. En wat deed ik eigenlijk op de dagen dat ik thuis was met onze dochters? Dat kon nooit veel goeds zijn. Emotioneel had ik geen grip meer op hem. Dagelijks vreesde ik het moment dat hij zijn sleutel in het deurslot stak en de tirades weer zouden beginnen. De dag dat ik me realiseerde dat ik een vogel in een gouden kooitje was, verklaarde hij me voor gek. Dik een jaar relatietherapie later wist ik dat het eerder andersom was. Ik stelde een scheiding voor en hij bewoog mee. Gelukkig. Opluchting.

 

Brangelina scheiding

Er is geen pijnloze manier om een huwelijk met kinderen te verbreken. Wel een zo chic mogelijke, hoopte ik. De kinderen van toen drie en zeven namen het nieuws boven alle verwachting nuchter op. Ik vond een huis niet ver bij dat van mijn ex vandaan en we spraken een bijna fifty- fifty omgangsregeling af voor de kinderen. Ik ging fulltime werken en vroeg geen alimentatie. Dit zou een scheiding volgens het boekje worden: alles voor de meisjes. Ik vertelde de wereld dat we vrienden bleven en wilde dat ook. En toen vertelde de wereld dat er bij hem al lang een ander was en dat zijn verhalen over onze scheiding zo vol woede zaten, dat die van Brangelina er nu bij zou verbleken.

 

'Hij negeerde alles'

Op school werd ik die vreselijke vrouw, want dat ik hem volledig buitenspel zette had hij tot de directeur toe duidelijk gemaakt. De gerechtelijke stukken over de financiën weigerde hij te tekenen, waardoor we formeel getrouwd bleven. Jaar op jaar op jaar. Zijn voordeur, waar ik op mijn laatste tientje benzine naartoe reed om de kinderen over te dragen, bleef steeds vaker zonder melding gesloten. Dus steeds vaker maakte ik rechtsomkeert, met de kinderen. Bij schoolgesprekken zat ik plotseling in mijn eentje. Balletvoorstellingen waar die tweede stoel keer op keer leeg bleef – ondanks uitnodigingen van onze dochters persoonlijk. Naar psychologen om zeker te weten dat ze zich onbelemmerd door loyaliteitsconflicten konden uiten. En zelf de broodnodige tips op te doen. Want ik begreep heus wel dat onder zijn woede en onvermogen eigenlijk gewoon een gebroken hart lag, maar hoe ga je daar in vredesnaam een beetje opbouwend mee om?

 

Jeugdherinneringen

“Papa werkt gewoon heel hard”, loog ik tegen mijn dochters. “Maar reken maar dat hij jullie mist.” De weekends dat ex de kinderen wel onder zijn hoede nam, zette hij ze zwijgend weer af op de stoep voor mijn huis, om er met piepende banden vandoor te scheuren. Mails over de kinderen, foto’s van kinderpartijtjes en verslagen van medische zaken liet hij stuk voor stuk onbeantwoord. Positief bekeken: hij had in elk geval vertrouwen in mijn kunde als moeder. Dan was er tenminste één van ons die dat had, want zelf had ik moeite te verkroppen dat míjn besluit tot scheiden bepalend zou zijn in de jeugdherinneringen van mijn dochters.

 

Rechtszaak

En toen lag daar, drie jaar later, dus die brief van zijn advocaat. Ik las beschuldigingen als indoctrinatie van de kinderen. En overtreding van de omgangsregeling. Dreigementen als volledige voogdij. Welke advocaat leent zich hier in vredesnaam voor, dacht ik. Maar, hij wilde dus meer omgang. Dat was in elk geval een goede zaak. De meiden reageerden schoorvoetend positief en zagen hem na de eerste rechtszaak waarin het werd geregeld én een eindelijk getekend echtscheidingsconvenant – smeed het ijzer als het heet is – wat vaker. Zijn we toch nog allemaal winnaars, dacht ik, in deze uiterst trieste situatie. Tot ze zijn tirades niet meer trokken en ze met geen stok meer naar zijn huis te krijgen waren.

