geld bom onder relatie
Beeld: Pixabay

Hij koopt een surfplank van zijn laatste centen. Zij jaagt stiekem het spaargeld erdoorheen. Probeer dat maar eens als stel te overleven.

“Ik dacht: ik betaal het aan het eind van de maand wel terug. Het was de eerste keer dat ik geld overboekte van onze spaarrekening naar mijn bedrijfsaccount.” Achteraf kan Birgit (39) zich wel voor de kop slaan. “Want het bleef natuurlijk niet bij die ene overboeking.”

In 2014 richtte ze haar administratieve eenmanszaak op – ze wist zeker dat het een succes zou worden. “Mijn vriend vond het spannend dat ik mijn goedbetaalde baan opzegde, maar steunde me. De markt vroeg erom, ik had jarenlang ervaring in de branche en privé waren we niet afhankelijk van mijn salaris.”

 

Opstartkwestie, gokte ik

De zaken liepen toch iets minder voorspoedig dan ze hoopte. “Opstartkwestie, gokte ik. Dat er het eerste jaar meer geld uitging dan binnenkwam, hield ik maar even voor mezelf. Er zouden vanzelf meer klanten komen.” Stom, zegt ze nu. “Want als ik meteen open kaart had gespeeld, hadden we misschien wel even ruzie gehad, maar dan hadden we samen naar een oplossing kunnen zoeken. Kunnen afspreken hoeveel we in mijn zaak zouden investeren.

Nu heb ik in twee jaar tijd, zonder iets te zeggen, onze volledige spaarpot van veertig duizend euro erdoorheen gejaagd om mijn bijdrage aan de hypotheek te kunnen blijven voldoen. Hartstikke hypocriet natuurlijk, want die bijdrage betaalde mijn vriend uiteindelijk zelf.”

 

Dag sloepje, dag droomvakantie

Dag sloepje, waar vriend zo lang voor had gespaard, dag droomvakanties met hun zonen van zes en acht. “Mijn vriend kwam er nog per toeval achter ook, toen hij mijmerend over dat bootje eens op onze spaarrekening keek. Ik kan hem zijn woede niet kwalijk nemen. Ik heb hem twee jaar lang bedrogen en het hele gezin een droom ontnomen. Voor niks, want mijn zaak heb ik een halfjaar geleden opgedoekt, vrijwel direct na zijn ontdekking. Ik werk inmiddels weer in loondienst. Onze relatie is sindsdien ijskoud. Al zou mijn vriend me willen verlaten, we hebben geen cent reserve om een verhuizing te betalen.”

 

Geld nummer één ruzieonderwerpen

Geld staat met stip op één als het gaat om ruzieonderwerpen. Ver boven de opvoeding van de kinderen, schoonouders, jaloezie of seks. Sterker nog: volgens het NIBUD (Nationaal Instituut voor Budgetvoorlichting) maakt bijna tweederde van de stellen regelmatig tot vaak ruzie over de financiën. Birgit: “Ik heb maanden wakker gelegen van de financiële ellende waarin ik ons heimelijk stortte. Bleef hopen dat de opdrachten binnen zouden stromen. Ik schaamde me voor mijn falen, dat ik mijn vriend gelijk moest geven dat hij zijn twijfels had toen ik mijn baan opzegde. Ik vond dat vernederend, maar het verlies dat ik nu lijd is vele malen groter.”

 

Lees ook
Hoe denken jij en je partner over geld? Door deze vragen zie je of jullie op één lijn zitten >

 

 

Stelde financiële situatie rooskleuriger voor

Ook de vriend van Annabel (41) stelde zijn financiële situatie íets rooskleuriger voor toen hij haar leerde kennen via een datingsite. Annabel: “Hij is een erudiete verschijning, zoals dat heet. Maatpak, welbespraakt, wel een kleine auto maar dat vond ik juist geinig. De eerste weken betaalde hij alles. Duwde mijn portemonnee weg als ik de rekening wilde pakken, regelde kaartjes voor het theater; hij legde me volledig in de watten.”

 

Etentjes kon hij niet betalen

Tot de verliefdheidswolk een beetje begon op te trekken, en de realiteit voor Annabel steeds duidelijker werd. “De etentjes namen af, steeds vaker stelde hij voor gewoon thuis een filmpje te kijken. En de airco van dat autootje bleek al meer dan een jaar kapot.” Zij zat er warm bij, ook dankzij de alimentatie van haar ex. Hij biechtte uiteindelijk op dat hij erg veel alimentatie moest betalen, in een te duur appartement woonde en tegenvallende bedrijfscijfers had. Die etentjes kon hij eigenlijk helemaal niet betalen. “Het komt erop neer dat mijn ex nu onze romantische dinertjes betaalt, want ik gooi tegenwoordig mijn creditcard op tafel.”

 

Aantrekkelijk is anders

Aantrekkelijk is anders, vindt Annabel. Net zoals de meeste vrouwen, trouwens. Volgens onderzoek van online datingbureau Elite is het inkomen van een partner voor 65 procent van de vrouwen belangrijk. Bij de mannen zou dat gelden voor slechts 16 procent. Voor 34 procent van de vrouwen zou een huwelijk niet eens een optie zijn als iemand een lager inkomen heeft dan zij.

“Ik baal ervan dat hij zich anders heeft voorgedaan”, zegt Annabel. “Weet ook niet of ik de relatie had doorgezet als ik dit in het begin had geweten. Ik heb al een tien-­ en twaalfjarige om voor te zorgen, daar hoef ik de zorg voor een volwassen vent niet bij. Wintersport, een weekendje weg als we de kinderen niet hebben; kan dus niet. Ik had mijn vrijheid en bewegingsvrijheid na mijn scheiding eindelijk herwonnen. Nu ben ik door het geldgebrek van mijn nieuwe vriend weer aan handen en voeten gebonden. Daar pas ik voor: dan ga ik liever in mijn eentje verder, met mijn kinderen.”

 

Bodem van huishoudpot komt in zicht

Niet dat geldzorgen nou makkelijker zijn als je al wel de helft van je leven samen bent en drie kinderen op de wereld hebt gezet. Josine (33) moet bijdragen aan het gezinsinkomen sinds het met de zaak van haar man bergafwaarts gaat. Maar geen baan houdt ze langer dan een paar weken vol, terwijl de bodem van de huishoudpot steeds meer in zicht komt.

“Ik heb na mijn opleiding nooit echt gewerkt. Ik zorgde voor de kinderen en de huishouding terwijl hij het geld verdiende. Met zo’n schamel cv liggen de banen niet voor het oprapen. Ik heb het even geprobeerd als postbode en in de thuiszorg. Banen onder mijn niveau. Dat zette niet echt zoden aan de dijk.”

 

Deel liefde partner ontleen aan inhoud portemonnee

Het gekwakkel met banen is niet goed voor hun liefdesleven: “Ik ben teleurgesteld dat mijn man niet in staat is zijn bedrijf te laten slagen, hij vindt mij een sukkel omdat ik zo aanrommel met baantjes.”

Sinds kort werkt ze als filiaal manager, deze keer met meer kans van slagen. “De omgeving is fijn, het salaris redelijk. Hopelijk draagt dat genoeg bij om ons leven weer op te pakken. Ik moet er niet aan denken dat we het financieel niet redden en noodgedwongen ons huis moeten verkopen. Ik weet niet of ons huwelijk dat zou overleven. En misschien wel  erger: ik moet dus constateren dat ik een deel van mijn liefde voor mijn partner blijkbaar ontleen aan de inhoud van zijn portemonnee.” 

 

Niks aantrekken van karige financiën

Wendy (38) ergert zich aan haar man die nogal nonchalant met geld omgaat. Ze kochten een fijn huis toen de toekomst hun nog toelachte, maar toen sloeg de recessie toe. Beiden raakten drie jaar geleden hun baan kwijt. Geen nood, ze vonden al snel een nieuwe: hij fulltime, zij drie dagen per week. Ze gingen er in inkomen op achteruit, terwijl ze inmiddels ook een kind hebben.

Wendy: “Dat onze zoon – hij is nu twee jaar – voor extra kosten zou zorgen, hadden we ingecalculeerd. Irritant vind ik dat mijn man zich helemaal niks aantrekt van onze karige financiën. Hij shopt vrolijk verder bij de peperdure biologische supermarkt en koopt een surfplank van onze laatste centen omdat hem dat zo’n leuke nieuwe hobby lijkt. Geen water in de buurt, trouwens, en dat karretje om de plank te vervoeren moet ook nog worden aangeschaft. En ik maar dubbeltjes omdraaien, terwijl ik óók weleens iets aan mijn hopeloos verouderde garderobe wil doen.”

 

Echte communicatiekwestie

Ergens vindt Wendy het ook wel aandoenlijk, wanneer man met tassen vol hoofdprijs artikelen het weekend inzet. “Ik ben de gezondheidsfanaat en kookgek van ons twee, hij probeert me daarin te stimuleren. Maar ik koop alleen spullen van het huismerk, hij komt thuis met duur amandelmeel. Het interesseert hem gewoon niet echt, financiën – en al helemaal niet wat ik daarover denk. Ik ben bang dat het ons op een dag zal opbreken.”

Tja, en dát is volgens relatiedeskundigen vaak de echte reden wanneer een relatiecrisis om geld lijkt te gaan: het gebrek aan communicatie, gelijk waardigheid of vertrouwen dat eronder ligt. Wendy: “Bij ons is het echt een communicatiekwestie. Ik begrijp niks van zijn impulsieve aankopen, hij vindt op zijn beurt dat ik me aanstel. Zegt: ‘We kunnen de rekeningen toch nog betalen?’ Ík bouw liever een buffer, zodat we weer eens een zomer op vakantie kunnen met z’n drietjes, en hij daar fijn een plank kan huren.”


Dit artikel staat in een Kek Mama Geldspecial en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

moeder leuk na scheiding
Beeld: Pixabay

Mary houdt van haar kinderen, maar vindt het prima als ze er even niet zijn. 'Na de scheiding is iedereen blij: ik met mijn vrijheid, mijn ex met zijn twintig jaar jongere vrouw.'

Mary is gescheiden en moeder van zoon Kjeld (7) en dochter Marit (5). "Een gezinnetje stond bepaald niet boven aan mijn verlanglijst toen ik jong was. Evenmin als trouwen of een eengezinswoning. Nu weet ik waarom. Ik heb ze alle drie geprobeerd en stuk voor stuk laten mislukken. Behalve die kinderen dan, maar over mijn moederschap heb ik niet alle zeven jaren kunnen zeggen dat ik het goed deed.

Ik ben altijd al op mezelf geweest. Heb veel ruimte nodig en voel me snel geclaimd door partners en vrienden. Ik hobbelde een beetje van vriendje naar vriendje, woonde nooit langer dan twee jaar op hetzelfde adres en werkte hard om vooral zo veel mogelijk te kunnen reizen. Een traditioneel gezinsleven paste mij niet, dacht ik. Maar toen kwam ik Vladimir tegen.
 

'Ik viel als een blok'

Ik was 27 en hoewel ik veel had gezien van de wereld, was ik nog lang niet volwassen. Ik bracht mijn weekends door op festivals en feestjes, geloofde niet in eeuwige trouw en dacht niet verder dan de dag van morgen. Wat ik verdiende maakte ik dezelfde dag nog op; mijn enige kostbare bezit waren mijn universiteitsdiploma en de antieke viool van mijn opa.

Vladimir was het tegenovergestelde. Negen jaar ouder dan ik, serieuzer, bezorgder. Niet de vrije geest die ik was, dus dat onze relatie gedoemd was te mislukken kon een blinde zelfs zien. Toch viel ik als een blok voor hem. In eerste instantie vanwege zijn erudiete verschijning en zijn belezenheid. Hij werkte aan de universiteit als onderzoeker en bracht ook zijn vrije tijd het liefst met boeken door. Ik keek immens tegen hem op. Hij viel op zijn beurt voor mijn ‘sprankeling’, zoals hij dat noemde. Vond het vooral een uitdaging me te temmen, waar ik op mijn beurt hoopte rust bij hem te vinden.
 

Kletsen op het balkon

Opmerkelijk genoeg ontmoetten we elkaar op een feestje. Een vriendin van mij deed haar eindonderzoek bij hem en tijdens haar afstudeerfeest kwam hij beleefdheidshalve langs voor één glas cognac. Dat drinkt-ie ook nog ja, cognac. Woest aantrekkelijk vond ik dat – al moet ik er nu om lachen: hij was achtendertig, niet bejaard.

We kletsten op het balkon van haar woning en toen zijn glas leeg was, vroeg hij of hij me mocht bellen. De volgende dag gingen we uit eten en verlieten elkaars zijde nooit meer – nou ja, tot anderhalf jaar geleden. Drie maanden nadat ik hem tegenkwam, zegde ik de huur van mijn appartement op.
 

'Als ik nu niet ren...'

Oerinstinct is iets heel sterks. In de eerste maand van onze relatie, waarin hij mij doorlopend zijn liefde verklaarde en verkondigde dat hij gek zou worden zonder mij, dacht ik wel tien keer: als ik nu niet ren, kom ik nooit meer weg. Maar ik rende niet. Ik was verliefd, en hij bood me waar ik ondanks mijn drang naar levensvrijheid zo naar snakte: stabiliteit. Je kunt niet eindeloos door het leven blijven dartelen. Samen vonden we een gulden middenweg. Dacht ik. Ik zou hem levenslust geven, hij mij zekerheid. Nu weet ik dat liefde zo niet werkt.
 

Moederinstinct

Met mijn verliefdheid kwam ook een heel ander instinct in mij naar boven: dat van een moeder. Wat ik nooit voor mogelijk had gehouden gebeurde: toen we nog geen halfjaar samen waren, snakte ik naar een kind. Vladimir wist het zo net nog niet. Hij wilde nog zo veel bereiken, zei hij. Dingen leren, ontdekken. Een halfjaar is wat snel om aan een kind te beginnen, vond ik ook. Dus probeerde ik het los te laten, maar las ondertussen alles wat los en vast zat over het moederschap.

Toen we een jaar samen waren – ik was bijna 29 – spoelde ik met zijn medeweten de pil door de wc. ‘Voor mij is het welkom’, zei ik. ‘Als dat voor jou niet zo is, liggen dáár de condooms.’ Een halfjaar later was ik zwanger en belde Vladimir als eerste huilend van geluk zijn hele familie af om het blije nieuws te verkondigen. Ook ik was dolgelukkig. Zeven maanden lang leefden we in onze bubbel van babyvoorbereidingen en een alles overstijgende verliefdheid. We kochten een huis en trouwden. Alle dingen waarvan ik altijd had geroepen dat ze niet bij me pasten.
 

Met stomheid geslagen

Kjeld werd geboren. En waar ik hoopte overmand te worden door onvoorwaardelijke liefde en zorgzaamheid, was ik vooral met stomheid geslagen. Ik had me het moederschap heel anders voorgesteld. Als een soort serene staat van rust vooral, waarin de baby voornamelijk sliep en ik boeken las, wat werk deed en een nestje bouwde voor ons gezin. In plaats daarvan zat ik met tepelkloven nachtenlang rechtop in bed met een huilbaby van wie ik niks begreep, en een man die met geen mogelijkheid wakker te krijgen was. Ik vond er geen klap aan, dat hele moederschap.

Toen Kjeld een jaar was, werd het leuker. Hij begon te communiceren, ik kreeg weer wat ruimte voor mezelf en hij deed het goed op de crèche terwijl ik vier dagen per week werkte. En wat denk je dat ik deed, in plaats van genieten van een situatie die – ergens in de verte – weer wat overeenkomsten vertoonde met het leven dat ik ooit zo liefhad? Ik begon dat jaar over een tweede baby.

Geen compleet ridicule inschatting: Marit bleek een droombaby. Maar wel het tweede kind in huis, en dat betekende dat wanneer ik niet werkte ik alleen maar aan het moederen was. Als Kjeld eindelijk sliep, was Marit wakker, en andersom. Vladimir had het druk op de universiteit en begreep niks van mijn wanhoopskreten. ‘Hoezo vind je het zwaar?’ vroeg hij. ‘Het zijn baby’s, en je hebt drie dagen weekend.’
 

'Ondertussen verloor ik mezelf'

Ik hield van mijn kinderen. Ik deed het allemaal; de borstvoeding, het co­-sleepen, de doorwaakte nachten en cursussen Muziek op Schoot. Natúúrlijk deed ik dat. Omdat het moest. Maar ondertussen verloor ik mezelf steeds een beetje meer. Ik vond het niet leuk, het zorgen, 24 uur per dag klaarstaan, nooit aan mezelf toekomen.

Met het moederschap verloor ik behalve mezelf bovendien nog iemand: Vladimir. Die weliswaar net zo gek was op onze kinderen als ik, maar ook op zijn 26-­jarige PhD-­medewerker. Toen Marit twee was, vroeg hij de scheiding aan. Het kwam niet als een verrassing. We zijn geen gelijke geesten, Vladimir en ik. Zijn nieuwe liefde en hij wel. Samen hebben we iets heel moois bereikt: onze kinderen.
 

'Het werd een regelrechte vechtscheiding'

Maar met de aanvraag van de scheiding onttrok hij zich meteen aan alle verantwoordelijkheid voor hen. Op dagen die hij eigenlijk zou doorbrengen met onze kinderen, was hij opeens op stedentrip met zijn assistente. Alle regelzaken met betrekking tot de kinderen kwamen ook voor mijn rekening. Daar was ik het niet mee eens. Ik hoefde geen geld, wel verantwoordelijkheidsgevoel van zijn kant. Het werd een regelrechte vechtscheiding, met advocaten, ruzies over geld en moddersmijterij naar familie. Eén ding deden we goed: de kinderen bleven buiten schot. Die merkten er niet veel meer van dan een papa of mama die af en toe wat prikkelbaarder was.
 

Lees ook
11 Dingen die ik leerde van mijn scheiding >

 

Genieten van mijn rol als moeder

Mij kostte het jaren van mijn leven, qua stress. Maar we zijn nu ruim anderhalf jaar verder en boven alles heeft de scheiding van Vladimir me meer opgeleverd dan ik ooit had durven dromen. Met – na lang onderhandelen – co­-ouderschap en dus maar de helft van de tijd zorg voor mijn kinderen, kan ik voor het eerst van mijn leven oprecht genieten van mijn rol als moeder.

Begrijp me niet verkeerd: als Vladimir uit ons leven was verdwenen, had ik Kjeld en Marit evengoed een geweldige jeugd bezorgd. Maar nu we de zorg eerlijk verdelen, vind ik het oprecht leuk. In de week dat ik de kinderen niet heb, werk ik tot diep in de nacht, duik de kroeg in wanneer ik daar zin in heb en als ik wil scharrelen met een man, dan doe ik dat. Mary-­tijd. In de weken dat de kinderen bij mij zijn, heb ik hierdoor eindelijk de rust om me compleet op hen te focussen. Dan geniet ik ervan om twintig keer met ze van dezelfde glijbaan te gaan, of iets lekkers te koken na een lange dag werken.

Als moeder ben ik veel relaxter geworden, omdat ik kan genieten. Wanneer ze op maandagochtend vertrekken, mis ik ze net zo hard als dat ik blij ben dat ik weer tijd heb voor mezelf. Net zo goed als ik een week later met pijn in mijn hart een spannende afspraak laat lopen, maar me wel me verheug op hun komst. Mijn leven is het afgelopen jaar voor het eerst sinds ik kinderen heb in balans.

Ik geloof dat er vrouwen zijn die niks liever doen dan moederen en kapot zouden gaan in een situatie als de mijne. Ik heb daar respect voor, en vraag me weleens af of het mij minderwaardig maakt als moeder dat ik dat anders beleef. Maar dan dans ik een seconde later door mijn woonkamer op mijn kinderloze zaterdagmiddag en voel me gelukkiger dan ooit.

Natuurlijk steekt het dat mijn kinderen de dagen bij hem doorbrengen met een stiefmoeder voor wie hij me inruilde en die tien jaar jonger is dan ik. Maar feitelijk wilde ik zelf ook al lang weg uit ons huwelijk, en dat er een vrouw is om de zorg van Vladimir over te nemen wanneer hij weer eens diep in zijn boeken duikt, stemt me tegelijkertijd gerust. Het leven had niet beter kunnen lopen. Ik heb mijn kinderen én mijn vrijheid. En het belangrijkste: Kjeld en Marit zijn gelukkig zo. Dankzij Vladimir weet ik wat liefde is doordat hij me kinderen schonk, maar ook dat een relatie niet hoeft. We hebben allemaal gewonnen.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Anna's scheiding

Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (36) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (41). Vanuit het nieuwe huis dat ze sindsdien bewoont met zonen Oscar (4) en Merlijn (9), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.

Het is zaterdagochtend, als ik me onder de dekens omdraai naar Ben-de-vakantievader. Ik voel me fantastisch: alsof ik zestien ben, jarig en een beetje aangeschoten tegelijk. Ik kan me niet heugen dat ik zó verliefd ben geweest. Zelfs niet op Tim, realiseer ik me met enige schaamte. We houden de kinderen er voorlopig buiten, hebben Ben en ik besloten; Oscar en Merlijn hebben al genoeg vrouwen langs zien komen bij Tim, en Bens scheiding is nog vers. Eerst zien hoe leuk wíj elkaar blijven vinden, voordat we het aan de grote klok hangen.

Tim is als een blad aan de boom omgeslagen na onze confrontatie in het restaurant waarbij hij ongepland ook Ben ontmoette, een paar weken geleden, en brengt zijn weekends met de kinderen nu al voor de derde keer op rij zonder enige discussie met ze door. Zou het dan eindelijk zover zijn, dat rustiger vaarwater? Hebben we onze draai als exen en gezamenlijke ouders van Oscar en Merlijn gevonden? Met vlinders in mijn buik geef ik Ben een kus. Ik hóóp het zo, denk ik; deze ruimte voor nieuwe liefde wil ik niet meer kwijt – net als die liefde zelf, trouwens.

 

Lees ook:
‘Twee tafeltjes verderop zit Tim met zijn nieuwste scharrel’ >

 

Champagne op bed

“Hé schone slaapster”, zegt Ben. “Niet bewegen: ik ben zo terug.” Terwijl ik hem hoor rommelen in de keuken, gooi ik snel wat foundation op mijn gezicht, borstel mijn haar en neem een slok mondwater. Alsof ik nooit het bed verlaten heb, wacht ik hem op in een pose die het babyrolletje op mijn buik handig verdoezelt.

“Schuif eens op.” Met een grijns van oor tot oor staat Ben in de deuropening van zijn slaapkamer. Zijn dienblad moet niet te tillen zijn: met de verzameling champagne, koffie en vers fruit die hij heeft meegezeuld, kun je een complete familie voeden.

Een man die me in de watten legt – hij bestáát dus, denk ik, en woel door zijn warrige krullen. We kletsen en zoenen en lachen en eten, en twee uur later liggen we er nog steeds. We raken niet uitgepraat en doorlopen alle emoties samen, van onbedaarlijk de slappe lach tot tranen om gebeurtenissen uit onze verledens – en alles daartussenin. Met deze man kan ik trouwen, denk ik, en schrik van mijn eigen gedachte. “Jemig”, zegt Ben op hetzelfde moment, “als we allebei niet al in krankzinnige scheidingen lagen, zou ik morgen met je trouwen.” Uit pure schok schieten we opnieuw in de lach.

 

Samengesteld gezin

“Over een paar weken erger je je aan alles wat je nu zo leuk vindt”, knipoog ik, “en klopt het leven weer.”
“Onmogelijk”, zegt Ben. “Over een paar weken weten de kinderen over ons en hoeven we elkaar echt bijna geen dag meer te missen.”

Ik kan het niet geloven, maar ik zou niet anders willen, realiseer ik me. Twee jaar na dato ben ik er echt overheen, mijn scheiding. Al vrees ik dat dat rustige vaarwater er met deze allesoverheersende verliefdheid én misschien wel een samengesteld gezin in het verschiet, voorlopig nog niet in zit.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >