Beeld: Getty Images
Bij de herinnering aan sommige seksblunders wil je jaren na dato nog onder het tapijt verdwijnen. Deze drie dames weten er alles van.
Milou (40): “Man en ik hebben een codewoord: ‘Avondje James’. Eén appje met die woorden en ik sta in vuur en vlam. James is namelijk James Deen, een Amerikaanse pornoacteur bij wie mijn lief en ik al heel wat avondjes uitgebreid hebben gevreeën. Een smart-tv is dan reuze handig, behalve wanneer je de boel niet goed afsluit.
We sliepen net uit na een wilde nacht, toen we ’s ochtends onze zonen van dertien en elf hoorden bulderen: ‘Zóóóhóó, jullie zijn echt bad ass!’ Voor we het wisten vloog de slaapkamerdeur open en stonden ze daar. Heel gebroederlijk opeens, in plaats van knokkend op de vloer. Oudste voerde het woord wel even. ‘Jullie kijken gewoon pórno!’ Ontkennen was geen optie, maar ik deed het toch. ‘Doe normaal man’, probeerde ik, ‘wij zijn bejaard hoor. Je zult jezelf bedoelen, puber.’ Hij was onverstoorbaar. ‘Nou, bedankt, ik weet nu in elk geval waar ik moet zoeken!’ Toen een schoolmoeder die middag haar zoon na een speelafspraak kwam ophalen en vroeg of wij ook zo’n zin hadden in een rustig tv-avondje, sprong mijn zoon er bijdehand tussen. ‘Wij niet hoor, wij moeten vroeg naar bed. Kunnen jullie lekker porno kijken, hè mam?’”
Layla (38): “Met drie kleine kinderen is er altijd wel eentje wakker; ik had het kunnen weten. Maar na tien uur ’s avonds leek seks in de badkamer een relatief veilige keuze. Je moet je alleen niet vastgrijpen aan de stang van het douchegordijn. We waren net lekker op dreef toen het ding met een rotklap naar beneden kwam.
Gierend van de lach, maar te opgewonden om te stoppen, gingen we vrolijk verder van bil in de badkuip. Het douchegordijn gedrapeerd over de rand, een waterballet van hier tot Tokio en een knaller van een bloeduitstorting op mijn dij. En toen hoorde ik een piepstemmetje: ‘Mamma, het onweert, ik hoor allemaal donder!’ Onze dochter van vier. In de deuropening. Haren in de war, knuffel onder haar arm – voor eeuwig bezoedeld door dit pornografische slagveld. Met z’n drieën zijn we in het grote bed gekropen. Schoon gedoucht en opgedroogd, wachtend tot het onweer was afgelopen.”
Erica (38): “Mijn buurvrouw is een zware roker. In de zomer trekt de rook van haar sigaretten vanuit haar tuin door het ventilatierooster van mijn slaapkamer. Ik heb er niet heel veel last van en had er verder nooit over nagedacht of dat weleens vice versa kon zijn. Maar goed, de eerste warme nachten braken aan. Mijn slaapkamerraam stond op tuimelstand. De kinderen waren uit logeren, niets stond mijn vriend en mij nog in de weg. Héérlijk.
Ik liet me helemaal gaan die nacht, en vriend beantwoordde dat met evenveel volume. Voldaan knipten we het bedlampje uit, toen we pál onder ons slaapkamerraam de buurvrouw hoorden kuchen. ‘Ik heb jullie toch niet gestoord hè’, knipoogde ze toen ik gehuld in een laken het raam sloot. ‘Niks van je gemerkt hoor’, acteerde ik Oscar-waardig.”
Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