 

'Ondertussen breekt mijn hart'

Een nieuwe advocaat en tweede rechtszaak volgden, maar zonder resultaat. Mijn dochters willen niet meer naar hem toe – en hij blijft opnieuw oorverdovend afwezig bij hun uitvoeringen en schoolgesprekken. Tja, leg dit maar eens uit aan de buitenwereld. Tot welk punt moet je je verdedigen over een huilend kind op school dat niet naar haar vader wil, zonder je vuile was op straat te gooien? Hoeveel kun je incasseren wanneer je wordt aangekeken op een situatie waarop je zelf maar beperkt invloed hebt? Waar vind je de balans tussen begrip kweken bij de buitenwereld, respectvol blijven over de vader van je kinderen en niet vervallen in de slachtofferrol? En het moeilijkste: hoe respecteer ik het gevoel van mijn dochters, zonder ze te stimuleren in hun groeiende antipathie tegen hun vader? Ik doe maar wat.

Kook groenten die ze niet echt lekker vinden op de dagen dat ze bij hem hadden moeten zijn en stuur ze op de klok naar bed; maak er geen extra feestje van dat ze bij mij zijn. Ben trots op hoe sprankelend en positief ze toch in het leven staan: ze zijn ondanks alles nog steeds gelukkig. Humor is ons levensmotto. Maar ondertussen breekt mijn hart. Want ik gun ze óók hun vader. Hoe meer er nu kapot gaat tussen hem en de kinderen, hoe moeilijker het wordt dat over een paar jaar nog te lijmen.

 

Hopen op betere dagen

Ik blijf hopen op betere dagen. Op de dag dat Tim het licht ziet. Ik weet niet of ik heel veel anders had kunnen doen om dit te voorkomen. Ik denk het niet, behalve blijven in een huwelijk dat me klein en ongelukkig maakte. En dat ene stomme ding: de alimentatie. Dan had ik nu in elk geval mijn advocaat kunnen betalen.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 03-2017.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

moeder leuk na scheiding
Beeld: Pixabay

Mary houdt van haar kinderen, maar vindt het prima als ze er even niet zijn. 'Na de scheiding is iedereen blij: ik met mijn vrijheid, mijn ex met zijn twintig jaar jongere vrouw.'

Mary is gescheiden en moeder van zoon Kjeld (7) en dochter Marit (5). "Een gezinnetje stond bepaald niet boven aan mijn verlanglijst toen ik jong was. Evenmin als trouwen of een eengezinswoning. Nu weet ik waarom. Ik heb ze alle drie geprobeerd en stuk voor stuk laten mislukken. Behalve die kinderen dan, maar over mijn moederschap heb ik niet alle zeven jaren kunnen zeggen dat ik het goed deed.

Ik ben altijd al op mezelf geweest. Heb veel ruimte nodig en voel me snel geclaimd door partners en vrienden. Ik hobbelde een beetje van vriendje naar vriendje, woonde nooit langer dan twee jaar op hetzelfde adres en werkte hard om vooral zo veel mogelijk te kunnen reizen. Een traditioneel gezinsleven paste mij niet, dacht ik. Maar toen kwam ik Vladimir tegen.
 

'Ik viel als een blok'

Ik was 27 en hoewel ik veel had gezien van de wereld, was ik nog lang niet volwassen. Ik bracht mijn weekends door op festivals en feestjes, geloofde niet in eeuwige trouw en dacht niet verder dan de dag van morgen. Wat ik verdiende maakte ik dezelfde dag nog op; mijn enige kostbare bezit waren mijn universiteitsdiploma en de antieke viool van mijn opa.

Vladimir was het tegenovergestelde. Negen jaar ouder dan ik, serieuzer, bezorgder. Niet de vrije geest die ik was, dus dat onze relatie gedoemd was te mislukken kon een blinde zelfs zien. Toch viel ik als een blok voor hem. In eerste instantie vanwege zijn erudiete verschijning en zijn belezenheid. Hij werkte aan de universiteit als onderzoeker en bracht ook zijn vrije tijd het liefst met boeken door. Ik keek immens tegen hem op. Hij viel op zijn beurt voor mijn ‘sprankeling’, zoals hij dat noemde. Vond het vooral een uitdaging me te temmen, waar ik op mijn beurt hoopte rust bij hem te vinden.
 

Kletsen op het balkon

Opmerkelijk genoeg ontmoetten we elkaar op een feestje. Een vriendin van mij deed haar eindonderzoek bij hem en tijdens haar afstudeerfeest kwam hij beleefdheidshalve langs voor één glas cognac. Dat drinkt-ie ook nog ja, cognac. Woest aantrekkelijk vond ik dat – al moet ik er nu om lachen: hij was achtendertig, niet bejaard.

We kletsten op het balkon van haar woning en toen zijn glas leeg was, vroeg hij of hij me mocht bellen. De volgende dag gingen we uit eten en verlieten elkaars zijde nooit meer – nou ja, tot anderhalf jaar geleden. Drie maanden nadat ik hem tegenkwam, zegde ik de huur van mijn appartement op.
 

'Als ik nu niet ren...'

Oerinstinct is iets heel sterks. In de eerste maand van onze relatie, waarin hij mij doorlopend zijn liefde verklaarde en verkondigde dat hij gek zou worden zonder mij, dacht ik wel tien keer: als ik nu niet ren, kom ik nooit meer weg. Maar ik rende niet. Ik was verliefd, en hij bood me waar ik ondanks mijn drang naar levensvrijheid zo naar snakte: stabiliteit. Je kunt niet eindeloos door het leven blijven dartelen. Samen vonden we een gulden middenweg. Dacht ik. Ik zou hem levenslust geven, hij mij zekerheid. Nu weet ik dat liefde zo niet werkt.
 

Moederinstinct

Met mijn verliefdheid kwam ook een heel ander instinct in mij naar boven: dat van een moeder. Wat ik nooit voor mogelijk had gehouden gebeurde: toen we nog geen halfjaar samen waren, snakte ik naar een kind. Vladimir wist het zo net nog niet. Hij wilde nog zo veel bereiken, zei hij. Dingen leren, ontdekken. Een halfjaar is wat snel om aan een kind te beginnen, vond ik ook. Dus probeerde ik het los te laten, maar las ondertussen alles wat los en vast zat over het moederschap.

Toen we een jaar samen waren – ik was bijna 29 – spoelde ik met zijn medeweten de pil door de wc. ‘Voor mij is het welkom’, zei ik. ‘Als dat voor jou niet zo is, liggen dáár de condooms.’ Een halfjaar later was ik zwanger en belde Vladimir als eerste huilend van geluk zijn hele familie af om het blije nieuws te verkondigen. Ook ik was dolgelukkig. Zeven maanden lang leefden we in onze bubbel van babyvoorbereidingen en een alles overstijgende verliefdheid. We kochten een huis en trouwden. Alle dingen waarvan ik altijd had geroepen dat ze niet bij me pasten.
 

Met stomheid geslagen

Kjeld werd geboren. En waar ik hoopte overmand te worden door onvoorwaardelijke liefde en zorgzaamheid, was ik vooral met stomheid geslagen. Ik had me het moederschap heel anders voorgesteld. Als een soort serene staat van rust vooral, waarin de baby voornamelijk sliep en ik boeken las, wat werk deed en een nestje bouwde voor ons gezin. In plaats daarvan zat ik met tepelkloven nachtenlang rechtop in bed met een huilbaby van wie ik niks begreep, en een man die met geen mogelijkheid wakker te krijgen was. Ik vond er geen klap aan, dat hele moederschap.

Toen Kjeld een jaar was, werd het leuker. Hij begon te communiceren, ik kreeg weer wat ruimte voor mezelf en hij deed het goed op de crèche terwijl ik vier dagen per week werkte. En wat denk je dat ik deed, in plaats van genieten van een situatie die – ergens in de verte – weer wat overeenkomsten vertoonde met het leven dat ik ooit zo liefhad? Ik begon dat jaar over een tweede baby.

Geen compleet ridicule inschatting: Marit bleek een droombaby. Maar wel het tweede kind in huis, en dat betekende dat wanneer ik niet werkte ik alleen maar aan het moederen was. Als Kjeld eindelijk sliep, was Marit wakker, en andersom. Vladimir had het druk op de universiteit en begreep niks van mijn wanhoopskreten. ‘Hoezo vind je het zwaar?’ vroeg hij. ‘Het zijn baby’s, en je hebt drie dagen weekend.’
 

'Ondertussen verloor ik mezelf'

Ik hield van mijn kinderen. Ik deed het allemaal; de borstvoeding, het co­-sleepen, de doorwaakte nachten en cursussen Muziek op Schoot. Natúúrlijk deed ik dat. Omdat het moest. Maar ondertussen verloor ik mezelf steeds een beetje meer. Ik vond het niet leuk, het zorgen, 24 uur per dag klaarstaan, nooit aan mezelf toekomen.

Met het moederschap verloor ik behalve mezelf bovendien nog iemand: Vladimir. Die weliswaar net zo gek was op onze kinderen als ik, maar ook op zijn 26-­jarige PhD-­medewerker. Toen Marit twee was, vroeg hij de scheiding aan. Het kwam niet als een verrassing. We zijn geen gelijke geesten, Vladimir en ik. Zijn nieuwe liefde en hij wel. Samen hebben we iets heel moois bereikt: onze kinderen.
 

'Het werd een regelrechte vechtscheiding'

Maar met de aanvraag van de scheiding onttrok hij zich meteen aan alle verantwoordelijkheid voor hen. Op dagen die hij eigenlijk zou doorbrengen met onze kinderen, was hij opeens op stedentrip met zijn assistente. Alle regelzaken met betrekking tot de kinderen kwamen ook voor mijn rekening. Daar was ik het niet mee eens. Ik hoefde geen geld, wel verantwoordelijkheidsgevoel van zijn kant. Het werd een regelrechte vechtscheiding, met advocaten, ruzies over geld en moddersmijterij naar familie. Eén ding deden we goed: de kinderen bleven buiten schot. Die merkten er niet veel meer van dan een papa of mama die af en toe wat prikkelbaarder was.
 

Lees ook
11 Dingen die ik leerde van mijn scheiding >

 

Genieten van mijn rol als moeder

Mij kostte het jaren van mijn leven, qua stress. Maar we zijn nu ruim anderhalf jaar verder en boven alles heeft de scheiding van Vladimir me meer opgeleverd dan ik ooit had durven dromen. Met – na lang onderhandelen – co­-ouderschap en dus maar de helft van de tijd zorg voor mijn kinderen, kan ik voor het eerst van mijn leven oprecht genieten van mijn rol als moeder.

Begrijp me niet verkeerd: als Vladimir uit ons leven was verdwenen, had ik Kjeld en Marit evengoed een geweldige jeugd bezorgd. Maar nu we de zorg eerlijk verdelen, vind ik het oprecht leuk. In de week dat ik de kinderen niet heb, werk ik tot diep in de nacht, duik de kroeg in wanneer ik daar zin in heb en als ik wil scharrelen met een man, dan doe ik dat. Mary-­tijd. In de weken dat de kinderen bij mij zijn, heb ik hierdoor eindelijk de rust om me compleet op hen te focussen. Dan geniet ik ervan om twintig keer met ze van dezelfde glijbaan te gaan, of iets lekkers te koken na een lange dag werken.

Als moeder ben ik veel relaxter geworden, omdat ik kan genieten. Wanneer ze op maandagochtend vertrekken, mis ik ze net zo hard als dat ik blij ben dat ik weer tijd heb voor mezelf. Net zo goed als ik een week later met pijn in mijn hart een spannende afspraak laat lopen, maar me wel me verheug op hun komst. Mijn leven is het afgelopen jaar voor het eerst sinds ik kinderen heb in balans.

Ik geloof dat er vrouwen zijn die niks liever doen dan moederen en kapot zouden gaan in een situatie als de mijne. Ik heb daar respect voor, en vraag me weleens af of het mij minderwaardig maakt als moeder dat ik dat anders beleef. Maar dan dans ik een seconde later door mijn woonkamer op mijn kinderloze zaterdagmiddag en voel me gelukkiger dan ooit.

Natuurlijk steekt het dat mijn kinderen de dagen bij hem doorbrengen met een stiefmoeder voor wie hij me inruilde en die tien jaar jonger is dan ik. Maar feitelijk wilde ik zelf ook al lang weg uit ons huwelijk, en dat er een vrouw is om de zorg van Vladimir over te nemen wanneer hij weer eens diep in zijn boeken duikt, stemt me tegelijkertijd gerust. Het leven had niet beter kunnen lopen. Ik heb mijn kinderen én mijn vrijheid. En het belangrijkste: Kjeld en Marit zijn gelukkig zo. Dankzij Vladimir weet ik wat liefde is doordat hij me kinderen schonk, maar ook dat een relatie niet hoeft. We hebben allemaal gewonnen.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Anna's scheiding

Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (36) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (41). Vanuit het nieuwe huis dat ze sindsdien bewoont met zonen Oscar (4) en Merlijn (9), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.

Het is zaterdagochtend, als ik me onder de dekens omdraai naar Ben-de-vakantievader. Ik voel me fantastisch: alsof ik zestien ben, jarig en een beetje aangeschoten tegelijk. Ik kan me niet heugen dat ik zó verliefd ben geweest. Zelfs niet op Tim, realiseer ik me met enige schaamte. We houden de kinderen er voorlopig buiten, hebben Ben en ik besloten; Oscar en Merlijn hebben al genoeg vrouwen langs zien komen bij Tim, en Bens scheiding is nog vers. Eerst zien hoe leuk wíj elkaar blijven vinden, voordat we het aan de grote klok hangen.

Tim is als een blad aan de boom omgeslagen na onze confrontatie in het restaurant waarbij hij ongepland ook Ben ontmoette, een paar weken geleden, en brengt zijn weekends met de kinderen nu al voor de derde keer op rij zonder enige discussie met ze door. Zou het dan eindelijk zover zijn, dat rustiger vaarwater? Hebben we onze draai als exen en gezamenlijke ouders van Oscar en Merlijn gevonden? Met vlinders in mijn buik geef ik Ben een kus. Ik hóóp het zo, denk ik; deze ruimte voor nieuwe liefde wil ik niet meer kwijt – net als die liefde zelf, trouwens.

 

Lees ook:
‘Twee tafeltjes verderop zit Tim met zijn nieuwste scharrel’ >

 

Champagne op bed

“Hé schone slaapster”, zegt Ben. “Niet bewegen: ik ben zo terug.” Terwijl ik hem hoor rommelen in de keuken, gooi ik snel wat foundation op mijn gezicht, borstel mijn haar en neem een slok mondwater. Alsof ik nooit het bed verlaten heb, wacht ik hem op in een pose die het babyrolletje op mijn buik handig verdoezelt.

“Schuif eens op.” Met een grijns van oor tot oor staat Ben in de deuropening van zijn slaapkamer. Zijn dienblad moet niet te tillen zijn: met de verzameling champagne, koffie en vers fruit die hij heeft meegezeuld, kun je een complete familie voeden.

Een man die me in de watten legt – hij bestáát dus, denk ik, en woel door zijn warrige krullen. We kletsen en zoenen en lachen en eten, en twee uur later liggen we er nog steeds. We raken niet uitgepraat en doorlopen alle emoties samen, van onbedaarlijk de slappe lach tot tranen om gebeurtenissen uit onze verledens – en alles daartussenin. Met deze man kan ik trouwen, denk ik, en schrik van mijn eigen gedachte. “Jemig”, zegt Ben op hetzelfde moment, “als we allebei niet al in krankzinnige scheidingen lagen, zou ik morgen met je trouwen.” Uit pure schok schieten we opnieuw in de lach.

 

Samengesteld gezin

“Over een paar weken erger je je aan alles wat je nu zo leuk vindt”, knipoog ik, “en klopt het leven weer.”
“Onmogelijk”, zegt Ben. “Over een paar weken weten de kinderen over ons en hoeven we elkaar echt bijna geen dag meer te missen.”

Ik kan het niet geloven, maar ik zou niet anders willen, realiseer ik me. Twee jaar na dato ben ik er echt overheen, mijn scheiding. Al vrees ik dat dat rustige vaarwater er met deze allesoverheersende verliefdheid én misschien wel een samengesteld gezin in het verschiet, voorlopig nog niet in zit.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >