alimentatie
Beeld: Pexels

De buurman die geen cent betaalt voor zijn kinderen. De munttheemoeder die niet werkt en duizenden euro's vangt. De vriendin die haar luie ex moet onderhouden. Inderdaad, alimentatie is een bron van verdriet en ellende.

“Hoeveel?!” Vriendin K. verslikt zich bijna in haar gevulde jalepeñopeper. “Veertigduizend euro? Alimentatie? Als in: extra? Per jaar?”

We lijken net een stel vriendinnen uit een Amerikaanse sitcom: roddelen en oordelen. Over die ene moeder uit de sportschool die gescheiden is, niet werkt, maar wel een riant optrekje bewoont met haar drie kinderen. Het is pure noodzaak, die roddel en achterklap: we hebben voorbeelden nodig.

K. gaat scheiden en dus moet ze – naast de eerste levensbehoeften als het zeker stellen van haar huis en waken over de bekraste zieltjes van haar twee kinderen – ook van alles weten over alimentatie. Voor die kinderen, in de eerste plaats, maar ook wat zij moet gaan betalen. Haar aanstaande ex is namelijk met afstand de minst kapitaalkrachtige van hun twee, en dat betekent dat zij moet bloeden.

 

Ik wil geen alimentatie

Omdat ik al jaren gescheiden ben zou ik de goeroe moeten zijn als het gaat om alimentatieadvies, maar niks is minder waar. Ik ontvang namelijk geen cent. Niet omdat mijn ex een rotzak is, of ik zo ruim bij kas zit, maar gewoon omdat ik het niet wil. Terwijl ik slechts een fractie verdien van wat hij maandelijks binnenharkt.

Voor de kinderen draagt hij overigens wel genereus bij, maar dat is niks meer dan compensatie van de kosten voor hun –  overigens peper dure, als je het opeens zwart op wit voor je hebt liggen – levens onderhoud. Dat ik in mijn eentje regel en deels betaal. Maar mijn eigen kleding en wc­papier? Die betaal ik zelf wel, dank u. Ik heb niet voor niets een studie gevolgd.

 

Onderhoud kinderen betalen

K. vindt het niet meer dan normaal dat zij het onderhoud van de kinderen betaalt. Dat doet ze hun leven lang al in haar eentje, dat daar nu een stempel van de rechter op komt, braaf berekend volgens officiële Tremanorm die haar verplicht dat vol te houden tot ze 21 zijn, verandert niks aan de zaak.

“Sterker nog: als ze gaan studeren, lig ik nog een paar jaar langer krom”, roept ze boven haar wijn. Ze neemt nog een slok, tikt wijzend tegen haar glas en vervolgt: “Dat ik déze jongens daarnaast mag blijven betalen voor mijn ex, dát vind ik dus een beetje jammer.”

Zacht gezegd een understatement, want feitelijk drijft die partneralimentatie – driehonderd euro per maand bovenop de zeshonderd euro per kind – haar tot pure razernij. “Een toelage. Van mij voor hem. Omdat hij het vertikt wat harder te werken. Wát een loser.”

 

Partneralimentatie is onzin

Eh ja, dat moet ze de komende twaalf jaar – al staat die looptijd al heel lang ter discussie. De berekening gaat zo ongeveer als volgt: het salaris van de meest verdienende partner, minus de kinderalimentatie en zijn of haar vaste lasten en daar dan ongeveer de helft van, is voor de ex. Elke maand.

En nog wat extra regeltjes in kleine letters. Dat je wel getrouwd was bijvoorbeeld, of geregistreerd partners. Je kunt zelfs een overlijdensrisicoverzekering afsluiten op je ex, om de inkomsten uit de alimentatie zeker te stellen. Dat heeft de sportschoolmoeder die zojuist over de tong ging al geregeld, naar het schijnt. Allemaal roddels natuurlijk, waarvan ik me sterk afvraag of er iets van klopt.

Partneralimentatie is, in tegenstelling tot kinderalimentatie, namelijk nog altijd bruto. En van de twintigduizend euro per jaar die van die veertigduizend overblijft, kun je echt niet in zo’n huis wonen als je zelf niks verdient. Misschien moet het arme mens in werkelijkheid op een houtje bijten. En betalen haar lieve ouders de stadsvilla, designkleren en perfect gemanicuurde nagels. 

 

Hard gewerkt eigen bedrijf

Ik snap wel dat K. zich verslikt. Met haar huwelijk heeft ze zojuist namelijk ook het gros van haar vermogen weggegooid, waarvoor ze zo hard heeft gewerkt in haar eigen bedrijf. Combineerde destijds perfect met Man, vond ze, die zelf iets minder ambities koesterde en een groot deel van de tijd voor de kinderen zorgde. Iedereen blij.

Tot de relatie klapte, en ze haar winstdeling mag afdragen aan het onderhoud van haar ex. Daar zit ze dan, in haar nieuwbouwvilla: de helft van de tijd zonder kinderen en in de koelkast ligt eten van de lokale prijsvechter. “Berooid is anders, maar de prijs voor mijn mislukte relatie is wel heel erg hoog.”

 

Twaalf jaar betalen voor je ex

Noem me naïef, maar ik begrijp het niet zo, mensen die zich nog twaalf jaar lang na hun scheiding laten betalen door hun ex. Dat je de ander laat bijdragen aan jullie gezamenlijke kinderen: tuurlijk. Of even wat opstarthulp vraagt nadat je hem jaren hebt ondersteund door zelf parttime te gaan werken omdat toch íemand voor de kinderen moest zorgen. Maar twaalf jaar lang je hand ophouden? We leven toch niet meer in de jaren zestig?
 

Lees ook
Bankrekening: 'Ik verdien 38.000 euro per jaar, maar we redden het niet' >

 

Weg alimentatieplicht

“Nou, ik zou het zo aannemen”, zegt W. een paar dagen later verbitterd. “Als ik het had kunnen krijgen.”

Drie jaar geleiden scheidde ze van de man die zich tijdens hun huwelijk had opgewerkt tot een goed betaalde functie, maar zich op het moment van scheiden liet ontslaan. “Weg alimentatieplicht. Met het freelance baantje dat hij accepteerde kon hij de lasten voor onze onverkoopbare tweekapper nog net ophoesten, terwijl ik met de kinderen zit te klappertanden in een bouwval, rijp voor de schuldsanering. Dan ben je wel een paar jaar kribbig, hoor.”

Zéker als je bedenkt dat de ex doodleuk weer een goede baan accepteerde zodra het echtscheidingsconvenant was getekend. “Natuurlijk heb ik zelf al lang een baan, maar onze levens zijn op geen enkele manier gelijkwaardig. Bij mij is nooit ruimte voor iets extra’s voor de kinderen, terwijl hij drie keer per jaar met ze op vakantie gaat. Zonder verder een cent voor ze te betalen.” 

 

Zo slecht nog niet

Ja, dan kan ik wel stoer doen; zo slecht ben ik er nou ook weer niet vanaf gekomen. Mijn ex sterft misschien elke maand een beetje wanneer hij zijn bijdrage voor de kinderen betaalt; hij dóet het wel. Hij kan zich nog steeds met gemak een nieuwe smart­tv met hysterische afmetingen veroorloven. Plus een auto die zo te zien niet alleen mijn vertrek, maar ook nog een paar andere zaken moet compenseren. Dus wat valt er dan te klagen? Andere mannen lopen leeg op hun exen.

 

Ik red het prima zonder hem

Natuurlijk vind ik het weleens zuur. Als mijn twaalf jaar oude beeldbuis opeens uitzendt in groen­ en grijstinten en de kinderen hysterisch gillen dat de spiksplinternieuwe spelcomputer bij papa het wel altijd doet. Of als de auto weer kantje boord door de apk is gekomen. Ik weer eens sta te stoeien in mijn te kleine keuken of snak naar een bad – allemaal dingen waarop ik heb ingeleverd. Maar ik ben tenminste niet afhankelijk van een man die ik heel bewust uit mijn leven heb gezet.

Ik red het prima zonder hem, desnoods ook zonder kinderalimentatie. Wens hem veel geluk met zijn midlife­auto, en ben dolblij dat ik me in een eventuele nieuwe relatie niet afhankelijk hoef op te stellen. Want dat is ook nog een punt: zodra je samenleeft met een nieuwe partner, vervalt de partneralimentatieplicht van je ex. Wat wel even een gat slaat in je inkomen. Dan moet die nieuwe lover wel van erg goede wil zijn. En kapitaalkrachtig. Over een gelijkwaardige relatie gesproken.

 

Modelscheidingen, ze bestaan best

Dat ziet vriendin T. heel anders. Dat haar ex kostte wat kost in de echtelijke woning wilde blijven na hun scheiding, was één ding. Dat zij daardoor een peperduur huis moest huren, was een tweede.

“We verdienen allebei niet slecht, dus de kinderalimentatie leverde mij per saldo niet zo heel veel op. Ik ging er wel enorm op achteruit in vaste lasten. Dat hebben we in goed overleg opgevangen met partneralimentatie: de kleine kinderbijdrage plus tweehonderd euro netto per maand voor mij, geven me twaalf jaar lang net dat steuntje waardoor we toch dicht bij elkaar kunnen blijven wonen voor onze twee kinderen.” Modelscheidingen, ze bestaan best.

 

Alimentatietermijn verstreken

Even leek het bij goede vriendin R. ook zo soepel te lopen. Co-­ouderschap voor de kinderen, geen gedoe over de boedel, zij bleef in het huis, hij trok in een nieuw appartement met dito vriendin – alles volgens het boekje. Tot haar ex, na de officiële afwikkeling van de scheiding, de eerste alimentatietermijn liet verstrijken. En de tweede.

“Waar anderen vechten vóór het echtscheidingsconvenant er ligt, begint de hel bij ons nu pas. Terwijl dit het punt is waarop de rust juist zou moeten terugkeren. Ik heb hem tijd gegeven, geprobeerd met hem te praten, maar hij betaalt geen cent. Ondertussen kom ik aan het eind van elke maand geld tekort, terwijl ik al fulltime werk. Nadat ik het Landelijk Bureau Inning Onderhoudsbijdragen (LBIO) heb ingeschakeld, wat óók weer geld kost, zit er nu een advocaat op.”

 

Alles is geregeld

Lekker dan. Mijn scheiding verdiende misschien geen schoonheidsprijs, en vrienden zullen mijn ex en ik nooit meer worden. Maar wat ben ik blij dat alles geregeld is nadat we alle financiële banden (zolang het niks te maken heeft met kinderen en de omgangsregeling) hebben doorgesneden. Bovendien: die prijsvechter verkoopt spotgoedkope, fantastische champagne. K. en ik nemen er nog een slokje op. 

 

Dit verhaal staat in de Kek Mama Geldspecial en is al een keer eerder gepubliceerd.
 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

BN'er-moeders op Instagram

Van stedentrips tot klussen: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Prachtige foto


Het gouden uurtje meepakken


Wandelen met papa

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Trots aan de wandel met papa 💙 #inlove #dadandson #otis @jonkarthaus #perfectsaturday

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Ah, daar is de make up

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Oooow ok.... daar is mijn Make Up! #trendsetter #wenkies

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op



Lees ook
Dit plaatsten BN'er-moeders deze week op Instagram >

 


Aan het klussen

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Klussen klussen klussen💪🏻🙌🏻 #familiehuis #verbouwen

Een bericht gedeeld door Marly Van der Velden (@marlyvd) op


Nieuw familielid

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Verliefd! 🖤🐾🖤 @luckysmit1

Een bericht gedeeld door Nicolette van Dam (@nicolettevandam1) op


Genieten in New York

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Onwijs aan het genieten in NY! The big 🍏 Samen met m’n lieve zus @jettekevanlexmond

Een bericht gedeeld door Lieke van Lexmond (@liekevanlexmond) op


En softijs in Tokio

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Softijs in Japan is niet gewoon🍦Zoals met alles in dit land masteren ze alles tot in perfectie. De baguette is hier beter dan in Frankrijk, de pizza beter in Italië en de vis bij de supermarkt verser dan bij onze viswinkel. Dit ijsje is van rauwe melk gemaakt maar ze hebben ook smaken zoals cheesecake. De smaak en structuur is off the ying yang. Ik heb hier softijs gegeten met 35% vet wat het zou moeten classificeren als slagroom. Het soms bijna stressvol hoeveel goed eten er is. Je kan nooit alles eten🤦🏻‍♀️ Maar ik zal proberen zoveel mogelijk te eten en te laten zien aan je. Binnenkort op @24kitchen_nl 😘 #japan #softserve #cheesecake #milk #tokyo #icecream

Een bericht gedeeld door Miljuschka (@miljuschka) op

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

column-malu
Beeld: Marco Kolanus

De kinderarts van het consultatiebureau vindt dat Mack qua spierkracht achterloopt ten opzichte van andere baby’s, maar als ze ons vervolgens naar de fysio doorverwijst, blijkt er niets met ‘m aan de hand…

Ik schrik me kapot als we op het consultatiebureau een brief vol ingewikkelde Latijnse benamingen in onze handen gedrukt krijgen. “Extra oefeningen heeft-ie echt nodig hoor”, zegt de arts. “Dat nekje wiebelt mij te veel. En trouwens, vanuit liggende positie neemt hij z’n hoofd nog niet mee en dat zou hij wel al moeten kunnen.” Mijn vraag of dit niet te maken heeft met het feit dat Mack met 37 weken geboren is, wuift ze vluchtig weg.

 

Goed, fysio. ‘Kan vast geen kwaad’, denk ik maar zodra we weglopen.

 

'Te lage spierspanning'

Eenmaal thuis kom ik er na wat speurwerk achter dat de niet-te-ontcijferen termen in de verwijsbrief zoveel betekenen als ‘slappe baby’ en ‘te lage spierspanning’. En toegegeven: ik hoef nog net niet aan de zuurstof. Mankeert hij nu iets ernstigs? Moeten we hem dagelijks uitputten met lastige oefeningen? En wat nu als hij op z’n eerste verjaardag nog niet zelfstandig kan zitten? Gelukkig heb ik een vriend die, ook al zou ons complete appartementencomplex in de hens vliegen, de kalmte bewaart: hij stelt me gerust en maakt een afspraak met een fysiotherapeut in de buurt.

 

Vakantiefoto's op Facebook

Een paar dagen later zitten we met Mack bij Eline. Ze stelt zich voor, vertelt wat ze doet, waar ze vandaan komt (wat ik overigens al lang weet, want een uur eerder bladerde ik nog door haar vakantiefoto’s op Facebook - ik móet immers weten wie er aan de ledematen van m’n kind gaat sjorren…) en legt Mack op de behandeltafel. Na nog geen drie minuten stelt ze ons gerust: “Geen zorgen, ik zie niets geks bij ‘m. Hij doet het prima.”

 

Lees ook
Alles wat je wilt weten over de bezoekjes aan het consultatiebureau >

 

'Geef 'm de tijd'

Hoor ik dit nu goed? Niets geks? Prima? En waar kwam dat ‘slappe baby’- en ‘lage spierspanning’-verhaal dan vandaan? Eline legt uit: “Je moet Mack even de tijd geven om te doen wat je van ‘m vraagt en die tijd hebben ze op het consultatiebureau nu eenmaal niet. Na één keer tillen denken ze misschien dat-ie het niet kan, maar kijk: hij tilt z’n hoofd gewoon op hoor, zonder hulp.”

 

Bezorgd voor niets

Vriend knikt tevreden en ik haal opgelucht adem. En als Eline vervolgens oppert een brief naar het consultatiebureau te sturen met daarin háár bevindingen, kan mijn dag helemaal niet meer stuk. Zie je wel: dagenlang bezorgd voor niets. Maar goed, ook daar ben je moeder voor…

 

Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels bijna vijf maanden oud.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >